Bevel
Auteur
Zainab Sambo
Lezers
19,3K
Hoofdstukken
107
Beths wereld stort in wanneer ze wordt ontvoerd door de man die iedereen een monster noemt. Rogue is koud, meedogenloos en gebroken op manieren die ze nog niet kan bevatten. Maar hoe langer ze gevangen zit in zijn schaduw, hoe meer scheurtjes ze in zijn pantser ziet—en hoe meer haar angst ontbrandt in iets wat ze geen naam kan geven. Verlangen. Verzet. Gevaarlijke tederheid. Hij wil haar bezitten; zij wil hem overleven. Maar ergens tussen haat en verlangen, herschrijven hun harten de regels. Nu moet Beth beslissen: ontsnappen aan de man die haar vrijheid stal, of blijven bij degene die haar leerde wat het betekent om je echt levend te voelen.
Hoofdstuk 1
Ik ben de koningin. Dit is mijn kasteel. Geef me een troon en ik ga erop zitten.
De spreuk van de dinsdag was de beste. Het was beter dan die van maandag: Blijf proberen tot het lukt. Het was irritant als je op maandag een doel wilde bereiken, maar uiteindelijk alleen maar teleurgesteld werd.
Daarom was de spreuk van dinsdag er altijd om me krachtig te laten voelen als de maandag me pissig maakte. Het staarde me recht in mijn gezicht aan en vertelde me precies wat ik moest horen.
Ik voelde me op dinsdag als een god en ik zorgde ervoor dat ik me er mooi voor aankleedde. Misschien zou iemand naar me kijken en denken dat ik overdreven was, maar dat kon me niet schelen.
Elke dag had zijn eigen sfeer. Niemand mocht mijn dinsdag verpesten. Zelfs Gods plannen voor mij moesten maar even wachten.
De hond die altijd in de flat van mijn buurman blafte, hield zich voor één keer stil.
Ik droeg geel. Dan bedoel ik geen saai geel.
Het soort geel dat ervoor zorgde dat mensen gingen staren en er ongemakkelijk van werden. En bovenop de gele jurk en hoge hakken, waren mijn oorringen enorm en blauw.
Ik maakte de look af met haar dat zo groot en gekruld was, dat ik een lelijk gezicht trok elke keer als ik me bedacht dat ik het later moest uitborstelen. Het was de moeite waard.
Ik had geleerd dat je het leven niet kon leiden door anderen altijd maar blij te maken ten koste van wie je echt bent. Als ik iets over Amerikanen had geleerd, dan was het wel dat ze altijd hun mening wilden geven over dingen die hen niet aangingen. Ik kon ze dus net zo goed iets geven om over te praten tijdens het avondeten.
Het harde geluid van toeterende auto's vulde mijn oren. Het werd er nooit beter op.
Het verkeer werd alleen maar erger en ik had er inmiddels aan gewend moeten zijn. Ik woonde hier nu ruim een jaar, maar ik had er nog steeds een hekel aan.
Ik miste het koude weer in Londen. Ik miste mijn vrienden, maar ik hield nog steeds van New York.
New York en ik waren als een getrouwd stel. Soms konden we het goed met elkaar vinden en soms niet, zoals vandaag.
Bestuurders in New York waren heel anders dan andere bestuurders. Het kon ze niets schelen om je aan te rijden als dat nodig was. Het maakte ze niet uit om je nat te spatten met vies water van de straat. Ze vonden het zelfs niet erg om hun hoofd uit het raam te steken om naar je te schreeuwen.
Soms staken ze hun middelvinger naar me op. Andere keren stak ik mijn middelvinger gewoon weer terug op naar hen.
„Heb je ooit iets zo graag gewild dat je je niet kon voorstellen om zonder te leven?“ Er waren twee dingen in mijn leven waar ik me zo over voelde. Het eerste was koffie in de ochtend en het tweede was een dag waarop de baas van ons bedrijf ontslagen zou worden.
Ik moest onthouden dat die dag uiteindelijk zou komen. De dag zou komen waarop hij eruit geschopt werd. Ik moest alleen het feit negeren dat de eigenaar van het bedrijf zijn broer was. Dat was toch best een groot probleem?
Het was het enige waar ik aan kon denken terwijl ik naar zijn bolle gezicht keek. Hij kraamde de ene na de andere onzin uit. Iedereen noemde deze tijd de Robert vrije tijd, omdat hij praatte over dingen die niets met het bedrijf te maken hadden.
Ik maak geen grapje. We moesten geduldig wachten tot hij klaar was met klagen over nutteloze dingen voordat de echte vergadering begon. Daar luisterde hij overigens nauwelijks naar.
Serieus, wie had deze man een baan gegeven?
Robert Sinclair stond aan het hoofd van de vergadertafel en bleef maar doorpraten. Hij vertelde over hoe zijn vriend voor de derde keer een jacht kocht, omdat Robert vorige week zíjn derde had gekocht. Hij bleef opscheppen. Hij pochte over hoe hij competitieve vrienden had. Hij zei dat we allemaal zoveel geluk hadden dat we arm waren. We hadden geluk, omdat we ons niet druk hoefden te maken over wat onze arme vrienden deden.
Ik vocht tegen de sterke neiging om mijn hoofd tegen de tafel te slaan, want zijn verhalen waren niet belangrijk. Het belangrijkste was dat onze verkoop al wekenlang daalde. We moesten een manier vinden om dat op te lossen. Het liefst vonden we een merk dat ons bedrijf kon helpen om meer te verkopen en meer winst te maken.
Als er geen geld binnenkwam, kon ik mijn maandelijkse Fenty-make-up niet meer kopen. Dat was inmiddels een verslaving geworden. Soms dacht ik na over mijn oude baan en vroeg ik me af wat er was gebeurd als ik daar was gebleven. Ik denk dat luisteren naar het gepoch van Robert mijn straf was.
Ik keek snel naar Ken, de man die naast me zat. Ik zag een tijdschrift voor hem liggen. Zonder het te vragen, trok ik het naar me toe. Dit tijdschrift zou me in ieder geval een paar minuten bezighouden.
Rogue Slade stond op de voorkant van het tijdschrift. Wat een schok. Niet dus. Hij stond op elke voorpagina en was op elke bloody zender te zien.
Het was irritant en ik werd er misselijk van. Hij was een soort koninklijk persoon in Amerika. Een jaar geleden dacht ik dat niemand zo beroemd of besproken kon zijn als Mason Campbell. Maar helaas leek elk land zijn eigen Campbell te hebben, of in ieder geval een andere versie van hem.
Kijken naar het gezicht van Rogue Slade gaf me de kriebels. Het dure pak van Armani zorgde er alleen maar voor dat mensen nog meer naar zijn grote spieren en brede schouders keken.
Het was moeilijk om niet naar hem te kijken. Het was nog moeilijker om weg te kijken. Als iemand me zou vertellen dat Rogue een demon was, zou ik het meteen geloven.
De manier waarop hij naar je keek, zelfs vanaf een stom tijdschrift of op tv, deed de haren in je nek overeind staan. Zijn blik brandde dwars door je schedel heen. Hij had zoveel focus en stilte over zich. Dat soort blik had ik alleen nog maar gezien bij dode mensen die hun ogen nog open hadden.
Ik draaide het tijdschrift snel om, voordat ik hem nog beter kon bekijken. Ik kon het maar een paar seconden aan om naar hem te kijken. Toch voelden die paar seconden als tien minuten.
Als ik nog langer keek, zou ik bezeten raken. Nee, serieus. Bezetenheid was echt. Ik wilde het risico niet nemen.
Mijn handen waren strak tot vuisten gebald. Ik deelde een blik met Hanna Sinclair, mijn beste vriendin en bondgenoot. Als zombies de wereld zouden overnemen, wist ik zeker dat zij een van de mensen zou zijn die de wereld minder dood liet voelen.
„Heb je het gehoord?“ merkte ze enthousiast op, waardoor ik weer bij de les was. Haar blauwe ogen waren helderder dan normaal. Ze sprankelden met eindeloze vreugde.
Er waren maar twee mogelijke redenen waarom ze er zo uitzag. Het was ofwel iets geweldigs, ofwel iets vreselijks.
„Wat gehoord?“ vroeg ik. Ik besefte dat de sfeer in de vergaderzaal vrolijker was. De gezichten van mensen straalden.
Ik hoorde mensen zachtjes praten in de kamer, maar ik kon niets specifieks verstaan. Voorzichtig keek ik weer naar Hanna.
„Waarom is iedereen zo blij?“
„We gaan samenwerken met Mogue,“ legde ze uit. Ze draaide zich snel om, om haar blijdschap te delen met de persoon naast haar.
Haar donkere haar sloeg in mijn gezicht. Ik rook de geur van haar shampoo. Het kriebelde in mijn neus.
Mogue was het snelst verkopende lingeriemerk in de hele wereld. Vrouwen zouden nog net niet hun armen afhakken om lingerie van Mogue te bemachtigen. Mannen zouden hun nieren verkopen zodat hun vrouwen het konden dragen.
Ik doneerde mijn geld liever aan een goed doel dan dat ik belachelijk dure lingerie zou dragen. Naar mijn mening was het niet eens goede lingerie. Mensen kochten het alleen maar vanwege de persoon die het verkocht.
Het was een typische zakelijke truc. Plak een knap gezicht op het merk en de spullen raakten non-stop uitverkocht.
Als je het nog steeds niet doorhebt: Rogue Slade was de eigenaar van Mogue. Hij bezat ook verschillende andere bedrijven die me niets konden schelen. Ik klonk misschien bitter en hatelijk. Geloof me, dat was ik niet.
Ik geloofde er gewoon niet in om spullen te kopen alleen maar omdat een knap gezicht me dat vertelde. Als een product shit was, kon je er donder op zeggen dat ik het niet zou kopen.
En hoe in de bloody hell had Robert het voor elkaar gekregen dat Mogue met ons ging samenwerken? Ons grote bedrijf had het op dit moment best zwaar. We waren niet de slechtste. Sinclair deed het echter heel goed voordat Robert op deze positie werd gezet. Die baan had eigenlijk naar Hanna moeten gaan.
Ik vond haar de beste persoon voor de baan. Ze hield van make-up. Sinclair verkocht make-up. Check. Ze hield van winkelen. Sinclair had een kledinglijn. Check. Ze had smaak in schoenen en tassen. Sinclair verkocht schoenen en leren tassen. Check.
Wat is hier zo moeilijk aan te begrijpen, meneer Sinclair?
De vergadering eindigde. Ik knikte alleen maar lichtjes om in te stemmen met alles wat er werd gezegd. Toen iedereen zijn aantekeningen bij elkaar pakte, stond ik op uit mijn stoel. Ik maakte me klaar om naar buiten te lopen.
Robert sprak me van achteren aan. Hij hield me tegen voordat ik kon vertrekken.
„Ja, meneer?“ Ik draaide me om en hield mijn handen op de lege stoel.
Robert lachte naar me. Hij zag eruit als de arrogante man die hij was.
„Hoe gaat het vanmorgen met je, Beth?“
Zijn vraag verraste me. Ik kantelde mijn hoofd naar achteren en zocht naar het perfecte antwoord. Toen ik een besluit had genomen, antwoordde ik: „Het gaat goed met me, dank u wel.“
Ik meende het ook echt. Het was dinsdag. Ik werd altijd gezegend met enorm veel blijdschap op dinsdagen.
„Mooi.“ Hij knikte begrijpend. De man was bijna vijftig, maar hij zag eruit alsof hij al zestig was.
„De reden dat ik je tegenhield, is dat ik met je wilde praten over de samenwerking met Mogue. Het is een enorme deal voor Sinclair.“
Ik knikte instemmend.
Zijn glimlach werd nog breder. Het leek alsof hij blij was met mijn stille antwoord.
„We kunnen het ons niet veroorloven om deze kans te verpesten. We mogen Mogue geen enkele reden geven om boos te zijn. Daarom heb ik zorgvuldig geregeld dat één van mijn werknemers met Mogue gaat afspreken om alle belangrijke zaken met hen door te nemen.“
„Dat betekent dat ik jou heb gekozen, Beth. Ik wil dat je daarheen gaat en ervoor zorgt dat ze geen spijt krijgen van hun samenwerking met ons.“
„Wat?“ flapte ik eruit, terwijl ik de stoel steviger vastpakte. „Waarom ik?“
„Omdat je goed bent in je werk en je weet hoe je mensen tevreden moet houden. Ik denk dat je de perfecte kandidaat bent.“
Ik had moeite om uit mijn woorden te komen.
„M…maar, heeft u het aan Hanna gevraagd? Misschien zou zij dit wel willen doen? Alstublieft, meneer Sinclair, ik denk niet dat ik de perfecte persoon ben voor deze baan.“ Ik raakte in paniek. Ik was bereid om op mijn knieën te smeken als dat nodig was. Het idee om in de buurt van Rogue Slade te zijn, maakte dat ik in mijn broek scheet van angst.
Robert wimpelde mijn zorgen weg. Daardoor raakte ik alleen maar meer overstuur.
„Hanna is eigenlijk degene die jouw naam heeft voorgesteld. Ik was het eens met haar beslissing.“
Mijn gezicht werd heet en hij lachte om mijn reactie.
„Maak je geen zorgen, je gaat het geweldig doen. Ik heb vertrouwen in je,“ zei hij met een stem vol enthousiasme. „Ga nu maar. Ik zal iemand vragen om je het dossier te sturen.“
„Dank u wel.“ Ik draaide me om en liep door. Bij de deur stopte ik even om diep adem te halen. Daarna verzamelde ik de moed om de kamer uit te lopen.
Hanna zat op mijn stoel bij mijn bureau toen ik bij haar aankwam. Ze zat op haar telefoon te kijken. Toen ze mij zag, begon ze te lachen om de boze blik op mijn gezicht.
„Ik kan niet geloven dat je dat hebt gedaan,“ siste ik boos. Ik probeerde zachtjes te praten zodat niet iedereen het zou horen. „Deed je het met opzet?“ Ik leunde met mijn heup tegen mijn bureau en keek haar boos aan.
Ze lachte.
„Misschien een beetje?“ kwam eruit, terwijl ze een nieuwe lachbui probeerde in te houden. „Ik weet dat je een of andere vage shit tegen Rogue hebt. Dus toen de kans zich voordeed, moest ik jou wel als vrijwilliger opofferen.“
„Ik heb helemaal niets tegen Rogue!“
Haar perfect gevormde wenkbrauwen gingen omhoog.
„Waarom zie je er dan uit alsof je elk moment wil gaan vechten?“ vroeg ze met een sluwe lach. „Mij hou je niet voor de gek.“
„En jij kunt mijn dinsdag niet verpesten,“ antwoordde ik fel. Ik trok haar van mijn stoel af zodat ik zelf kon gaan zitten.
Ik ademde diep in en uit om mezelf te kalmeren. Het was dom om me zo druk te maken over deze nieuwe opdracht. Ik gedroeg me dom.
„Raak niet zonder reden in paniek. Rogue is op dit moment in Canada en komt pas over vier dagen terug. Tegen die tijd heb jij je afspraak met Mogue al gehad. Dus, calm your tits.“ Ze grinnikte toen ik haar boos aankeek.
„Hij heeft wel belangrijkere dingen te doen dan zijn tijd te verspillen aan problemen met Mogue. Hij heeft miljoenen mensen in dienst om dat af te handelen.“
„Hoe weet je dat?“ vroeg ik achterdochtig.
Hanna haalde alleen maar haar schouders op en lachte breed. Daarna pikte ze mijn chocolade van mijn bureau en liep ze weg naar haar eigen kantoor.
„Je bent een bitch,“ riep ik haar na. Een paar van de andere collega's keken naar me, maar het leek ze niet te deren. Ze hadden wel ergere dingen uit mijn mond gehoord.
„Dwing me niet om de baas te spelen,“ was haar laatste weerwoord. Daarna verdween haar hoofd in het kantoor met de glazen ramen.
