Zijn kleine vixen
Auteur
Lulu Waters
Lezers
2,0M
Hoofdstukken
34
Hoofdstuk 1
PAYTON
Ik ga op mijn vaste plek aan tafel zitten. Ik adem de heerlijke geur van mams gebraden kalkoen in.
'Is dit het echt? Alleen wij drieën?' vraag ik. Ik kijk hoe mam de juskom neerzet. Ze kijkt pap niet aan. Er klopt iets niet tussen hen. Ik voel het. Ik heb dit nog nooit eerder gezien.
De winterstorm slaat buiten hard tegen de ramen. De wind maakt luid lawaai tegen het glas.
'In dit weer? We mogen van geluk spreken als de stroom het houdt,' zegt pap zacht. Hij tikt afwezig tegen zijn lege glas.
De deurbel gaat en het doorbreekt de stilte. We schrikken er alle drie van. Godzijdank. Nog iemand kan misschien helpen met wat er ook tussen mijn ouders speelt.
Mams stoel schraapt over de vloer. 'Ik ga wel,' zegt ze. Ze klinkt bijna te gretig.
Vanuit de gang hoor ik zachte stemmen. Een diepe stem vermengt zich met mams hogere stem. Mijn hart begint sneller te kloppen. De stem klinkt bekend, maar ik kan niet bedenken wie het is.
Maar wanneer ik de vage geur van aftershave ruik—fris, kruidig, duur—draait mijn maag zich om van ongerustheid. Er is maar één persoon ter wereld die die geur draagt, en ik heb hem niet meer gezien sinds... nou ja, sinds ik geen kind meer was.
Hij verschijnt in de deuropening. Hij ziet er groter dan het leven uit. Zijn schouders zijn zo breed dat hij nauwelijks door de deuropening past. Mijn hart maakt een gênante sprong. Ik moet mezelf eraan herinneren dat ik een volwassen vrouw ben en geen tiener met wilde gevoelens.
Zijn haar is langer dan ik me herinner. Het heeft zilveren strepen aan de zijkanten. Hij beweegt met het gemakkelijke zelfvertrouwen van iemand die precies weet hoeveel ruimte hij inneemt. En het is heel sexy.
Braxton Saunders.
Mijn vaders beste vriend.
Hij was toen ik opgroeide als een oom voor me, hoewel niet door bloed of het huwelijk.
Hij was altijd gewoon 'Brax'. Hij was er bij elke verjaardag, picknick en groot familie-evenement. Hij is de reden dat ik weet hoe ik een band moet verwisselen. Hij is de reden dat ik whisky kan drinken zonder een vies gezicht te trekken.
Maar hij is ook, sinds ik achttien werd, de reden dat mijn meest verkeerde dagdromen over hem... heel vies zijn geworden.
Hij glimlacht wanneer hij me ziet. Het is een langzame, gevaarlijke glimlach die in zijn ogen begint en naar beneden beweegt naar het litteken aan de rand van zijn lip. Ik voel mijn gezicht warm worden. Mijn lichaam verraadt me op honderd manieren.
'Hé daar, killer,' zegt hij. Zijn stem is laag en hees en dichtbij op een manier waardoor ik wil wegkijken, maar ook nooit meer wil stoppen met naar hem te kijken.
'Brax,' fluister ik terwijl hij in drie lange stappen door de kamer loopt en zijn armen opent. Hij omhelst me niet op de vaderlijke manier zoals vroeger. Er is echte lust die als een uitnodiging en een uitdaging tegelijk aanvoelt.
Ik wacht precies één hartslag, sta dan van mijn stoel op en werp mezelf op hem. Het kan me niet schelen dat mijn ouders kijken. Het kan me niet schelen dat ik misschien uit elkaar barst van opwinding.
Braxton houdt zijn armen iets te lang om me heen en laat me dan los. Zijn blauwe ogen glijden zo bewust over mijn lichaam dat mijn knieën ervan knikken.
Dan doet hij dat ding dat hij altijd deed—hij bijt op zijn onderlip, alsof hij nadenkt of hij moet lachen of me helemaal opeten.
'Verdomme, kind, je bent volwassen geworden. Je bent nu een vrouw,' zegt hij, en het is niet zomaar een aardig ding om te zeggen.
Ik wil iets terugzeggen, maar mijn mond blijft dicht. In plaats daarvan glimlach ik alleen naar hem, brutaal, wild en een beetje hongerig, hopend dat hij de rest van mijn gezicht kan lezen.
Mijn ouders glimlachen, terwijl ze ons weerzien gadeslaan. Ik kan bijna voelen hoe trots ze zijn, maar het enige waar ik aan kan denken is hoe graag ik Braxton naar de gastenbadkamer wil trekken en op mijn knieën wil vallen. De man is beter geworden met de jaren.
We hebben elkaar niet meer gezien sinds ik meer dan drie jaar geleden van de middelbare school kwam.
Toen had ik ervan gedroomd om mijn maagdelijkheid aan Braxton te geven, een man van wie ik wist dat hij geduldig en vriendelijk zou zijn, maar ik werd bang en was met een jongen genaamd Jeff in bed beland—iets waar ik meteen spijt van had.
Maar de echte spijt was dat ik niet achter de man aan was gegaan, die nu voor me staat.
Braxtons tatoeages lopen over zijn armen en verdwijnen onder zijn shirt. Ik kan niet stoppen met naar hem te kijken. Met zijn stoppels, heldere blauwe ogen en diepe, ruwe stem is hij alles wat een man zou moeten zijn.
'Ik had niet gedacht dat je dit weer zou trotseren,' zegt pap. Zijn stem doorbreekt de spanning tussen ons terwijl hij opstaat om Braxtons hand te schudden.
Braxton gaat op de stoel naast de mijne zitten, dichtbij genoeg dat ik die aftershave weer ruik. Mijn hartslag springt omhoog terwijl ik weer ga zitten.
'Een orkaan zou me niet kunnen tegenhouden,' zegt hij, met waardering naar het eten kijkend. 'Ik leef al sinds de scheiding rond is van afhaalmaaltijden.'
Ik zie de manier waarop hij naar me kijkt om mijn reactie te zien. Mijn hart springt op. Gescheiden, wat betekent dat hij beschikbaar is.
'Wat een traktatie om jullie beiden hier te hebben,' zegt mam vanaf het andere eind van de tafel. Haar glimlach is gespannen, terwijl ze zorgvuldig overal heen kijkt, behalve naar pap. 'Onze twee favoriete mensen tegelijk terug. Het is zeker iets om dankbaar voor te zijn deze Thanksgiving.'
Braxton kantelt zijn hoofd, die kenmerkende halve glimlach verschijnt. 'Je bent al lang niet thuis geweest, Payton,' zegt hij, zijn ogen komen omhoog om naar ons publiek te kijken. 'Je familie heeft je zeker gemist.'
Ik haal mijn schouders op, proberend om cool te doen, maar mijn wangen zijn al warm. 'Ik ben druk geweest met school.'
'Druk met die knappe jongen Matthew, bedoel je,' plaagt mam, waardoor ik heel erg in verlegenheid word gebracht. Ik geef haar een blik die kan doden, maar ze lacht alleen maar.
Ik waag het om even naar Braxton te kijken, waar ik een flits zie van iets scherps en bezitterigs dat er eerder niet was. Zijn kaken worden strak, en mijn hartslag springt omhoog.
'We zijn uit elkaar. Dat heb ik je verteld,' zeg ik. Mijn stem is harder dan ik bedoelde.
De waarheid is dat ik sinds de breuk met alles en iedereen in de stad neuk, school is het minste van mijn zorgen. Het is beter dan de hele nacht wakker liggen en aan de man denken die me pijn heeft gedaan, en de andere man die ik nooit kan hebben.
'Hoe gaat het met jou, Braxton?' vraag ik, van onderwerp veranderend.
Hij haalt zijn schouders op. 'Ik run nog steeds de dealership in Seattle. Niets te spannends.'
Pap schenkt voor zichzelf een glas whisky in die zo vol is dat ik me afvraag of hij iets probeert te bewijzen. Mam nipt van haar bruiswater, haar ogen zijn op zijn bewegingen gericht.
De sfeer in de kamer is veranderd. Ik voel mijn schouders daardoor gespannen worden, dus schenk ik voor mezelf twee vingers whisky in en kantel het glas achterover om een langzame slok van de gerijpte drank te nemen.
Pap trekt een wenkbrauw op terwijl ik de rokerige smaak over mijn tong laat rollen. 'Wat denk je dat je aan het doen bent, jongdame?'
Ik dep de hoek van mijn mond en haal mijn schouders op. 'Pap, ik ben nu eenentwintig. Dit is zeker niet mijn eerste glas whisky,' zeg ik, en zeg dan zacht: 'Sterker nog, je zou waarschijnlijk geschokt zijn als je wist hoeveel ik op school drink. Samen met alle andere volwassen dingen die ik heb gedaan.' Ik zeg dat laatste deel richting Braxton, wiens ogen op me blijven rusten.
'Laat Braxton en mij niet naar het oosten hoeven komen om wat kleine jongens op hun plaats te zetten,' bromt pap, proberend te klinken alsof het hem ineens echt iets kan schelen wat ik met mijn leven doe.
'O, alsjeblieft,' schiet ik breed glimlachend terug. 'Als het niet voor mam was geweest, dan had je je een weg door de universiteit geneukt.'
Deze keer is de stilte compleet. Paps gezicht wordt leeg, en mam wordt bleek, haar greep op haar glas maakt haar knokkels wit.
Er is iets breekbaars in de manier waarop mam haar keel schraapt en zichzelf van tafel excuseert. En wanneer ik naar pap kijk, is er iets neps in de manier waarop hij glimlacht en met Braxton probeert door te praten.
Maar een klap uit de keuken trekt hem weg van de tafel, waardoor Braxton en ik alleen achterblijven, de stilte die er hangt is zwaar.
Ik kijk naar hem, naar de manier waarop zijn handen zich om zijn glas krullen, de manier waarop zijn ogen altijd mijn kant op bewegen. Er is een directe gemakkelijkheid in zijn lichaam wanneer hij zich naar me toedraait. Zijn ogen focussen zich op de mijne, zijn pupillen zijn groot en donker.
'Ik kan niet geloven hoe volwassen je bent, Pay,' zegt hij met zijn diepe, rijke stem.
Ik glimlach, mijn tanden tonend. 'Jij ook, ouwe,' schiet ik terug, en hij lacht, laag en schor, het geluid gaat door mijn hele lichaam. 'Ben je langsgekomen om me wat nieuwe levenslessen te leren?'
Hij leunt naar voren, met zijn stem laag, zodat alleen ik het kan horen. 'Het hangt ervan af wat voor soort lessen je bedoelt, want zoals ik het zie, lijkt het erop dat je het wel redt.'
'Mm...,' zeg ik, dichterbij leunend. 'Er zijn genoeg dingen die ik nog niet heb geleerd.'
Hij kijkt me een lang moment aan, zijn ogen glanzen met iets wat ik niet kan lezen, iets dat mijn maag laat draaien op een manier die ik niet wil benoemen. De spanning tussen ons is een levend ding, groeiend, ontwikkelend, wachtend tot een van ons het breekt.
'Voorzichtig,' zegt hij uiteindelijk, zijn stem is hees. 'Zulke dingen zeggen kan een man ideeën geven.'
Ik knipper met mijn ogen. 'Misschien reken ik daarop.'
Zijn kaken spannen zich aan. Hij leunt net iets achterover, alsof ruimte tussen ons zetten iets zal afkoelen, maar dat doet het niet.
'Ben je altijd zo roekeloos?' vraagt hij.
Ik kantel mijn hoofd. 'Alleen bij oudere mannen.'
Braxtons glimlach is langzaam, wetend. 'Dan kan ik maar beter op mezelf passen.'
'Of niet...' Ik leun naar hem toe, de halslijn van mijn shirt glijdt open, mijn gloeiende huid vangt het licht van de kaarsen op tafel. Ik kijk toe hoe hij worstelt, ik zie de spier in zijn kaak tikken, terwijl hij probeert en faalt om niet te kijken.
Zijn ogen zakken, volgen de lijn van mijn kaak naar mijn mond, en blijven daar als een vraag hangen. Dan lager naar de huid bij mijn sleutelbeen.
In de jaren sinds ik in mijn rondingen ben gegroeid, ben ik heel goed geworden in spanning. Ik weet hoe ik een man zo strak als een draad kan opwinden, hoe ik een man in balans kan houden op het randje van verlangen en spijt.
'Als ik niet beter wist, dan zou ik zeggen dat je met me probeert te flirten,' zegt hij.
Ik haal mijn schouders op, alsof het me niet kan schelen. 'En wat als dat zo is?'
Hij opent zijn mond, alsof hij iets terug gaat zeggen, maar er komt niets uit. Ik reik naar mijn whisky, en terwijl ik dat doe, laat ik de achterkant van mijn vingers zijn knokkels raken. Hij schrikt, maar zijn hand blijft waar hij is.
Ik laat mijn pink langs de zijne glijden, zoals ik misschien deed toen ik jonger was en ik wilde dat hij me troostte, en hij wikkelt zijn pink om de mijne.
Het is een nietszeggend en een allesbetekenend gebaar. Mijn hart bonst luid achter mijn ribben.
'Payton...,' fluistert hij half.
'Relax. Ik ben het maar,' fluister ik terug, te zacht voor iemand anders dan hem om het te horen.
Hij probeert een waarschuwend geluid te maken, maar er zit ook een smeekbede in, een verlangen die jaren van zelfbeheersing niet helemaal kan tegenhouden.
Dan is er een flits, een seconde, waarin ik denk dat hij het gaat doen. Waarin ik denk dat hij voorover zal leunen, mijn gezicht in die zeer grote handen zal houden, en me zo hard zal kussen dat elke andere kus zwak zou lijken.
En ik wil dat hij het doet.
Ik wil dat hij me voor iedereen ruïneert.
Maar in plaats daarvan kijkt hij me alleen maar aan, zijn blik is heet genoeg om mijn huid te verbranden, en wanneer mam met een dampend bord verse broodjes terugkomt in de kamer, springen we uit elkaar als twee kinderen die betrapt worden op het doorgeven van briefjes op school.
***
De storm slaat tegen de ramen, en de slaap wil niet komen. Elke keer dat ik mijn ogen sluit, zie ik hem—de man net aan de overkant van de gang in onze logeerkamer.
Mijn rationele kant fluistert om me om te draaien en schaapjes te tellen, maar mijn lichaam herinnert zich de elektrische schok toen zijn pink zich met de mijne verbond. Die kleine aanraking had iets primitiefs opgewekt dat nu tussen mijn dijen klopt.
Ik glijd in mijn zijden ochtendjas en open voorzichtig mijn deur, alleen om te ontdekken dat zijn deur openstaat en zijn kamer leeg is. Een snelle blik bevestigt dat de deur van mijn ouders nog steeds dicht is, er komt geen licht onderuit.
Het geluid van geklik op een toetsenbord komt vanuit de eetkamer naar boven terwijl ik de trap afga.
Mijn hartslag versnelt. Ik had gepland om brutaal en direct te zijn, maar nu kruipt de twijfel naar binnen. Het is beter om dit voorzichtig te spelen—ik moet hem me met hetzelfde wanhopige verlangen laten willen die me nu naar hem toe drijft.
Ik houd mijn gezicht neutraal terwijl ik blootsvoets door de keuken loop. Braxtons aanwezigheid in de volgende kamer is sterk, de vage blauw-witte gloed van zijn monitor werpt licht op zijn gezicht.
Om geluid te maken, trek ik de koelkast open en sta ik in het koude licht, naar de nette rijen restjes van het avondeten kijkend. De kou veroorzaakt kippenvel op mijn dijen terwijl ik naar een flesje bier reik dat achter een pak havermelk verstopt staat.
Ik draai me langzaam om naar de eetkamer, met het flesje in de hand, en laat mijn ogen op Braxton vallen.
Hij zit daar stijf, op de rand van zijn stoel, met één hand nog boven het toetsenbord, alsof hij midden in het typen betrapt is.
Zijn ogen zijn wijd open, zijn pupillen groot, het blauw is bijna door zwart bedekt, en ik kan niet anders dan me afvragen of hij net zo dronken is van deze verboden hitte als ik.
