Zoiets
Auteur
Lezers
233K
Hoofdstukken
12
Regen
LIA
Lia streek haar werkkleding glad. Ze bekeek zichzelf nog een laatste keer voordat ze vertrok voor haar eerste dienst in het Medford General Hospital.
Er stonden dozen in de kamer. Ze waren nog maar half uitgepakt.
Haar broer, Nathan, had haar zijn oude tienerkamer gegeven terwijl ze naar een eigen plek zocht. Aan de muren hingen nog steeds country-rock posters. Er hingen ook foto's uit de tijd dat hij hier met hun vader woonde, na de scheiding van hun ouders.
Ze streek een losse pluk van haar lichtbruine haar glad voor de spiegel. Haar oog viel op een strookje met vier foto's uit een fotohokje. De kleuren waren in de loop der jaren vervaagd.
Ze boog zich naar voren.
Op elke foto trok haar donkerblonde broer een ander gek gezicht. Zijn arm hing om de schouders van een andere jonge man. De vriend van Nathan had donker haar en een stralende glimlach. Toch werd ze geraakt door het verdriet in zijn ogen.
Lia haalde haar blik van de foto. Ze liep door het stille huis en pakte haar sleutels. Nathan was uit eten met zijn verloofde, Dani.
„Bah, regen,“ kreunde ze, terwijl ze de capuchon van haar jas opzette.
Toen Lia de oprit afreed, schenen er felle lichten door het donker. Ze kwamen van het einde van de landweg. Ze sloeg linksaf. Ze wilde een ongeluk vermijden en zocht op haar telefoon naar een andere route.
De afgelegen wegen van Medford leken wel een doolhof. Ze mopperde op de regen toen ze een stilstaande auto naderde.
Voordat ze ook maar kon nadenken, sloeg een jonge vrouw op haar autoraam.
„Alsjeblieft, we hebben hulp nodig!“
Lia zette de auto in de parkeerstand.
„Mijn baby ademt niet meer, en de brug is weggespoeld... Ik... Wij... Kunt u ons alsjeblieft helpen?!“ huilde de moeder.
„Waar is hij?“
Lia sprong uit haar auto en rukte het achterportier open.
Een klein meisje van hooguit vijf jaar oud hield een kleine, slappe baby in haar armen. Zorg en angst waren op haar kleine gezicht te lezen.
Lia pakte het kind snel op en begon met borstcompressies.
„Bel 911!“ riep ze.
„Ik... ik... ik heb geen telefoon,“ huilde de vrouw.
„In mijn auto, in de middenconsole, ligt mijn telefoon. Bel nu meteen 911!“ gaf Lia als instructie.
De regen begon harder te vallen. Ze werd kletsnat naarmate de minuten verstreken. Ze ging door met reanimeren op het koude asfalt. Haar koplampen zorgden voor het enige licht.
Als verpleegkundige op de spoedeisende hulp was de dood geen onbekende voor Lia. Maar vandaag was het anders.
Echt niet, dacht ze. Dit mag vanavond niet gebeuren!
Lia vocht tegen haar tranen. Ze ging door met de compressies en controleerde de hartslag.
Twintig minuten kropen voorbij, toen dertig.
Het kleine meisje zat gehurkt naast Lia. Ze keek toe. „Heeft hij een deken?“ vroeg Lia. Het meisje knikte en gaf haar een klein babydekentje.
„Dank je, lieverd. Klim nu maar weer in de auto. Doe de deur dicht en blijf lekker warm, oké?“ fluisterde Lia zacht. Ze wilde niet dat het meisje nog meer ergs zou zien.
Lia tilde het levenloze lichaampje van de baby op en wikkelde hem in de deken. Daarna liep ze langzaam richting haar auto.
Koplampen verblindden haar bijna. Ze stopte even toen er twee figuren aan kwamen lopen. De wanhopige moeder van de baby draaide zich om, met de telefoon nog in haar hand.
„Ze zijn er, de hulp is er!“ riep de vrouw.
In het donker kwam een man van ongeveer Lia's leeftijd dichterbij. Een oudere man liep er vlak achteraan. De jongere man kwam haar op een vreemde manier bekend voor. Zijn kaken spanden zich aan terwijl hij zich focuste op Lia en het bundeltje dat ze vasthield.
„Mannelijke baby,“ gaf Lia door. „Geen ademhaling. Hij reageert niet op de borstcompressies. Ik—ik vond ze hier net zo. Ik heb de afgelopen dertig minuten gereanimeerd, maar...“
Ze vergat even al haar training toen ze de slappe baby aan de jonge man gaf.
„Verdomme,“ mompelde hij. Zijn donkere wenkbrauwen fronsten van concentratie. Hij trok de deken opzij en legde twee vingers op de slagader aan de binnenkant van de bovenarm van de baby.
Lia liep naar de moeder, die haar de telefoon teruggaf.
„Het spijt me zo erg,“ zei Lia nauwelijks hoorbaar.
De vrouw stond in de stromende regen. Haar armen hingen door de schok slap langs haar lichaam. Ze keek toe hoe de jonge man met een nieuwe ronde reanimatie begon.
***
„Hier, dit zal je opwarmen,“ zei de oudere man. Hij gaf haar een kop koffie. Ze zaten in een lege kamer van het Medford General Hospital.
„Dank je wel,“ zei ze met een schorre stem.
„Ik ben Steven.“ Hij stak zijn hand uit. Lia pakte hem aan en schudde hem beleefd, ondanks dat ze zich volkomen verdoofd voelde.
„Lia.“ Ze probeerde te glimlachen. „Goh. Ik hoor hier op dit moment eigenlijk te werken. Ik moet Cameron even vinden...“
Ze stond op. De deken die ze had gekregen, gleed van haar af.
„Oh, ben jij de zus van Nate?“ vroeg Steven met een glimlach.
„Ja.“
„Cameron, kun je naar onderzoekskamer 4 op de SEH komen?“ zei Steven in zijn portofoon.
Lia ging weer zitten en probeerde haar gedachten te ordenen. In al haar jaren als invalverpleegkundige was ze nog nooit zo aangeslagen geweest. Ze probeerde zichzelf te kalmeren. Ze bond haar doorweekte haar in een paardenstaart en haalde diep adem, precies op het moment dat Cameron de kamer binnenkwam.
„Lia! Oh mijn God!“ riep de hoofdverpleegkundige uit met haar typisch zuidelijke accent. Ze trok Lia in een stevige omhelzing.
„Wat een eerste nacht, hè?“
„Het spijt me. Dit is niet hoe ik aan deze baan wilde beginnen,“ zei Lia. „Je was zo aardig voor me aan de telefoon tijdens mijn sollicitatie en...“
„Cody heeft me net bijgepraat. Je hebt het heel goed gedaan. Er was gewoon niets meer aan te doen. Jullie hebben allebei je uiterste best gedaan.“
Lia blies de adem uit.
„De moeder en het kleine meisje?“ vroeg ze zachtjes.
„Ze zijn in orde. Natuurlijk zijn ze niet écht in orde, maar het gaat naar omstandigheden goed.“ Cameron draaide zich om naar Steven, die stilletjes zat toe te kijken. „Wanneer gaat de gemeente die verdomde brug nou eens repareren?! Hoeveel levens moet dit nog kosten voordat er iets aan gedaan wordt?“
„Ik weet het, ik weet het.“ Steven knikte.
„Ik verwacht echt niet dat je vanavond nog gaat werken. De halve dienst is toch al voorbij. Ik pas het rooster wel aan. Je mag aanstaande zondag wel beginnen.“
„Nee, het is in orde. Ik kan gewoon werken,“ protesteerde Lia.
„Meid, dit is New York City niet. Je hoeft je hier niet te bewijzen. Het is prima zo. Ga naar huis en val Nathan maar lastig.“
Lia kromp even ineen toen NYC werd genoemd. Ze had daar alleen maar slechte herinneringen achtergelaten. Hier leek het helaas ook niet geweldig te beginnen.
„Oké,“ gaf Lia toe. Ze was al moe en ze rilde nog steeds van de kou. „Als ik niet kletsnat was, zou ik nog met je in discussie gaan.“
„Genoteerd.“ Cameron glimlachte.
„Sorry dat ik stoor, maar waar is Cody?“ vroeg Steven. Hij stond op en trok zijn broek recht. Hij droeg een boerenpet, had een volle donkere baard en snor, en had werkkleding aan. Het was Lia tot nu toe niet eens opgevallen dat hij geen uniform droeg. Ze waren immers ook niet met een ambulance gekomen.
„Lia, ik zie dat je Steven al hebt ontmoet. Hij is een vrijwillige brandweerman, net als Cody. Medford is helaas niet zoals de grote stad. Wij draaien hier op vrijwilligerswerk. Er wonen hier veel goede mensen,“ zei Cameron. „Cody rondt zijn papierwerk nog even af. Daarna mogen jullie gaan.“
Lia pakte haar spullen. Ze was er klaar voor om deze nacht zo snel mogelijk te vergeten. Toen ze naar de deur liep, ging deze open. De jonge vrijwillige brandweerman van eerder stapte naar binnen.
Toen zijn blik op haar viel, was er herkenning in zijn blauwe ogen te zien.
„Jij bent vast de verpleegkundige die onderweg is gestopt.“ Hij stak zijn hand naar haar uit. „Ik ben Cody.“
Ze bestudeerde zijn gezicht. Hij was knap, dromerig bijna. Hij had een gezonde, zongebruinde huid, donker haar en een lichte stoppelbaard. Misschien kwam dat wel door de lange nacht. Zijn hand was groot. Zijn huid voelde ruw maar zacht aan toen hij haar hand pakte.
„Lia. Ik ben Lia,“ stotterde ze. Ze verbaasde zich over zichzelf.
„Ah ja, de zus van Nate!“ Hij glimlachte.
„Goh. Ik wist niet dat ik nu al een reputatie had.“
„Nate en ik zijn al jarenlang vrienden,“ zei hij. Plotseling herinnerde Lia zich zijn gezicht weer. Het was de foto uit het fotohokje.
„Welkom in Medford,“ ging Cody verder. „Het spijt me dat we elkaar op deze manier hebben ontmoet.“
„Ja, ik ook. Ik ga er nu vandoor. We krijgen vast nog wel een kans om elkaar op een ander moment beter te leren kennen,“ zei Lia zachtjes, terwijl ze zich naar de deur omdraaide.
„Lia, wacht—“ Zijn stem hield haar tegen. „Heb je een lift nodig naar je auto?“
„Shit. Ja!“ Gefrustreerd draaide ze zich om op haar hakken. „Sorry voor de moeite.“
Ze volgde hem naar zijn pick-up, terwijl ze op haar onderlip beet.
„Het is geen enkele moeite,“ antwoordde hij. „Het minste wat ik kan doen is je een lift geven. Jij bent degene die stopte om iemand te proberen te helpen.“ Cody hield de deur van de auto voor haar open en gebaarde dat ze kon instappen.
„Ten eerste had ik weinig keuze. Ten tweede ben ik verpleegkundige, en ten derde ben ik niet echt van nut geweest,“ zei ze verdrietig. Lia begreep niet waarom ze hier zo zwaar aan tilde. Het verliezen van een patiënt was immers niet nieuw voor haar. Ze gaf haar vermoeidheid, de flinke regenbui en het feit dat ze hier nieuw was de schuld van haar gevoelens.
„We hebben alles gedaan wat in onze macht lag,“ zei hij, alsof hij zichzelf probeerde gerust te stellen. Zijn stem klonk een beetje schor. „We hebben niet altijd alles in de hand. Zolang we echt alles hebben gedaan wat we konden, is dat wat telt.“
Cody nam een paar bochten op de oude landweg. Hij stopte bij een wegversperring vlak voor de weggespoelde brug. Hij draaide zijn raampje open en legde de situatie met de auto van Lia uit aan de agent. Daarna mochten ze doorrijden.
„Nou, hier is hij dan.“ Hij glimlachte naar Lia. „Rijd alsjeblieft voorzichtig naar huis.“
„Zal ik doen. Dank je wel, Cody. Werkse nog vannacht.“ Lia glimlachte terug en stapte uit de auto.
Toen ze in haar eigen auto stapte, weigerde de motor te starten.
„Maak je een grapje?!“ zei Lia hardop tegen zichzelf.
De pick-up van Cody stond aan de andere kant van de weg nog steeds stationair te draaien. Ze stond op het punt om te huilen. Precies toen er één klein traantje ontsnapte, hoorde ze getik op het raam.
„Alles goed?“
Daar stond hij. Zijn wenkbrauwen waren gefronst van bezorgdheid.
Lia probeerde haar tranen te verbergen. Maar toen ze zijn mooie gezicht zag, brak er iets diep vanbinnen. Terwijl ze begon te snikken, opende Cody haar autodeur. Hij knielde naast haar neer. Hoewel de regen was afgenomen, viel er nog steeds een koude motregen.
„Het gaat wel...“ bracht ze er snikkend uit. „Dit is echt de ergste nacht ooit.“
„Het spijt me voor je. Kom maar met mij mee, dan breng ik je naar huis. We zorgen er later wel voor dat je auto wordt opgehaald,“ zei Cody zacht. Hij hielp Lia uit de auto. Ze knikte en voelde zich volkomen verslagen.
„Waar verblijf je eigenlijk?“ vroeg hij met zijn zachte, zuidelijke stem.
„Weet je waar Nathan woont? Ik verblijf voorlopig bij hem,“ piepte Lia.
„Ja, natuurlijk weet ik dat. Ik wist alleen niet dat je al in de stad was. Laatst zei hij nog dat je er binnenkort aan zou komen.“
„Ik ben hier pas drie dagen. Ik heb hem nog niet veel gezien door zijn onregelmatige werk. Werk je met hem samen?“ vroeg Lia. Ze probeerde zichzelf te herpakken.
Raap jezelf bijeen, meid! dacht ze.
„Ja, helaas wel.“ Hij lachte.
„Dus je bent een politieagent én een vrijwillige brandweerman?“ vroeg Lia verbaasd.
„Jazeker, mevrouw.“
„Goh. Een gewone superheld dus, hè?“
„Zoiets.“ Cody knipoogde naar haar.
Er fladderden kriebels in haar buik. Voordat ze antwoord kon geven, besefte ze dat ze al op de oprit stonden. Alle lichten brandden en de pick-up van Nathan stond geparkeerd.
„Als je het over de duivel hebt. Ik loop wel even met je mee naar binnen om gedag te zeggen.“
Cody zette de auto in de parkeerstand en stapte uit. Voordat Lia haar eigen deur kon openen, deed Cody het al voor haar. Hij stak zijn hand uit om haar te helpen uitstappen.
Een soort stroomstootje schoot door haar heen toen haar hand de zijne raakte. Ze keek omhoog om zijn gezichtsuitdrukking te lezen. Cody glimlachte alleen maar naar haar. Als hij iets voelde, liet hij dat in ieder geval niet merken.
„Dank je,“ kreeg ze er met moeite uit.
Binnen stond Nathan in de keuken. Hij dronk een slaapmutsje na zijn politiedienst.
„Dus, even voor de duidelijkheid. In één avond heb je een baby proberen te redden, heb je mijn beste vriend ontmoet, extra vrije dagen gekregen, en is je auto kapot gegaan?“ vroeg hij enorm verbaasd. De koperen knopen op zijn politie-uniform glinsterden in het felle licht.
Lia stond bij het aanrecht en wreef over haar slapen.
„Zoiets, ja,“ kreunde ze.
„Altijd weer een streber,“ lachte hij schamper. Hij zette zijn lege bierflesje in de glasbak.
„Ik moet me echt even omkleden. Ik ben nog steeds doorweekt.“ Lia liep naar haar kamer en trok haar natte werkkleding uit. Ze keek op de klok. Het was bijna drie uur 's nachts.
Ze kreunde.
Ze kon nog net horen hoe Cody de details van de kleine baby aan Nathan vertelde. Ze sloot haar ogen en zuchtte. Ze schudde haar haar los en trok een veel te groot T-shirt met een kort broekje aan. Daarna liep ze terug naar de woonkamer.
„Het spijt me, zus. Ik wilde het niet belachelijk maken,“ verontschuldigde Nathan zich vanaf de bank.
Lia vond altijd al dat Nathan op haar leek. Hij had hetzelfde lichtbruine haar en bruine ogen. Hun neus en lippen waren ook precies hetzelfde. Hun moeder had hen vroeger altijd haar Ierse tweeling genoemd.
„Ik weet het. Het is goed zo.“ Ze plofte naast hem op de bank neer. Ze probeerde niet naar Cody te staren. Hij zat ontspannen in de leunstoel.
„Ik had eigenlijk gehoopt dat ze je zou aanpakken, man,“ lachte Cody.
„Ze is hier pas drie dagen. Geef het wat tijd. Ze pakt me nog wel terug, dat weet ik zeker. Zij en Dani spannen binnen de kortste keren samen tegen mij. Ik moet jou echt in de buurt houden om me te beschermen,“ grapte Nathan terug. Lia was op een vreemde manier enthousiast bij de gedachte dat Cody in de buurt zou zijn.
„Wie zegt dat ik jou ga helpen?“ Cody knipoogde naar Lia. Meteen waren die kriebels in haar buik weer terug.
„Waar is Dani?“ vroeg Lia.
„Ze is na het eten weer naar huis gegaan. Ik moest namelijk werken, en ze ging ervan uit dat jij dat ook zou doen,“ antwoordde Nathan, en hij stond op. „Ik ga me even omkleden. Cody, blijf jij hier pitten?“
„Nou, aangezien er thuis toch niemand op me wacht, kan ik dat net zo goed doen,“ flapte hij eruit. Hij keek snel even naar Lia.
Om de een of andere reden maakte haar hart een sprongetje.
„Bovendien is het dan straks ook makkelijker om Lia met haar auto te helpen,“ voegde hij eraan toe.
Hij schopte zijn laarzen uit en leunde nog verder achterover in de stoel.
„Het spijt me dat je eerste nacht zo zwaar was, Lia. Maar ik weet zeker dat je hier snel zult wennen.“
„Bedankt. Het kan vanaf nu alleen maar beter worden, toch?“ Ze lachte zenuwachtig en streek haar haar achter haar oor.
„Mhmm,“ neuriede Cody, en zijn blik werd zachter.
