Ongebruikelijk
Auteur
Aimee Ginger
Lezers
955K
Hoofdstukken
42
Ashley was op weg om haar moeder voor het eerst in 10 jaar te zien. Ze klopte op de deur van het adres dat haar moeder haar had gegeven en toen die deur openging, veranderde haar leven voorgoed. Ze was betoverd en had geen idee hoeveel liefde en hartzeer de man voor haar zou veroorzaken. Scott was ongelukkig en wist niet hoe hij dat kon veranderen. Zelfs zijn vrienden en familie smeekten hem om zijn verloofde te laten vallen en opnieuw te beginnen. Hij wist niet hoe hij haar moest vertellen dat het voorbij was, maar toen klonk er een klop op de deur en zijn wereld begon te tollen. Hij voelde dingen die hij in jaren niet had gevoeld, maar wilde niet opnieuw gekwetst worden. Toch bleef hij op de een of andere manier de verkeerde keuzes maken. Zou ze hem ooit vergeven?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk 1.
Ashley was uitgeput van het rijden door de bergen. Ze moest extra voorzichtig zijn vanwege het drukke verkeer en de grote vrachtwagens op de bochtige wegen. Het verbaasde haar dat er in de lente nog zoveel sneeuw viel.
Ze dacht terug aan hoe haar vader hen meenam om te skiën in de lente. Zelf was ze niet zo'n fan van skiën, maar ze genoot ervan om mensen te observeren en foto's te maken.
Ashley glimlachte toen ze naar haar camera in het hoesje op de passagiersstoel keek. Ze hield van fotografie omdat ze er belangrijke momenten mee kon vastleggen. Met één druk op de knop kon ze een moment voor altijd bewaren. Het deed haar goed hoe dit haar en anderen hielp.
Plotseling ging haar telefoon over met een speciaal geluid. Ze nam op via de autospeaker en zei: 'Hoi pap.'
'Ash, lieverd, hoe gaat het? Waar ben je nu?'
Ashley was dol op haar vader. Bryan Caldwell was haar enige stabiele ouder, en hij zorgde als een ware beschermengel voor haar, ook al was ze al 25 jaar oud.
Zijn nieuwe vrouw Miranda - van wie Ashley hield als een moeder - probeerde hem wat minder bezorgd te maken, maar dat was tegen dovemansoren gericht.
'Pap, alles gaat prima. Ik zit op de I-25, voorbij de Eisenhower Tunnel.'
'Hoe lang duurt het nog voor je bij Diana bent?' vroeg hij opnieuw.
'De navigatie zegt ongeveer een uur, tenzij er files zijn.'
'Ash, weet je zeker dat je dit wilt doen? Je hoeft niet...' begon Bryan.
'Pap, ik weet het. Maar ze heeft contact met jou opgenomen, en ik denk dat ik moet reageren. Ze laat me logeren terwijl ik hier meer foto's maak,' legde ze uit.
Bryan zuchtte. 'Ik weet het, lieverd. Ik maak me gewoon zorgen dat ze niet goed voor je zal zijn.'
'Pap, alsjeblieft. Maak je geen zorgen. Ik weet dat ik elk moment weg kan gaan, maar dit is de eerste keer dat ze me wil zien sinds ik 15 was. Ik heb dit nodig...'
'Ach, Ashley... Stuur me een berichtje als je er bent. En beloof me dat je weggaat als er ook maar IETS vervelends gebeurt.'
'Ik beloof het, pap. Ik moet nu ophangen. Het verkeer wordt drukker. Zeg tegen Miranda en de kinderen dat ik van ze hou.'
'Dat zal ik doen. Ze missen je allemaal. Wees voorzichtig, lieverd,' zei Bryan en hing op.
Ashley waardeerde het dat haar vader zo om haar gaf. Maar ze voelde dat dit bezoek aan Diana moest gebeuren en haar leven voor altijd zou veranderen.
Ze zette de radio harder terwijl het verkeer langzamer werd, pakte een appel uit haar tas en at terwijl ze stapvoets reed, in de hoop dat alles goed zou komen.
***
Scott Jackson was doodop en zijn been deed vreselijk pijn. Hij snakte ernaar om thuis te komen en in de jacuzzi te gaan zitten om zich beter te voelen.
De motorfiets die zijn team aan het bouwen was, schoot niet erg op. Hij moest het stuur opnieuw maken, waardoor het project nog twee weken vertraging opliep.
Gelukkig had de vrouw van de man die de nieuwe motor zou krijgen er begrip voor en zei ze dat hij zich geen zorgen hoefde te maken. Scott had er gewoon een hekel aan om mensen teleur te stellen.
'Scott, ik ruim wel op. Waarom ga je niet naar huis? Ik zie dat je pijn hebt...' zei Eric, terwijl hij hem op de rug klopte.
Scott zuchtte. 'Bedankt, Eric. Dat doe ik denk ik maar. Zie ik je morgen?'
Hij knikte en fronste, 'Morgen. Is het rustig bij jou thuis?'
'Ze werkt vanavond, dus het zou vredig moeten zijn,' antwoordde Scott, terwijl hij zijn jas aantrok en zijn pet verder naar beneden trok.
'Scotty, ik maak me zorgen om je...,' zei Eric zachtjes.
'Ik waardeer het, Eric, maar het gaat prima,' zei Scott en liep naar buiten naar zijn truck.
'Waarom vertrouw ik die slechte vrouw dan niet?' mompelde Eric in zichzelf.
Scott reed naar huis en wreef over zijn knie om de pijn te verlichten. Hij parkeerde in de garage en deed een diepvriespizza in de oven.
Daarna ging hij naar de badkamer, pakte pijnzalf en ging naar zijn kamer. Hij trok een joggingbroek aan nadat hij de zalf op zijn been had gesmeerd.
De zalf hielp enigszins tegen de pijn, maar de jacuzzi werkte het beste, op motorrijden na. Maar hij kon die ochtend niet rijden omdat de smeltende sneeuw de wegen spekglad had gemaakt.
Hij slofte naar de keuken en maakte een salade terwijl hij op de pizza wachtte.
Eindelijk piepte de oven. Hij haalde de pizza eruit, sneed hem en at voorzichtig staand aan het aanrecht, proberend zijn mond niet te verbranden.
Hij hield niet van diepvriespizza's, maar hij had nog geen boodschappen gedaan en zij zou niet helpen.
Nadat hij de vaat in de afwasmachine had gezet, wilde hij naar de achterdeur lopen toen de deurbel ging. Kreunend liep Scott naar de voordeur en deed open, met een gevoel alsof iemand hem een stomp in zijn maag had gegeven.
***
Ashley kwam eindelijk aan bij het huis dat de navigatie haar had gewezen. Ze keek om zich heen. Het was een mooie buurt met fraaie huizen en keurig onderhouden tuinen.
Het was een vrij nieuw eenlaags huis met luiken, een puntdak en een open haard. Het zag eruit als een gezinswoning. Ze had nooit gedacht dat Diana hier zou wonen. Het leek zo... normaal en rustig - heel anders dan zij.
Ze controleerde haar haar in de autospiegel. Nadat ze had besloten dat het er goed uitzag, haalde ze diep adem, liep naar de voordeur en belde aan.
Ze voelde zich erg zenuwachtig en merkte dat het erger werd. Ze keek naar de lucht en haalde een paar keer diep adem. Toen ging de deur open.
Ashley keek op en zag de knapste man in de deuropening staan. Haar maag maakte een salto en haar mond voelde kurkdroog, alleen al door hem te zien.
Ze wist niet wat ze moest zeggen terwijl ze naar hem keek. En wat een lust voor het oog was hij!
