De Bèta van de Alfa
Auteur
M. Syrah
Lezers
410K
Hoofdstukken
33
Hoofdstuk 1
De dag waarop je je partner zou moeten vinden, hoort de mooiste dag van je leven te zijn. Voor mij was dat ook zo. Toen ik achttien werd, ontdekte ik dat de Maangodin een van mijn beste vrienden voor me had uitgekozen.
Jason. Hij was de zoon van de bèta van mijn vader, en ze waren allebei erg blij voor ons. Wij waren ook al zo gelukkig.
Maar er was een probleem. Over een paar maanden zouden we naar de universiteit gaan, en ik wilde alles meemaken wat erbij hoorde. We zaten dicht tegen elkaar op mijn bank toen ik mijn hoofd optilde om naar hem te kijken.
'Jason?' vroeg ik.
'Ja, schat?'
'Kunnen we wachten met de ceremonie tot na de universiteit? Ik wil het studentenleven echt helemaal meemaken, en ik denk dat het moeilijk voor ons allebei zou zijn als we meteen paren.
Jij zult het hartstikke druk hebben met je footballbeurs, en ik heb me voor zoveel vakken ingeschreven. Ik denk dat het te veel zou zijn als we daar de paringsband aan toevoegen.'
'Wijs je me... af?'
'Absoluut niet! Ik hou van je, echt waar, maar ik wil wachten tot na de universiteit om de paringsband te voltooien.'
Hij was gekwetst, en ik omhelsde hem steviger om hem zich beter te laten voelen. Ik had gelijk, en dat wist hij.
Het zou moeilijk voor ons zijn om tijd voor elkaar te vinden met al die universitaire dingen, en dat zou ons allebei pijn doen als we de paringsband voltooiden.
Bovendien zou ik waarschijnlijk zwanger raken, en ik was er niet klaar voor om moeder te worden. Hij knikte, maar zijn blauwe ogen stonden koud toen hij zich uit mijn omhelzing losmaakte en me aankeek.
'Prima. We doen het op jouw manier.'
Hij stond op en liep bij me weg, maar ik volgde hem niet. Hij had tijd nodig om hieraan te wennen, en die zou ik hem geven.
We begonnen aan de universiteit, en het was alles wat ik ervan had gehoopt. De colleges hielden me bezig, maar gelukkig deelde ik een kamer met mijn beste vriendin. Ze was ook een weerwolf uit mijn roedel.
We studeerden met mensen, maar de roedel had een studentenvereniging voor alle roedelleden om onze hechte band en de behoefte om altijd samen te zijn te verklaren.
Om genoeg leden te hebben voor een studentenvereniging, accepteerden we mensen die we later in weerwolven zouden veranderen. Daarom lieten we elk jaar altijd één jongen en één meisje toe.
Als toekomstige alfa had ik voorzitter moeten zijn, maar ik wilde die baan niet, dus liet ik het aan Jason over.
Hij zou mijn alfa-partner worden, dus dat was prima voor mij, en het was goede oefening. Als bèta was hij meer dan in staat om het aan te kunnen.
De oudere leden hielpen graag met het organiseren van ons eerste feest op de campus. Ik was blij om bij mijn vrienden te zijn, maar toen zag ik Jason met een menselijk meisje, en ze raakten elkaar aan!
Ik beefde; mijn wolf voelde zich misselijk bij het zien van onze partner met een ander vrouwtje.
Al snel ontdekte ik dat Jason boos was over mijn beslissing en was begonnen met het daten van menselijke meisjes en met hen naar bed gaan om wraak op me te nemen. Om wraak op hem te nemen, deed ik hetzelfde.
Dit ging twee jaar door, en ik bereikte langzaam mijn limiet.
Ik was aan het ontbijten met mijn beste vriendin Kristen toen ik Jason voorbij zag lopen met zijn footballteamgenoten. Ik wierp hem een boze blik toe, en hij wierp me een boze blik terug.
Het was de eerste dag van de universiteit, en we moesten samen nieuwe leden werven. Ik had er helemaal geen zin in.
'Arya?'
'Ja?'
'Gaan we vanavond rennen?' vroeg Kristen.
Ik haalde mijn schouders op. 'Ja, tuurlijk.'
Ze zag me boos naar Jason kijken en zuchtte.
'Wanneer gaan jullie twee stoppen met je als kinderen gedragen?'
Ik fronste. 'Nooit. Hij is ermee begonnen.'
'Arya, word volwassen, alsjeblieft. De roedel zou zich beter voelen als onze leiders van elkaar houden in plaats van ruziemaken.'
'Ik weet het... Ik had niet bedoeld dat het zo zou lopen.' Ik zuchtte.
'Ik weet het, meid, maar Jason is behoorlijk gekwetst door jouw beslissing. Hij gedraagt zich misschien als een klootzak, maar diep van binnen houdt hij van je.'
'Je weet dat ik ook van hem hou, maar ik zal niet toegeven.'
Ik hoorde een gegrom in de buurt en hief mijn boze gezicht op om zijn boze oceaanblauwe ogen te ontmoeten. Hij haalde een hand door zijn zandblonde haar om te proberen genoeg te kalmeren om te praten.
Hij hield de lijsten van de mogelijke nieuwe leden vast. Geweldig.
'Hier is jouw lijst,' zei hij, terwijl hij Kristen en mij een lijst overhandigde. 'Ik wilde je ook vertellen dat ik een telefoontje van je vader heb gekregen.'
'Ja?' zei ik onbeschoft.
'Arya...,' waarschuwde hij.
'Wat wil je?' snauwde ik.
'Het gaat over de volgende jacht. Jij doet mee.'
'Wat?' hijgde ik.
'Dat is definitief.'
Ik keek hem met boze ogen aan. Wie dacht hij wel dat hij was?
'Praat niet zo tegen me!' zei ik terug, met mijn alfastem. 'Onthoud waar je staat.'
Hij trok zich terug en gromde in onderwerping. Hij vond het niet leuk, maar ik was de alfa.
'Bedankt voor de info. Ik zal met mijn vader praten.'
Hij gromde opnieuw voordat hij wegging. Chad, mijn beste vriend, keek me met een verontschuldigend gezicht aan voordat hij Jason volgde. Hij was de gamma en zat in het footballteam. Kristen keek me aan.
'Nou... dat was heftig.'
'Die klootzak, hij zal me niet respectloos behandelen alleen omdat hij mijn partner is. Ik ben hier de alfa.'
Ze zuchtte. 'Jullie hooggeplaatste mensen. Stop met je als koppige idioten gedragen.'
'Ik zal erover nadenken. Eerst moet ik mijn vader bellen.'
Ze knikte. De jacht was onze test om menselijke nieuwe leden in onze studentenvereniging te krijgen. We zouden de mensen in wolvenvorm achtervolgen, en als ze erin slaagden om niet gepakt te worden, zouden ze lid worden van de vereniging.
Ik had nog nooit meegedaan omdat ik als alfa te krachtig was en de mensen wegjoeg.
Het zou gevaarlijk voor me zijn om mee te doen; mijn wolf zat vol woede vanwege onze partner. Ik belde mijn vader, en hij nam meteen op.
'Arya, is alles oké?' vroeg hij.
'Waarom moet ik meedoen aan de jacht? Je weet dat het geen goed idee is.' Ik kwam meteen ter zake.
'Je bent er klaar voor,' antwoordde hij met een kalme stem.
'Zeg je dat omdat je wilt dat ik het verpest en besef dat ik de band met Jason moet voltooien?'
Hij zuchtte. 'Jouw dwaze idee om een normaal—bijna menselijk—leven op de universiteit te hebben is niet mijn zaak. Je doet wat je wilt.'
'Dus, waarom word ik gedwongen om aan deze jacht mee te doen?'
'Je bent de alfa, voorlopig. Het is je plicht. Accepteer het.'
Zijn woorden raakten me hard. Mijn vader was daar goed in. Hij was teleurgesteld dat ik niet meteen met Jason was gepaard en er nog steeds tegen vocht.
Hij kon niet begrijpen dat ik het rustig aan wilde doen. Het was niet normaal voor weerwolven om zo lang te wachten.
'Oké, ik zal het doen,' snauwde ik terug, mijn stem bijna een gegrom.
'Goed. Je begint het eindelijk te snappen. Ik zal op je verslag wachten.'
Het gesprek eindigde, en ik bleef zwaar ademend achter. Ik rende de kantine uit, mijn beste vriendin volgde me op de voet.
'Ary... gaat het?' vroeg ze.
'Verre van. Hij behandelt me als een kind. Hij denkt dat ik Jason nodig heb om mijn wolf onder controle te houden, wat niet zo is,' gromde ik.
'Schat, ik ken je. Ik ben net als jij. Je hebt hem daarvoor nodig, net zoveel als hij jou nodig heeft.'
Ik spande mijn kaak aan. Ik wist dat, maar ik had de keuze gemaakt om het studentenleven helemaal te beleven, en een alfa komt nooit op haar woord terug.
Het was misschien kinderachtig, maar ik had besloten dat zodra Jason met zijn eerste mens naar bed ging, ik niet zou toegeven. Hij zou degene zijn die kruipend terugkwam, smekend om vergeving.
