De Tyr motorclub Boek 6: Afkloppen
Auteur
Lezers
540K
Hoofdstukken
55
Hoofdstuk 1
Riders of Tyr Boek 6: Knock on Wood
WOOD
De ochtend begint voor mij alleen in de keuken. Ongeacht hoe laat ik op ben gebleven, of dat wat ik doe überhaupt als slaap kan worden beschouwd, ik word altijd op dezelfde tijd wakker. Het is een gewoonte die erin gestampt is door een norse sergeant tijdens mijn SEAL-training.
Ik houd het aanrecht stevig vast, in een poging te voorkomen dat mijn wereld ontspoort. Ondanks twee uur in de sportschool en een uur hardlopen blijft mijn lichaam gespannen, alsof er een pistool tegenaan wordt gedrukt.
Ik schud mijn hoofd en veeg mijn zweethanden af aan mijn T-shirt. Nadat ik mijn handen heb gewassen, loop ik direct naar de koelkast om de benodigde ingrediënten te pakken. In de kastjes vind ik er nog een paar.
Koken is het enige wat me rustig kan maken. Als mijn SEAL-team me nu zou zien, constant koken, bakken, in pannen roeren en die shit, zouden ze waarschijnlijk lachen. Of misschien ook niet.
We hebben allemaal onze eigen manier gevonden om om te gaan met de dingen die we in het leger hebben meegemaakt. Ik zorg ervoor dat ik alles heb voor een grote quiche en richt me daarop. Ik kan de ingrediënten controleren. Ik ben de baas over het recept. Ik bepaal het eindresultaat.
Ik maak iets. Ik voel me rustig.
„Goedemorgen, Wood,“ zegt een stem plotseling achter me.
Weg is mijn rust. Ik klem mijn tanden op elkaar en wrijf zenuwachtig over mijn baard terwijl ik me omdraai naar de vrouw achter me. Het is lang geleden, zet je eroverheen, spreek ik mezelf streng toe.
„Morgen, Iris.“ Mijn stem klinkt rauwer dan ik wilde.
„Wat ben je aan het maken?“ vraagt Iris, terwijl ze naar me toe loopt.
Het kost al mijn zelfbeheersing om niet te lang naar haar te blijven kijken. Gefaald, straf ik mezelf terwijl ik wegkijk, maar niet voordat ik haar helemaal in me op heb genomen.
Ze draagt een spijkerbroekje, langer dan wat de meeste vrouwen rond de Riders dragen, en een blauw topje dat het blauw in haar grijze ogen naar voren brengt. Haar blik is helder, open, eerlijk.
Het was die blik die me in het begin zo aantrok. De kleine vrouw die met een echte glimlach op me afkomt, is de enige die ik ooit heb...
„Ik maak een quiche.“ Ik stop mijn gedachten voordat ik te ver afdwaal.
„Quiche,“ herhaalt Iris, terwijl ze naar het aanrecht kijkt. „Heb je hulp nodig?“
Ik verstijf. Het is te pijnlijk om haar in de buurt te hebben. Ik wilde haar, was er klaar voor om haar de mijne te maken.
Maar ze is van Rage. Ze heeft zijn tatoeage op haar rug en zijn naam op haar ringvinger. Rage heeft haar naam op zijn rechterhand en één opvallende blauwe iris op zijn borst, boven zijn hart.
Ze houdt van hem. Ze heeft voor hem gekozen, niet voor mij.
„Nee, het lukt wel,“ weet ik te zeggen, terwijl ik een glimlach forceer.
Het is zo makkelijk om een façade op te houden. In zekere zin is Rage de normale van ons. Iedereen noemt hem een psychopaat, maar hij laat gewoon zijn innerlijke duisternis zien, zonder zich er druk om te maken wat anderen denken.
Ik ben misschien wel twee keer zo verknipt als hij, maar ik verstop me achter een masker, doodsbang om mensen dichtbij te laten komen.
Ik draai me weer naar het aanrecht. „Dus, wat brengt jou naar het clubhuis?“
„Ik werk nog steeds aan de overkant, Wood.“ Iris begint voor iedereen koffie te zetten, zoals ze elke ochtend deed voordat ze bij Rage introk. „Het werk wordt drukker en steeds meer mensen vragen specifiek naar mij.“
„Dan moet je je werk maar wat slechter doen,“ grap ik. „Ik hoor dat mensen van de andere kant van de baai komen om hun auto's door jou te laten afstellen.“
Iris grinnikt, en het voelt als een mes in mijn hart. Ik had mijn kans moeten grijpen toen ze hier net was.
Ik zag het licht in haar, ondanks de angst waarachter ze zich verstopte. We waren toen heel hecht. Zij was nieuw. Ik was nog maar een thrall.
We brachten uren met elkaar door, waarbij ik haar hielp en zij voor de Riders zorgde. Ik was zo'n dwaas.
„Ik heb een aanbod gekregen van een NASCAR-team,“ zegt Iris zachtjes.
„Fuck! Dat is geweldig!“ Ik laat alles vallen waar ik mee bezig ben en richt me op haar.
„Ik... ik weet het niet... Ik wil de Riders niet verlaten.“ Iris likt over haar lippen, en ik kan het niet helpen dat ik die beweging met mijn ogen volg. „En ik weet niet hoe Rage erop zal reageren.“
„Heb je het hem niet verteld?“
„Nog niet. Eigenlijk ben jij de eerste aan wie ik het vertel.“
Weer een steek in mijn hart. Iris heeft me altijd vertrouwd, me beschouwd als een vriend. Gewoon een vriend.
Ze was al van Rage voordat ze het zelf doorhadden. Maar het voelt goed dat ze mij vertrouwt. Daar kan ik me aan vasthouden en al het andere opzijschuiven.
„Praat met hem, Iris. Rage houdt van je“ — dat doet hij, verdomme — „en hij zou je dromen niet in de weg staan.“
„Bedankt, Wood.“ Iris legt een hand op mijn schouder, en ik krijg het opeens erg warm. „Het is altijd fijn om met jou te praten.“
„Altijd, meisje,“ weet ik te zeggen, terwijl ik weer verder ga met koken.
Iris controleert de koelkast, haalt de wasmachine leeg, schrijft wat briefjes voor de thralls, en vertrekt dan.
„Fijne dag, Wood,“ roept ze nog over haar schouder.
Dat betwijfel ik.
„Jij ook, Iris,“ antwoord ik, terwijl ik kort over mijn schouder kijk.
Verdomme, wat ziet ze er goed uit. Ik weet dat het fout is, maar Iris zo mooi zien helpt niet tegen mijn bonzende hoofdpijn.
Ze is de perfecte mix van onschuldig en sexy. En ze hoort bij een broeder van de club.
Ik besluit om mijn frustratie af te reageren op de eieren, en dat is precies wat ik doe.
