Oefening baart kunst

Auteur

Jane Anne

Lezers

2,2M

Hoofdstukken

Auteur

Jane Anne

Lezers

2,2M

Hoofdstukken

Sportverhalen Atleten Neprelaties Drama Studenten Hedendaags Romantisch

Eerste Menstruatie

Op een zaterdagavond, terwijl ik eigenlijk zou moeten studeren, zat ik op een verschrikkelijk harde stoel mijn reet te bevriezen en was ik behoorlijk in de war. Ik keek naar de snelle, spannende ijshockeywedstrijd die zich onder me afspeelde.

Het luidruchtige publiek. De sterke geur van ijs en bezweet materiaal. De spreekkoren, vlaggen en het geluid van schaatsen die over de baan sneden. Het was nu al te veel voor mijn zintuigen.

Het was allemaal zoveel meer dan ik had verwacht. Niet alleen de grootte van de arena, die duizenden mensen leek te bevatten die me met hun opwinding bijna verpletterde, maar ook de snelheid van de spelers.

Het geluid van pratende mensen om me heen die discussieerden over de score, wie er op het ijs stond en wie het beste schaatste.

Het maakte allemaal alleen maar sterker wat ik al vreesde en wist.

Ik was totaal buiten mijn diepte.

'Wat doen ze nu?' vroeg ik mijn broer naast me, terwijl ik me weer bewoog om het bloed weer te laten stromen. Als ik tenminste iets kon begrijpen, zou ik misschien mijn gespannen schouders kunnen ontspannen.

'Schaatsen?' zei Nolan, terwijl hij zijn schouders ophaalde.

Hij wist net zoveel van ijshockey als ik, zo te zien – helemaal niets.

'Heel goed schaatsen,' voegde hij eraan toe, net toen een van de spelers de puck raakte en hem per ongeluk tegen de schaatsen van een andere teamgenoot sloeg.

Ik had in ieder geval geleerd dat het kleine zwarte schijfje dat ze als gekke katten rondraakten de puck heette. Ik had een paar opgewonden, giechelende meiden erover horen praten tijdens mijn laatste lange toiletpauze.

'Ik heb het koud,' klaagde ik.

'Ik zei toch dat je een trui mee moest nemen.'

'Doe niet zo flauw met je vijftig lagen daar. Hoe kon ik nou weten dat het zo koud zou zijn?'

'Het is ijshockey, Kathryn.'

Ik zuchtte weer. 'En wat doen ze nu?'

Nolan – mijn geduldige broer en nu gedwongen toeschouwer van dit gekke gedoe waar ik ons in sleepte – rolde met zijn ogen. 'Geen idee. Schreeuwen. Zweten. Er allemaal heet en mannelijk uitzien in die uniformdingen.'

'Hé,' waarschuwde ik, toen ik de geïnteresseerde klank in zijn stem hoorde. 'Niet flirten met het team. We zijn hier alleen om te leren. Niet voor een wip.'

'We kunnen beide doen.' Nolan keek lang naar de lange, zeer gespierde speler die overal op het ijs leek te zijn. Degene waar ik de hele avond ook al met hongerige ogen naar had gekeken.

Op zijn shirt stond de naam Reed op de achterkant.

'Die is leuk. Ik zou het niet erg vinden om door hem getackeld te worden,' voegde Nolan eraan toe, waarbij die geïnteresseerde klank overging in duidelijke interesse.

'Ik denk niet dat ze tackelen in dit spel,' zei ik, helemaal niet zeker klinkend omdat ik nog steeds eerlijk gezegd geen idee had waar dit spel over ging. Alleen dat ik twee weken had om een expert te worden.

Ja, tuurlijk. Alsof dat ging gebeuren.

'Elke sport heeft tackles,' zei Nolan. 'Waarom zou iemand er anders naar gaan kijken als er geen kans was op huid-op-huid contact?'

'Het is een spel, Nolan. Geen porno. En ze zouden niet echt kunnen tackelen, toch? Ze zouden zichzelf aan stukken snijden.'

'We klinken als idioten,' merkte Nolan weer op, slechts licht geïrriteerd. 'Je had een boek hierover kunnen lezen. Of een film kunnen kijken. Dat was een stuk leuker geweest dan hier op een zaterdagavond te zitten terwijl dit team weer eens afgemaakt wordt.'

'Worden ze afgemaakt?'

'Ik denk het. Die hete gooit zijn stick op de grond en schreeuwt veel.'

Ik keek goed naar het ruzie midden in de wedstrijd dat leek uit te breken tussen de twee teams. De scheidsrechter blies op zijn fluitje terwijl het publiek begon te joelen en oude popcorn op het ijs gooide.

Reed gooide inderdaad zijn hockeystick op het ijs en ging in het gezicht staan van een andere speler. Die was ook heet, maar op een gemener, ruwer manier dan Reed. Op zijn shirt stond de naam Connor.

'Ze zijn misschien waardeloos, maar ze zijn echt.' Ik verdedigde mijn keuze van leerstijl. 'Dit kan ik niet uit een boek of film halen. Dit is rauw. Dit is...' Ik stopte toen de speler genaamd Reed plotseling zijn helm afdeed en boos van het ijs schaatste.

Hij schudde zijn haar – een wilde bos lichtbruin dat paste bij zijn woede terwijl hij op de bank werd gezet. Om de een of andere reden zorgde de aanblik ervoor dat ik mijn gedachtegang verloor.

Goeie god, hij was iets. Ik negeerde resoluut de totaal verkeerde drang om rusteloos op mijn stoel te wiebelen.

Nolan gaf me een klap op mijn schouder. 'Kathryn. Ademhalen.'

Ik klapte mijn mond dicht. 'Dit is sport,' maakte ik mijn eerdere uitspraak zwakjes af.

'Het is in ieder geval iets,' snoof Nolan. 'Maar hadden we dan niet dichter bij huis kunnen blijven en naar ons eigen team kunnen kijken? Northridge is misschien waardeloos, maar we zouden tenminste moeten proberen loyaal te zijn. We zijn niets verschuldigd aan het rivaliserende universiteitsteam dat iedereen haat.'

'Je weet dat ik dat niet kon doen. Ik heb Grady verteld dat ik zijn grootste fan was. Dat ik alles van ijshockey wist. Ik moet het ergens nieuw leren, weg van zijn thuisbasis. Ik moet ver bij zijn team uit de buurt blijven.'

'Dit gaat een beetje ver om alleen maar indruk te maken op een jongen, Kathryn.'

'Grady heeft me eindelijk opgemerkt na twee jaar. Ik geef deze kans niet op.'

'Hij vroeg je om koffie te drinken zodat je hem je studieaantekeningen kon laten zien. Ik vind niet echt dat dat telt als opmerken.'

'Het telt wel.'

Nolans toon werd niet zachter. 'Je had iedereen kunnen kiezen om verliefd op te worden. Waarom een hockeyspeler kiezen als je geen interesse hebt in hockey?'

'Ik wist niet dat hij een ijshockeyspeler was. We studeerden alleen maar samen in de bibliotheek al die keren. Toen kwam hij vorige week opdagen in zijn uniform, en ik deed alsof ik over mijn eigen voeten struikelde van bewondering voordat ik mezelf kon tegenhouden.'

'Dat was verdomd stom.'

Ik snoof bij Nolans opmerking. 'Natuurlijk was het dat. Maar ik kan nu niet meer terug. Als Grady over twee weken terugkomt van zijn familievakantie, weet ik meer van deze sport dan de... dan de... Verdomme. Hoe heet de hoofdspeler?'

'De stoel,' zei Nolan zelfverzekerd.

Ook al wist ik dat dat niet goed klonk, ik ging er niet tegenin.

Ik zweeg toen er een zoemer afging. Er was een stormloop van mensen richting de eetkraampjes en toiletten.

'Ik denk dat dat de rust is?' zei ik. 'Hebben ze rust in dit spel, of is dat voetbal?'

'Allebei,' zei Nolan met dezelfde zelfverzekerdheid. 'Zeker weten.'

'Je hebt geen idee, hè?'

'Alsof jij dat wel hebt?'

Ik keek naar het elektronische scorebord en probeerde er enige zin uit te halen. Maar het had geen zin.

Ik was zo de lul.

'Ik heb hier een drankje voor nodig,' verklaarde Nolan. Hij stond op en keek me boos aan. 'Je gaat wel betalen omdat je me helemaal hierheen hebt gesleept, toch?'

Ik knipperde. 'Ja. Natuurlijk. Laten we gaan.'

Hij klopte op mijn rug terwijl we ons door de menigte wrongen. Toen merkte hij mijn droevige uitdrukking op.

'Kop op. Misschien neemt een van die bezwete, agressieve jongens daar medelijden met je en maakt hij je zijn project. Je kunt wat echte ervaring met het spel krijgen met je eigen privécoach.'

'Nee, bedankt.' Ik huiverde een beetje. 'Ik haat agressie. Ik haat vloeken. Ik haat mannen die denken dat iets met een stick slaan hen Gods geschenk aan vrouwen maakt.'

Nolan lachte terwijl we aansloten in de lange rij voor eten en drinken. 'Dan heb je het verkeerde ding – en de verkeerde man – gekozen om de komende twee weken over te obsederen, zusje.'