Zijn kostbaarste bezit
Auteur
T. Stanlight
Lezers
5,8M
Hoofdstukken
30
Nadat aspirant-journaliste Kate Dawson de rijkste CEO van de stad beledigt, zet hij haar op zijn zwarte lijst.
Wanneer ze hem betrapt op een verdorven daad, maakt hij het zijn missie om haar te straffen.
Zal Kate in zijn spel van dominantie leren houden van onderwerping?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Eén manier om de aandacht van de CEO te trekken
KATE
Het was 18:15 uur en de lobby van het kantoorgebouw van Price Industries liep leeg terwijl ik over de glimmende vloer naar de liften liep.
Ik was niet zenuwachtig voor het interview, ook al was het heel belangrijk.
Nee. Ik was als de dood voor de liftrit.
Mijn angst voor kleine ruimtes was onvoorspelbaar en kon mild of heel erg zijn.
Toen ik op de "omhoog" knop drukte om de lift te roepen, begon ik te zweten en ging mijn hart tekeer. Ik probeerde mijn make-up bij te werken, bang dat het zou gaan vlekken.
Niet zweten. Niet in paniek raken.
Verdorie.
De liftdeuren gingen open met een vriendelijk ding, en toonden een gewoon interieur.
De kleine ruimte was waar ik niet tegen kon.
Het voelde als het binnenstappen van een kippenhok waar ik niet uit kon ontsnappen.
"Kate, hou je groot," zei ik tegen mezelf en dwong mezelf naar binnen te stappen.
De deuren probeerden te sluiten en ik gilde het uit, terwijl ik als een haas terug de lobby in sprong.
Eenmaal buiten kon ik weer vrij ademen, maar wat ik nodig had was op de bovenste verdieping.
Daar was het kantoor van Taylor Price. Hij was de grote baas van Price Industries. Een steenrijke vent. Een machtige zakenman. Iemand die liever niet gezien werd.
Dit was mijn tweede poging om het interview te krijgen; zijn secretaresse had me net verteld dat hij akkoord was gegaan met ons verzoek voor een nieuwe afspraak.
De eerste keer had hij op het laatste moment afgebeld.
Arthur, mijn baas bij The Daily House, was niet blij dat die kans in rook was opgegaan.
Het was niet mijn schuld, maar Arthur gaf alleen om resultaten.
Nou, als ik deze lift niet in ging, zou ik het interview missen en mijn baan kwijtraken. En dan zou mijn leven in duigen vallen.
Mijn Nana was de enige familie die ik had in heel Philadelphia—in heel Pennsylvania eigenlijk. Het was alleen wij tweeën sinds mijn ouders waren overleden toen ik twaalf was.
En nu bestond Nana's leven uit doktersbezoeken, medicijnen en behandelingen. Ze had ernstige gewrichtspijn en broze botten, en de rekeningen werden steeds hoger.
Ik had dit interview nodig, en om het te krijgen, moest ik de lift in.
En om dat te doen, had ik hulp nodig.
Kate
Ik raak in paniek
Rick
Heeft hij weer afgezegd?? Wat een eikel!
Kate
Ik sta nog in de lobby, ik heb een van mijn paniekaanvallen
Rick
Wat is er?
Rick
De lift?
Kate
Ja 😰😓
Rick
Heb je je ademhalingsoefeningen gedaan?
Kate
Ja, het hielp niet
Rick
Ben je nu in de lift?
Kate
Ik kan er niet in
Rick
Heb je je oordopjes? Doe ze in, zet wat muziek op en sluit je ogen
Rick
Voor je het weet is het voorbij
Rick
Wil je dat ik aan de lijn blijf terwijl je omhoog gaat?
Kate
Ik heb mijn oordopjes niet
Rick
Waarom niet?
Kate
Maakt dat uit? Ik heb ze gewoon niet
Rick
Is er niemand in de buurt die met je mee omhoog kan rijden?
Kate
Dat is zo gênant - ik ben geen klein kind op een vliegveld!
Rick
Je hoeft je niet te schamen.
Rick
Je MOET naar dat interview.
Rick
Trap?
Kate
Hij zit op de bovenste verdieping
Rick
Oh ja, dan ben je bekaf als je daar aankomt
Kate
Bedankt
Rick
Vertel me hoe je je voelt
Kate
Bedankt dat je luistert, ik weet niet wat ik zonder jou zou doen 😭
Kate
Snelle hartslag 💓 , zweten, een beetje duizelig
Kate
Misschien moet ik proberen de tijd te verzetten?
Rick
?!??! Meen je dat?
Rick
Slecht idee - doe wat je moet doen maar krijg dat interview VANDAAG!
Rick
Je bent een geweldige reporter en schrijver en dat weet je
Kate
🤞🏼
Rick
Dat ben je, maar je wilt Arthur niet op zijn paard krijgen!
Kate
Je maakt me niet bepaald vrolijk!
Rick
Hou dan op met slechte ideeën opperen!
Kate
OK!
Rick
Hij gaat je niet ontslaan, dat zou hij nooit doen, dus focus op waar je op moet focussen
Rick
De lift. Doe wat ik zeg als ik het zeg. Staan de deuren open?
Kate
Ja
Rick
Zitten de knoppen rechts of links?
Kate
Links
Rick
oké. Je gaat je stom voelen, maar dat geeft niet. Hou je telefoon VLAK voor je gezicht, ik wil niet dat je naar iets anders kijkt
Kate
Ok... ik doe het. Ik zie alleen mijn scherm.
Rick
Stap naar binnen, draai naar links en druk op de knop voor de bovenste verdieping - doe het nu! Niet nadenken!
Rick
Ga! Ga! Ga!
Rick
...? Kate? Wat gebeurt er? Ben je binnen?
Kate
JA, GA OMHOOG, OH GOD OH GOD
Rick
Alles is goed... alles is goed... denk aan een open veld... denk dat je naar je eigen voordeur loopt
Kate
Alles is veilig, alles is goed.
Rick
Op welke verdieping ben je?
Ik veegde wat zweet van mijn voorhoofd en opende mijn ogen. De lift pingde en de deuren gingen open.
"Ah!" Zo snel als ik kon sprong ik naar buiten.
De grote ramen naast me toonden een prachtig uitzicht vanaf de bovenste verdieping.
Meteen begon mijn hart rustiger te kloppen. Dat hielp niet tegen het zweet of wat waarschijnlijk uitgelopen make-up op mijn gezicht was, maar ik had het gehaald.
Kate
Omg, je bent een engel.
Kate
Ik ben er. Ik ben oké.
Rick
Nee, dat ben je niet.
Kate
???
Rick
Je bent geweldig. Je bent een scherpschutter. Je bent een ninja. Je bent een wereldrecordhouder in bodybuilding.
Rick
Wat kun je niet? Ga dat grote interview halen, en ga dan naar huis om het uit te schrijven!
Een grote glimlach verscheen op mijn gezicht. Rick was de beste. Ik stond diep bij hem in het krijt.
Ik pakte mijn kleine spiegeltje en zag hoe slecht ik eruitzag; ik hapte naar adem.
Verdorie.
Ik vond een toilet en waste de uitgelopen make-up eraf.
Ik keek naar mezelf in de spiegel.
Het meisje met de lichtbruine ogen, kuiltjes en felrood haar dat altijd de aandacht leek te trekken.
Ik maakte mezelf klaar terwijl ik naar de wachtruimte liep.
Ik zag een blonde, kleine, knappe vrouw van begin twintig achter een bureau zitten en schraapte mijn keel.
"Ik ben Kate Dawson van The Daily House. Ik heb een afspraak met meneer Price."
"Oh, natuurlijk," zei de receptioniste, licht fronsend. Blijkbaar was ik niet wat ze had verwacht. "Komt u deze kant op alstublieft."
Ze leidde me door een grote, sobere gang die belangrijk aanvoelde. Aan het einde was een grote houten deur.
"Gaat u zitten, mevrouw Dawson. Ik zal meneer Price laten weten dat u er bent."
Nadat Taylor Price de tijd van ons eerste interview had veranderd, was Arthur niet blij geweest. Hij had zelfs gezegd dat hij me misschien zou ontslaan als een andere krant het interview eerder zou krijgen.
Niemand had ooit de kans gehad om Taylor Price persoonlijk te interviewen; het was alsof de man niet bestond.
Of hij wilde gewoon niet dat mensen iets over zijn leven wisten.
Dit was dus een eenmalige kans. Eentje die ik niet kon verpesten.
Hou op, zei ik tegen mezelf. Ogen helder. Focus. Je kunt dit.
Ik keek toe hoe de secretaresse op de houten deur klopte en de kamer binnenging. Mijn handen voelden plotseling klam aan.
Ik zag een glimp van meneer Price's schoenen voordat de deur dichtging. Ze waren heel zwart en zagen er bijna... glanzend uit.
"Natuurlijk, meneer," hoorde ik net voordat iemand zijn kantoor uitkwam.
Ik stond op en begon te glimlachen.
"Meneer Price, ik ben—oh."
Maar het was Taylor Price niet. Er kwam een andere vrouw uit zijn kantoor. Ik stopte met praten.
Vreemd genoeg voelde ik me nerveus en trok ik lichtjes aan mijn zwarte, hooggetailleerde rok. De vrouw was beeldschoon. Te mooi om hier te werken.
"Mevrouw Dawson, neem ik aan?"
"Ja," knikte ik. "Maar ik verwachtte meneer Price?"
"Ja, ik ben Kristen, de assistente van meneer Price. Het spijt me, mevrouw Dawson, maar meneer Price zal de afspraak moeten verzetten."
"Wat?!" zei ik ongelovig. "Maar ik ben helemaal hier gekomen—ik bedoel, waarom?"
"Hij heeft een andere afspraak ingepland."
Mijn handen balden zich tot vuisten. Ik voelde me woedend.
"Het spijt me heel erg, mevrouw Dawson—Kate—maar ik kan niets anders doen—behalve een andere dag voorstellen."
"Je begrijpt het niet," zei ik boos. "Dit is mijn baan waar hij mee speelt. Als ik zonder interview terugga, ontslaat mijn baas me."
"Alsjeblieft, Kate," Kristen schudde haar hoofd. "Meneer Price houdt er niet van als mensen een scène maken op kantoor."
"Ik smeek je. Twee vragen—één! Alsjeblieft, wat dan ook."
"Neem alsjeblieft de nieuwe afspraak. Ik wil de beveiliging niet hoeven bellen."
Ik zette een neppe glimlach op en hing mijn tas over mijn arm.
"Ik ga weg, maar geef meneer Price alsjeblieft deze boodschap van mij. Heb je een pen? Zeg hem, van mij: krijg de tering jij... klootzak!"
Ik draaide me om en beende woedend weg, gooide de deur naar het trappenhuis open, vergat dat ik de lift had genomen, vergat dat ik zevenendertig verdiepingen naar beneden moest lopen, vergat alles.
Alles wat ik zag was rood.
Ik had net de machtigste man ter wereld verteld dat hij de tering kon krijgen.
Arthur zou me ontslaan.
Ik ben er geweest.
TAYLOR
Here's the text adapted to sound more natural in Dutch while maintaining the original tone and content:
"Ze zei WÁT?!"
Ik zat achter mijn grote oude bureau, bezorgd kijkend, terwijl er een stortvloed aan telefoontjes, e-mails en berichten binnenkwam in mijn drukke kantoor.
Kristen stond voor mijn bureau met een flauw glimlachje.
"Een. Verdomde. Lul. Dat zijn haar woorden, Taylor. Niet de mijne."
Niemand, behalve misschien mijn vader, had ooit zo tegen me gesproken. Tenminste niet in mijn gezicht. Ik liet mensen niet slecht over me praten omdat ik een goede naam hoog te houden had.
Het was niet mijn schuld dat werk tussenbeide kwam.
Het is niet alledaags om de kans te krijgen Jameson Enterprises over te nemen. Ik greep die kans gewoon voordat Grayson dat kon doen.
Was het gemeen?
Misschien wel.
Mensen zouden woedend zijn geweest, maar iedereen die het tegen me opnam wist beter; hoe dan ook, Taylor Price trok altijd aan het langste eind.
Ik wilde juffrouw Dawson deze les leren.
Kristen zei: "Laat dat arme meisje met rust."
"Je weet dat ik een hekel heb aan journalisten," zei ik. "En als ze brutaal genoeg is om me..."
"Een lul te noemen."
"Ja. Dat. Waar houdt het op?"
Ik was een zeer drukbezet man, en mijn tijd was ongeveer €90.000 per uur waard. Wie dacht ze wel niet dat ze was?
Ik had het gewoon moeten laten rusten.
Maar zo steek ik niet in elkaar.
Ik zou haar een koekje van eigen deeg geven.
***
Rick
waar ben je
Kate
Bij mijn oma.
Kate
Ze doet de groeten trouwens.
Rick
je moet nu meteen naar kantoor komen
Rick
nu meteen
Kate
...Wat is er aan de hand?
Rick
het is ernstig.
Ik voelde me doodsbang.
Ik heb mijn hele leven aan mijn baan gegeven - en alles anders erdoor verloren.
Mijn enige vriend en familie was oma, en zij had mijn baan nog harder nodig dan ik.
Nu stond alles waar ik hard voor gewerkt had op het spel, vanwege een rijke man met een groot ego.
Ik ga ontslagen worden.
