Appartement nummer 107
Auteur
Chaotic Soul
Lezers
307K
Hoofdstukken
36
Hoofdstuk 1
RIDHI
Ik staarde met grote ogen naar het papier in mijn hand. Ik was naar beneden gegaan om de post te halen, helemaal in de verwachting er alleen rekeningen en reclame te vinden. Maar in plaats daarvan vond ik dit. Mijn handen trilden zo erg dat ik het bijna liet vallen. Ik stond net op het punt in te storten toen oma mijn naam riep.
“Wat is er, Ridhi?”, vroeg ze zachtjes terwijl ze vanuit de keuken naar binnen liep. Ze duwde haar bril omhoog op haar neus. Ik knipperde snel met mijn ogen en forceerde een glimlach, maar ze kon zien dat er iets mis was. Haar lieve, rimpelige gezicht keek bezorgd.
“Ik – ik denk dat ik toegelaten ben,” fluisterde ik, met een klein lachje. Oma probeerde haar tranen niet tegen te houden.
“Lieve Jezus! Onze gebeden zijn verhoord. O! Dit is de gelukkigste dag van mijn leven.” Haar stem brak terwijl ze me zo stevig tegen zich aan trok dat ik amper kon ademhalen. Voor het eerst in wat wel eeuwen leek, voelde het echt als de beste dag ooit. “Je vader zou zo trots op je zijn geweest,” zei ze zachtjes tegen mijn schouder.
Ik had eindelijk de beurs gekregen. Universiteit van Texas, Arlington. Master in computerwetenschappen. Papa’s oude school. Hij had mij er veel over verteld, hoe graag hij daar altijd was geweest. Het was mijn droom om er naartoe te gaan, maar ik dacht nooit dat ik slim genoeg was. Niet zoals hij.
“Ik weet het, oma. Het is geweldig. Maar er staat dat ik volgende maand moet beginnen. Het gaat allemaal zo snel, en ik wil je niet alleen achterlaten.” Mijn stem klonk klein.
Sinds mijn ouders zijn gestorven, is oma mijn hele wereld geweest. Ze heeft altijd voor me gezorgd. De gedachte om haar achter te laten deed pijn aan mijn hart. Ik begon me af te vragen of ik überhaupt wel moest gaan.
Dit is krankzinnig.
De universiteit betaalde voor mijn studie en mijn huisvesting. Ik kon op de campus wonen of erbuiten, dat was mijn keuze. Vijftigduizend dollar. Het enige wat ik hoefde te doen was half juli opdagen.
“Onzin, wie zegt dat ik alleen ga zijn? Ik kan eindelijk op die zes maanden durende pelgrimsreis door heel India gaan.” Ze slaakte een gilletje. Haar ogen lichtten op, en ik staarde haar aan.
“Wat? Wanneer heb je dat gepland?”
Ze grijnsde. “Kom op, kind. Ik wist dat deze dag zou komen. Je was altijd bestemd voor grotere dingen. Ik ben niet verbaasd dat je de beurs hebt gekregen.” Haar glimlach was zo warm dat ik bijna smolt.
“Ik kan het nog steeds niet geloven. Ik heb er altijd al van gedroomd om in het buitenland te studeren, maar nu het echt is, ben ik doodsbang.” Ik liet me op de bank vallen, voelde me weer een klein kind. Oma ging naast me zitten.
“Wat is er zo eng aan?”
“Alles. We zijn Indisch, oma. Wat als niemand mijn accent begrijpt? Wat als ik het eten haat? Wat als ik geen vrienden maak? Wat als ik voor al mijn vakken zak en mezelf voor schut zet?” Ik somde elke angst op die ik kon bedenken.
Oma schudde alleen haar hoofd en lachte zachtjes.
“Of misschien gebeurt niets van dat alles. Misschien ga je het daar geweldig vinden.” Ze keek me aan, haar ogen glazig. “Mijn zoon was net zoals jij. Hij twijfelde aan zichzelf tot het moment dat hij in dat vliegtuig stapte. Maar kijk wat er gebeurde – hij was de beste van zijn klas, startte zijn eigen bedrijf. Hij maakte ons allemaal zo trots.” Ze kneep in mijn hand, en ik haalde diep adem, in een poging niet te huilen.
“Ja. Papa was geweldig,” fluisterde ik. Ik dacht aan hem en mama. Ik hoopte dat ze keken. Ik hoopte dat ze trots waren.
“Stop met piekeren en begin met inpakken. Ik moet je favoriete augurken en jam maken zodat je ze mee kunt nemen.” Ze sprong op, al druk aan het plannen, en ik kon een glimlach niet onderdrukken.
Ze zag er helemaal niet verdrietig uit. Of ze verborg het, of ze was gewoon echt zo blij voor me. Misschien allebei. Voor het eerst begon het echt te voelen.
Ik ging naar Texas. India achter me laten.
Mijn God.
Ik stond eindelijk op het punt om de vrijheid te proeven waar ik alleen maar van had gedroomd. In mijn Indische huishouden verdwenen avondklokken niet zomaar omdat je eenentwintig werd. Ik was een eenentwintigjarige maagd.
Natuurlijk was ik al verliefd geweest, maar ik deed er nooit iets mee. Mijn strikte opvoeding gaf me het gevoel dat alles verboden was. En eerlijk gezegd stond ik ergens wel te popelen om dit land achter me te laten.
Op mezelf wonen betekende dat ik kon doen wat ik wilde – nou ja, zolang ik maar goede cijfers haalde.
Ik bond mijn lange zwarte haar in een hoge paardenstaart en rende naar mijn kamer, al bruisend van de ideeën. Mijn telefoon begon te rinkelen net toen ik op mijn bed neerplofte. Ik pakte hem en keek naar het scherm.
Eshika belt.
Ik grijnsde en nam op, terwijl ik terug in mijn kussens zakte. Eshika was mijn beste vriendin ter wereld.
“Wat is er, meid? Ik verveel me dood,” zei ze. Haar stem klonk lui. Ik kon haar perfect voor me zien – warrig knotje, uitgespreid op haar bed.
“Raad eens?”
“Wat?”
“Ik ben toegelaten.” Ik kon de opwinding niet uit mijn stem houden. Ze gilde zo hard dat ik de telefoon van mijn oor moest weghouden.
“Echt niet! Zeg alsjeblieft dat je me niet in de maling neemt,” schreeuwde ze bijna.
“Ik maak geen grapje, Esh.”
“O mijn God! Ik kom er nu meteen aan. We hebben zoveel te doen. Trut, ik weet dat ik later tranen met tuiten ga huilen, maar laten we ons nu op het leuke deel concentreren.” Ze stopte niet eens om adem te halen.
“Ja, ik probeer het nog steeds te verwerken. Het voelt niet eens echt. Ik weet niet wat ik ga doen zonder –”
“Nee. Niet beginnen, meid. Ik ga vandaag niet huilen. Ik ben er over vijftien minuten, en we gaan je hele garderobe plannen en alles over Texas opzoeken wat we maar kunnen vinden.” Ze hing op voordat ik nog iets kon zeggen.
Ik liet een diepe zucht ontsnappen, terwijl ik me al inbeeldde welke wilde dingen ze me zou laten doen. Niet dat ik klaagde.
Eshika was alles wat ik niet was – leuk, wild, heel extravert. We hadden op dezelfde school gezeten, hetzelfde college, maar we waren een ander pad opgegaan. Haar passie was fotografie, en ze werkte bij een kleine startup. Ook al was haar familie streng, ze vond altijd manieren om zich ertegen te verzetten. Dankzij haar had ik een paar gekke avonturen beleefd waar ik nooit spijt van zou krijgen.
God, ik wist nu al dat ik haar verschrikkelijk zou missen.
***
“Oké, de helft van je garderobe is klaar, en morgen gaan we shoppen voor de rest. Nou, laten we het hebben over waar je gaat wonen,” zei Eshika, die in haar handen klapte als een kind met Kerstmis. Ik zat op mijn bed de hete paratha’s van mijn oma naar binnen te werken. Ik keek eindelijk op en keek haar aan.
Zij was de beeldschone beste vriendin –lang bruin haar tot aan haar middel, lang van gestalte, mooie bruine ogen. Ik zag er klein uit naast haar, met pikzwart haar, olijfkleurige huid en amberkleurige ogen.
“God, ik ga het eten hier missen,” zei ik, terwijl ik boter van mijn vingers likte. Ze trok een gezicht en schudde haar hoofd.
“Ik snap niet hoe je zo slank blijft terwijl je zo eet,” zei ze, terwijl ze wees naar mijn bord. Ik rolde met mijn ogen.
“Dus, wat heb je besloten? Zeg alsjeblieft niet dat je op de campus gaat wonen.”
“Ik ben daar nieuw. Is het niet veiliger om op de campus te wonen?” wierp ik tegen, maar ze kreunde en plofte naast me neer.
“O mijn God! Studentenkamers zijn het ergste. Serieus, ik heb er alles over gelezen. Zo saai. Zo stom.” Ze was praktisch aan het schreeuwen. Ik wist nu al dat ik dit niet zou winnen. “Ik moet ervoor zorgen dat je de tijd van je leven hebt in Texas, meid.” Ze gaf me een duivelse knipoog en pakte mijn laptop.
“Wat doe je?” vroeg ik, half bang, half opgewonden. Zonder haar zou ik verloren zijn. Vrienden maken was niet echt mijn ding.
“Een appartement voor je zoeken dicht bij je universiteit,” zei ze. Ze was al aan het typen.
“Ik denk dat de universiteit maar driehonderd dollar per maand geeft voor uitgaven als ik buiten de campus woon, en ik heb niet genoeg voor de aanbetaling,” vertelde ik haar, terwijl ik voor de honderdste mijn toelatingsbrief las.
“We vinden wel iets. Je zou een appartement kunnen delen met iemand, en het zou perfect binnen je budget passen.” Ze keek niet eens op van haar laptop.
Ze geeft nooit op. Serieus, geeft ze ooit op?
“Dit is zo’n slecht idee,” kreunde ik, en liet me achterover op het bed vallen.
“Wacht, kijk hier eens naar. Kamer te huur. Geen voorkeur. Huisdieren toegestaan. Geen aanbetaling. Huur is vijfhonderd dollar.” Ze las de advertentie hardop voor, en ik schoot overeind om over haar schouder mee te kijken naar het scherm.
“Het is zo dicht bij je universiteit, en kijk naar deze foto’s, meid. Het is een tweekamerappartement, en het is enorm.”
We begonnen door de foto’s te scrollen, en ik moest toegeven, het zag er geweldig uit. Veel beter dan een krappe studentenkamer. Maar vijfhonderd dollar? Dat was veel.
“De huur is te hoog. Laten we verder zoeken,” zei ik. Ik probeerde niet zo teleurgesteld te klinken als ik me voelde. Ze bleef gewoon scrollen, vastberaden.
***
Twee uur later waren we nog steeds aan het zoeken, en niets anders kwam zelfs maar in de buurt van dat eerste appartement. Mijn gedachten bleven ernaar teruggaan. Het was gewoon zo perfect.
“Wat nu? Ik vond die eerste echt leuk,” pruilde ik, terwijl ik haar aankeek. Ze knipperde met haar ogen en zuchtte toen.
“Waarom vraag je je oma niet om hulp?”
“Dat wil ik niet, meid. Ze heeft al zoveel voor me gedaan. Ik kan haar niet om meer vragen.”
Ze gaf me een zachte, spijtige blik. We zaten een minuut in stilte voordat ze kreunde: “O God, dan wordt het maar de studentenkamer.” Ze trok zo’n dramatisch gezicht dat ik niet anders kon dan lachen.
“Het komt wel goed, Esh. Ik kan nog steeds plezier hebben. Het is niet zoals hier – geen avondklokken of zo, toch?” Ik probeerde opgewekt te klinken, ook al was ik teleurgesteld dat we het appartement moesten opgeven.
Ze knikte, en we lieten het allebei los. Dat probeerden we tenminste.
“Laten we stoppen met denken aan dat prachtige appartement en het over jongens hebben,” mompelde ze, en ik barstte in lachen uit.
“Denk je echt dat de jongens net zo knap zullen zijn als in die romantische komedies?” vroeg ik, terwijl ik een haarlok om mijn vinger draaide.
“Natuurlijk, meid. Ik ben zo jaloers. Ik zie je al overal tegen hete jongens opbotsen.”
“Echt niet. Ik heb me uit de naad gewerkt om deze kans te krijgen. Ik ga me niet laten afleiden door jongens,” zei ik, terwijl ik probeerde serieus te klinken. Maar eerlijk gezegd was haar idee verleidelijk.
“O, kom op. Ontmoet gewoon een hete jongen en heb seks. Blaas wat stoom af. Als ik jou was, zou ik geen moment aarzelen.”
“Uhhh... jij hebt een vriendje,” wees ik haar erop, en ze wierp me een vernietigende blik toe.
“Geheim vriendje. En er is niets mis met naar hete jongens kijken.” Ze pufte geïrriteerd, en zuchtte toen. “Het is zo irritant om hem altijd stiekem te moeten zien.”
Ik voelde met haar mee. Relaties waren moeilijk hier, vooral met al die regels.
“Ik weet zeker dat je ouders het zullen begrijpen als je ze over hem vertelt,” zei ik zachtjes. Ze knikte en keek hoopvol.
“Ja, ik ga ze over Aarnav vertellen zodra hij een baan heeft.”
“Dat komt wel. Maak je geen zorgen,” glimlachte ik, en ze stond op. Ze streek haar haar glad en werkte haar lippenstift bij.
“Oké, ik ga nu naar hem toe. Verzin een smoes voor me als mijn ouders bellen, oké?” Ze grijnsde naar me in de spiegel.
“Natuurlijk. Stuur me een berichtje wanneer je thuis bent.”
“Ja, meid. En wees er klaar voor morgen– we hebben zoveel te shoppen!” gilde ze blij, waarna ze praktisch de deur uit huppelde.
Ik liet een lange zucht ontsnappen en sloot mijn ogen om het allemaal te laten bezinken. Ik ging echt verhuizen. Ik wou alleen dat mijn ouders hier waren om me uit te zwaaien. Ik wilde zien hoe trots ze zouden zijn.
Ik veegde een enkele traan weg voordat hij verder kon vallen. Genoeg met het trieste meisje zijn wiens ouders er niet meer waren. Het leven was een puinhoop – soms vol tegenslagen, maar soms ook vol verrassingen.
Ik haalde diep adem en duwde al die zware gevoelens opzij. Toen ging ik naar beneden, vastberaden wat kostbare tijd met mijn oma doorbrengen.
