Het kleintje van de alfa
Auteur
Dalila Rivera
Lezers
4,4M
Hoofdstukken
37
In de wereld van weerwolven is kracht alles. Wanneer zwakkelingen worden geboren, worden ze nog steeds geliefd door hun families, maar mogen ze niet paren. Als gevolg hiervan zijn hun levens kort, waarbij de oudste zwakkeling slechts tweeëntwintig jaar wordt. Er is een zwakkeling geboren binnen de drieling van Alpha James en Luna Jenna. Terwijl Aqua en Misty beiden 1,88 meter lang zijn, is Mira slechts 1,68 meter - piepklein voor een weerwolf. Maar toch weet ze de aandacht te trekken van de bezoekende Alpha Phoenix Black... Kan hun liefde de traditie overwinnen?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Proloog
In de wereld van weerwolven worden allen zeer sterk geboren om te vechten, bouwen en boeren. Ze zijn ook erg slim om problemen op te lossen, anderen te helpen en oorlogen te plannen.
De gemiddelde mannelijke weerwolf is minstens 2,13 meter lang en de gemiddelde vrouw is minstens 1,96 meter lang.
De kinderen van een Alpha worden het sterkst geboren, maar soms wordt er een klein, zwak kind in de familie geboren. Deze kleine kinderen worden niet verstoten, gedood of opgesloten.
Hun families houden nog steeds van hen, maar ze mogen nooit partners hebben omdat men vreest dat ze meer kleine, zwakke kinderen zullen krijgen - wat volgens weerwolven de roedel kan verzwakken.
Omdat ze geen partners kunnen hebben, sterven de kleine, zwakke weerwolven vaak jong. De oudste heeft ooit 22 jaar geleefd. De jongste stierf op 13-jarige leeftijd.
Alpha James en Luna Jenna hebben een klein, zwak kind in hun gezin. Ze hebben drie dochters: Aqua, Misty en de kleine Mira.
Als de meisjes vijf jaar oud zijn, wordt er een zoon geboren, Destan.
Terwijl de meisjes opgroeien, zijn ze erg hecht en doen ze alles samen. Tegen de tijd dat Aqua en Misty veertien zijn, zijn ze 1,78 meter lang terwijl Mira slechts 1,57 meter is.
Op 19-jarige leeftijd stoppen Aqua en Misty met groeien op 1,96 meter, terwijl Mira stopt op 1,68 meter. Destan is 1,83 meter lang op 13-jarige leeftijd en erg sterk.
Op een dag krijgen Alpha James en Luna Jenna een brief waarin staat dat Alpha Phoenix Black - een zeer lange man van 2,13 meter met woede-problemen - van de Crystal Moon Pack op bezoek komt om naar zijn Luna te zoeken.
Hij wil een van de dochters van Alpha James en Luna Jenna kiezen.
Zodra hij zijn Luna kiest, zal ze voor iedereen gemarkeerd worden en meegenomen worden.
Wat zal er gebeuren als hij de mooie Mira ziet, de kleine, zwakke weerwolf... degene die hij niet zou moeten willen?
***
DE BRIEF
19 jaar geleden...
"Persen, schat, persen." Alpha James hield de hand van zijn vrouw Luna Jenna vast terwijl ze voorover leunde om een van hun baby's eruit te persen. "Je doet het geweldig, schat," moedigde hij haar aan.
Luna Jenna ging achterover zitten om op adem te komen. De pakdokter en drie helpers spraken haar bemoedigend toe. Een van de helpers veegde het zweet van Luna Jenna's voorhoofd.
Haar haar zat in een rommelige, bezwete knot. Ze leunde weer naar voren toen de pijn haar hard trof. Ze kneep in Alpha James' hand terwijl ze perste.
"Ik zie het hoofdje, Luna. Je doet het geweldig," vertelde de dokter haar.
Ze perste nog een keer en de eerste baby kwam eruit. De dokter knipte snel de navelstreng door.
"Het is een meisje." Hij gaf de pasgeborene aan Helper Jackie, die de baby meenam om schoon te maken.
"Oké, schat, dat is de eerste. Nog eentje te gaan." Alpha James kuste Luna Jenna's voorhoofd. Ze knikte alleen terwijl ze zich klaarmaakte om weer te persen.
Jenna leunde opnieuw naar voren en begon te persen.
"Ik zie een hoofdje, Luna. Blijf persen!" vertelde de pakdokter haar.
Luna Jenna schreeuwde terwijl ze hard perste, en haar tweede baby kwam eruit.
"Het is nog een meisje." De pakdokter knipte de navelstreng door en gaf de baby aan de tweede helper, Susan.
"Gefeliciteerd, Alpha en Luna, met jullie tweeling doch-" Hij stopte met praten toen Luna Jenna weer zwaar begon te ademen.
"Wat is er, Dokter!" Alpha James hield de hand van zijn vrouw vast terwijl ze weer naar voren leunde en begon te persen.
"Ik denk dat ze een derde kind aan het baren is."
Alpha James was verbaasd. Tijdens alle doktersbezoeken hadden ze alleen twee meisjes gezien. Geen derde.
"Ik zie een hoofdje." De pakdokter riep de derde helper, Carrie, om naast hem te blijven.
Luna Jenna gaf een laatste duw en er kwam nog een meisje uit.
Zowel de pakdokter als Helper Carrie keken elkaar aan nadat hij de navelstreng had doorgeknipt. Ze wikkelde de baby snel in en nam haar mee om schoon te maken.
Luna Jenna viel eindelijk uitgeput achterover op haar bed.
"Mijn baby's..." fluisterde ze, doodmoe.
Helpers Jackie en Susan kwamen terug met de eerste twee meisjes, helemaal schoongemaakt en gewikkeld in roze gestreepte dekentjes en een wit mutsje met roze uiltjes.
Alpha James hield zijn beide dochters vast terwijl de tranen over zijn wangen liepen. Hij was dolgelukkig vader te zijn.
"Waar is mijn derde dochter, Dokter Pryce?" Alpha James keek naar de dokter.
"Alpha, Luna... Jullie derde dochter... ze is klein en zwak."
James en Jenna keken elkaar aan en toen weer naar de dokter.
Luna Jenna sprak. "Breng me mijn baby. Ik wil haar vasthouden."
Dokter Pryce knikte. "Ik zal Helper Carrie haar naar jullie laten brengen, maar slechts voor korte tijd. Ze moet minstens een maand in een speciale wieg liggen."
Jenna's tranen liepen over haar gezicht bij de gedachte dat ze haar baby een hele maand niet bij zich zou hebben.
"Ik kom zo terug, oké?" Dokter Pryce wendde zich tot de kersverse ouders. "Gefeliciteerd met jullie nieuwe gezin." Hij glimlachte en liep weg.
"James," fluisterde Jenna.
"Alles komt goed, mijn lief." Hij glimlachte naar zijn vrouw. "We moeten deze twee hier nog een naam geven."
Jenna glimlachte en wees naar haar baby in James' rechterarm. "Aqua."
James knikte en keek toen naar de baby die hij liefdevol in zijn linkerarm hield. "En jouw naam wordt Misty." Zijn ogen waren vol liefde toen hij naar zijn vrouw keek. "Ik ben zo trots op je, schat."
Ze glimlachte moe naar hem.
De deur ging open en Verpleegster Carrie kwam binnen met hun jongste dochter. Jenna stak haar armen uit, en Verpleegster Carrie legde het kleine meisje voorzichtig in de armen van haar moeder.
Jenna glimlachte naar het zwarte haar bovenop het hoofdje van haar baby. Ze hield haar dicht tegen haar hart, en rook de geur van haar pasgeboren baby die nu voor altijd in haar hart gegrift stond.
Ze boog haar hoofd licht om haar voorhoofd te kussen. Terwijl ze dat deed, opende de baby haar ogen, waardoor Jenna naar adem hapte.
"Wat is er? Is ze in orde?" vroeg James snel bezorgd.
Jenna glimlachte alleen, haar hoofd schuddend. "Haar ogen hebben de kleur van licht paars."
James was verrast.
"Mijn prachtige baby." Jenna kuste zachtjes het voorhoofd van haar baby. "Mijn mooie Mira."
***
Heden
Alpha James zat in zijn kantoor met de brief die hij had gekregen van Alpha Phoenix Black waarin stond dat hij op zoek was naar een partner om zijn Luna te maken en een gezin mee te stichten.
Een van James' dochters.
Hij legde de brief open op het bureau terwijl hij over zijn hoofd wreef.
Luna Jenna kwam binnen, voelend dat haar partner van streek was. Ze liep achter hem en masseerde zijn schouders. James leunde met zijn hoofd achterover tegen haar borst.
"Wat is er aan de hand, lieverd?"
Hij zuchtte en gaf haar toen de brief om te lezen. Jenna pakte hem aan en ging zitten terwijl ze hem las.
Haar lichtgroene ogen keken hem aan, niet blij met wat ze net had gelezen. "Verdorie!" Jenna liep naar een bank en ging zitten, haar hoofd schuddend.
"We kunnen die grote enge man niet met Aqua of Misty laten trouwen." Ze schudde weer haar hoofd. "De man is... enorm... eng... enorm."
James lachte een beetje. "Je zei twee keer 'enorm'."
"Dat deed ik, hè?" Jenna lachte zachtjes met hem mee. "Ik moet de Raad bellen om het officieel te maken zodra hij zijn keuze maakt... als hij een keuze maakt."
James haalde zijn vingers door zijn dikke zwarte haar.
Jenna stond op en ging op James' schoot zitten. Beide armen sloegen om haar middel. Hij voelde dat ze plotseling verdrietig was.
"Wat is er, schat?"
Jenna schudde langzaam haar hoofd en haalde diep adem. "Het is Mira... Ze is de afgelopen twee weken zwak geweest."
"Dat heb ik gemerkt." James' wenkbrauwen fronsten. "Vanochtend nog ving ik haar op omdat ze bijna van de trap viel."
Jenna draaide zich in zijn armen om hem aan te kijken. "Waarom heb je me dat niet verteld, James?" berispte ze hem.
"Ik wilde je niet ongerust maken, schat." Hij zuchtte, wetend dat het een slechte keuze was gezien de boze blik in haar ogen. "Het spijt me," zei hij snel. "Waar is Mira nu?"
"Bij Destan." Jenna glimlachte. "Hij houdt zoveel van Mira. Er is niets wat hij niet voor zijn zus zou doen."
"Nou, hij kan Mira gezelschap houden terwijl Alpha Black hier is om een Luna te zoeken," zei James.
"Alsjeblieft. Destan laat niemand binnen een meter bij Mira in de buurt komen, en Alpha Black is niet anders." Ze stond op terwijl ze haar lichthoningkleurige haar naar achteren gooide.
"Nou, ik heb nog wat dingen voor te bereiden, en jij moet een telefoontje plegen." Jenna liep zijn kantoor uit om met haar meisjes te praten.
James pakte zijn mobiele telefoon uit zijn zak en belde de wolvenraad. Bij de vierde keer overgaan nam eindelijk iemand op.
"Hallo? Dit is Alpha James." Hij kneep in zijn neusbrug.
"Hallo, Alpha James. Hoe kan ik u helpen?" vroeg de zachte vrouwenstem aan de andere kant van de lijn.
"Eh, ja, ik moet een van de raadsleden spreken."
"En wat is de reden voor uw telefoontje?"
James wreef over zijn voorhoofd, beginnend gefrustreerd te raken. "Om een mogelijke paring officieel te maken."
De dame schraapte haar keel. "Een ogenblik alstublieft."
Alpha James leunde achterover terwijl hij wachtte tot een van de raadsleden hem te woord zou staan. Na een paar minuten hoorde hij iemand hem begroeten.
"Hallo, Alpha James, dit is Raadslid Gregory. Ik begrijp dat een van uw dochters mogelijk als partner gekozen wordt." Hij klonk erg blij. "Wie is de gelukkige Alpha?"
Alpha James haalde diep adem. "Alpha Phoenix Black."
De andere kant van de lijn was stil.
***
Mira was in de tuin verse bloemen aan het plukken voor haar kamer. Ze plukte viooltjes en hield ze tegen haar neus om eraan te ruiken.
"Hé, wat ben je aan het doen?"
Mira hoefde zich niet om te draaien om te weten dat het haar kleine broertje Destan was. Hij ging naast haar zitten, leunend op zijn handen met zijn lange benen uitgestrekt.
"Ik pluk nieuwe bloemen voor mijn kamer." Ze glimlachte naar hem op.
"Wil je wat hulp?"
Mira keek naar haar liefdevolle broer. Zijn groene ogen waren altijd warm en liefdevol als hij naar haar keek.
Hij had warrig donkerbruin haar net als zijn zussen - behalve Mira, die donkerzwart haar had. Hij leek precies op hun vader terwijl de meisjes op hun moeder leken.
Aqua en Misty hadden grijze ogen zoals hun vader terwijl Mira lichtpaarse ogen had. Hoe die kleur zelfs mogelijk was, was moeilijk voor haar te begrijpen.
Mira vond het niet erg. Haar grote lichtpaarse ogen lieten haar opvallen, vooral met haar donkerzwarte haar.
Ze herinnerde zich toen Destan werd geboren en hoe ze hun moeder had geholpen om voor hem te zorgen. Tegen de tijd dat hij zeven jaar oud was, was hij al langer dan zij, maar ze behandelde hem nog steeds als haar baby.
Ze waren erg close, zelfs nu nog.
Het maakte haar verdrietig om te bedenken hoeveel pijn hij zou hebben als ze stierf. Wat heel binnenkort zou gebeuren. Mira wist wat er gebeurde met kleine, zwakke weerwolven zoals zij.
Het feit dat ze zo lang bij haar familie had mogen leven was een zegen.
Mira had de afgelopen twee weken het gevoel gehad dat haar leven wegvloeide. Ze had haar eetlust verloren en was wat afgevallen.
Ze wist dat Destan het had gemerkt, en hij was veel meer dan gewoonlijk in haar buurt gebleven.
"Mira? Gaat het wel goed met je?"
Ze keek in zijn bezorgde ogen en glimlachte. "Het gaat prima, Destan." Ze stond op terwijl ze haar bloemen vasthield. "Ik ben klaar om naar binnen te gaan."
Destan stond op, pakte haar hand vast terwijl ze samen terug naar huis liepen. "Mam heeft ons iets te vertellen."
"Oh, oké. Laten we haar niet laten wachten."
Ze liepen samen de woonkamer in, waar Luna Jenna op hen zat te wachten samen met Aqua en Misty.
"Ah, daar zijn jullie. Ga zitten." Ze wees naar de twee lege stoelen. Toen ze ieders aandacht had, schraapte ze haar keel.
"Je vader en ik hebben een brief gekregen van Alpha Black van de Crystal Moon Pack waarin staat dat hij hierheen komt om een Luna te zoeken onder jullie dames." Ze wees alleen naar Aqua en Misty.
Beide dames keken haar niet blij aan en vonden deze informatie helemaal niet leuk.
Misty was de eerste die liet merken hoe geïrriteerd ze was. "Mam." Ze zuchtte gefrustreerd. "Ik wil zijn Luna niet zijn, of die van welke andere Alpha dan ook." Ze klemde haar kaken op elkaar.
"Ik wel, maar niet met hem." Aqua liet ook merken hoe geïrriteerd ze was.
"Dames, luister..." Luna Jenna begon, maar werd onderbroken.
"Nee, mam. Dat is mijn antwoord." Misty stond boos op. Ze was een zeer mooie zij-wolf. Misty was gespierd gebouwd en een uitstekende vechter.
Aqua daarentegen was curvy zoals Mira.
"Aqua en ik zouden hier iets over te zeggen moeten hebben. Alleen omdat een of andere grote enge wolf ons wil bezoeken op zoek naar een Luna betekent niet dat we hem moeten accepteren." Ze stond op het punt weg te stormen toen Luna Jenna het met haar eens was.
"Ik weet het, en je hebt gelijk, Misty."
"Bel Alpha Black dan en zeg hem dat hij zijn tijd niet hoeft te verspillen door ons te bezoeken," stelde Aqua voor.
"Ik wou dat ik dat kon, maar hij is al onderweg en zal hier morgenavond aankomen." Luna Jenna stond op van haar stoel en veegde haar spijkerbroek af.
"Ik moet met jullie vader praten." Ze liep weg om met Alpha James te praten.
"Ziet eruit dat jij niet met dat grote probleem hoeft te dealen, Mira." Aqua glimlachte naar haar.
"Oh, hij kan toch niet zo erg zijn." Mira lachte een beetje. "Jullie hebben hem niet eens een kans gegeven."
"Hij hoeft geen kans als hij niet gewenst is," zei Destan.
"Ik ben het eens met Destan," zei Misty serieus. "Bovendien, ik train om een krijger te worden. Een toegewijde Luna zijn en kinderen opvoeden is niet wat ik voor mijn toekomst wil."
Mira keek naar haar vingers, zich verdrietig voelend. Ze zou nooit kunnen ervaren wat ze zo graag wilde.
Misty, die Mira's verdrietige gezicht zag, voelde zich schuldig dat ze hardop had gezegd wat ze voelde. Ze gooide weg wat Mira meer dan wat ook wilde.
"Het spijt me zo, Mira... Ik dacht niet na..."
"Het is oké, Misty. Je hoeft niet te verbergen hoe je je voelt alleen voor mij."
Destan gaf Misty een waarschuwende blik, net als Aqua. Mira, die zag hoe ze elkaar aankeken, vroeg Aqua snel waarom zij Alpha Black niet wilde ontmoeten.
"Ik begrijp waarom Misty hem niet wil ontmoeten, maar waarom wil jij dat niet, Aqua?"
"Mijn hart behoort al toe aan iemand anders," zei ze dromerig met een bijpassende blik op haar gezicht.
"Weet papa dat?" vroeg Destan met een opgetrokken wenkbrauw.
"En wie is het?" Misty bewoog haar wenkbrauwen op en neer.
Aqua draaide zich om naar Destan en gaf hem die "je bent een irritant klein broertje" blik. "Nee." Ze rolde met haar ogen.
"Maar zeg jij ook niets." Ze wees met haar vinger naar hem. "Hij en ik willen degenen zijn die met mam en pap gaan zitten om te praten over partners willen worden."
"Bah... als je het zo zegt, nou, het klinkt gewoon... vies." Destan trok zijn neus op.
"Oh, hou je kop, Destan." Aqua gooide lachend een kussen naar hem, maar hij ving het op voordat het zijn gezicht raakte.
"Waaaaat?" Hij lachte. "Oh shit!" Hij rende weg terwijl Aqua hem achterna zat, Mira en Misty achterlatend die lachend hun hoofd schudden om hun broer en zus.
***
Mira rook aan de viooltjes die ze in de vaas had gezet die Destan met vers water had gevuld. Het was al laat in de avond toen ze in bed stapte om te gaan slapen.
Ze opende de la van haar nachtkastje en haalde er vijf enveloppen uit. Elke envelop bevatte een brief voor elk lid van haar familie. Ze zou ervoor zorgen dat ze haar brieven zouden krijgen voordat ze stierf.
Mira hield de brieven tegen haar borst terwijl een enkele traan over haar roze wang liep. Ze bad hardop tot de Maangodin. "Hallo, Maangodin. Ik ben het, de kleine, zwakke weerwolf, Mira.
"Ik wil u alleen maar bedanken dat u me zo lang hebt laten leven. Dank u voor de geweldige liefdevolle en zorgzame familie waarin ik geboren ben.
"Het enige wat ik vraag is dat mijn familie niet te lang verdrietig is als ik sterf. Ik wil dat ze gelukkig zijn. En kijk alstublieft uit naar mijn kleine broertje, Destan. Hij is nog jong, en... nou ja, u weet het al."
Mira deed haar lamp uit en kroop onder de dekens. Haar grote lichtpaarse ogen keken naar de maan terwijl het licht haar donkere kamer binnenkwam.
Haar ogen begonnen dicht te vallen tot ze vast in slaap was.
