De nerd
Auteur
Emily Dash
Lezers
484K
Hoofdstukken
38
Mr Lonely
Ian Miller was dat soort jongen. Je weet wel, iedereen maakte hem belachelijk omdat hij op zijn vierentwintigste nog steeds in de kelder van zijn ouders woonde.
Die jongen met een T-shirt met stripfiguren erop, die eruitzag alsof hij nooit in de zon kwam en altijd achter zijn computer zat... Ja, dat soort jongen.
Ian strekte zijn rug. Hij zette de dweil terug in de emmer en wrong het water eruit. Daarna ging hij verder met het schoonmaken van zijn keukenvloer.
De kelder was afgewerkt en netjes. Hij woonde hier al sinds de middelbare school. Zijn therapeut had zijn vader verteld dat het verstandig was om Ian te laten blijven op een plek waar hij zich veilig voelde.
Ian wist dat ze dachten dat hij eroverheen zou groeien. Hij wist dat iedereen dacht dat het niet eeuwig zou duren. Ze dachten allemaal dat hij zijn problemen zou verwerken en weer de vriendelijke persoon zou worden die hij vroeger was.
Nou, die Ian was weg. Die Ian stierf de dag dat zijn moeder...
Hij duwde de dweil te hard in het water. Waarom kan ik er niet gewoon overheen komen? Waarom kan ik niet gewoon... ophouden zo te zijn?
Zijn ruimte was altijd heel schoon. Hij kreeg nooit bezoek en hij was geen rommelig persoon dus het bleef meestal netjes.
Ian verdiende genoeg geld met zijn streaming kanaal en sponsors dat hij jaren geleden al had kunnen verhuizen. Meestal was hij echt verbaasd dat zijn kijkers het zo leuk vonden om hem videogames te zien spelen en dat ze steeds weer terugkwamen om hem het opnieuw te zien doen.
En ze bleven terugkomen. Week na week, maand na maand. Hij had een enorme groep mensen die hem online volgde. Het was echt heel gek als hij er langer over nadacht.
Ians angst om naar buiten te gaan begon toen hij vijftien was, kort nadat zijn moeder stierf.
Toen begon zijn vader weer te daten. Tegen de tijd dat zijn vader Valerie ten huwelijk vroeg, was Ian al meer dan zes maanden zijn kelderappartement niet uit geweest. Valerie werd zijn stiefmoeder toen Ian zeventien was. Ze bracht haar twee jonge kinderen, Carol Ann en Thaddeus, mee om in het grote huis boven hem te wonen.
Af en toe kwam zijn vader naar beneden om tijd met hem door te brengen. Hij vroeg naar zijn leven. Ian verdiende genoeg geld dat hij de hulp van zijn vader niet nodig had. Dat was belangrijk voor hem. Maar hij kon zichzelf er niet toe brengen om die verdomde kelder te verlaten.
Hij haatte hoe verdrietig zijn vader keek als hij weer naar boven liep. Hij haatte het om te weten dat hij waarschijnlijk een vies geheim waarvan zijn familie deed alsof het niet bestond.
En hij was eenzaam. Zo verschrikkelijk eenzaam.
Ian had het niet echt eerder gemerkt, maar vandaag realiseerde hij zich dat de eenzame momenten steeds vaker voorkwamen. Die momenten waarop hij niet aan het streamen was of zijn kaartverzamelingen aan het organiseren of zijn kleine figuurtjes aan het schilderen... dan verlangde hij zo erg naar contact met mensen.
Hij had geen problemen met mensen die naar beneden kwamen in zijn ruimte. Sterker nog, hij zou het graag willen. Maar niemand kwam ooit. Wie zou dat willen? Alleen zijn vader bezocht hem regelmatig. Hij had geen lokale vrienden die langs zouden kunnen komen.
Ian was helemaal alleen. En hij haatte het.
Als hij erg van streek was, ging hij schoonmaken. Als je keek naar hoe perfect schoon het kelderappartement op dit moment was – hij noemde het graag 'de kerker' – was hij erg overstuur. Of gestrest. Een van de twee.
Ian zette de dweil weg en liep door zijn ruimte. Hij keek naar zijn fitnessapparatuur. Het was niet veel, alleen een gewichtenbank en een Bowflex-machine.
Hij had de gewichtenbank zelf besteld toen hij nog maar een tiener was. Hij ging toen door een fase waarin hij alles probeerde om niet zwak of mager te zijn.
Hij had verwacht dat hij enorme spieren zou krijgen en een grote vent zou worden waar niemand mee wilde sollen. De realiteit was dat hij nog steeds een scharminkel was, alleen dan met iets meer spieren... een beetje als een rechtopstaande Gollum. De Bowflex was een cadeau van zijn vader geweest.
Sporten gaf hem een manier om zijn frustraties te uiten, en een tijdje werkte dat echt goed voor zijn gemoedstoestand. Maar zoals met alle dingen, na een tijdje was het niet meer genoeg. Niets wat hem beter deed voelen was ooit genoeg na zo'n lange tijd.
Hij was rusteloos vandaag. Misschien is er een game waar ik nu mee kan spelen. Het is nog vrij vroeg op de avond, maar –
Hij stak zijn hand omhoog en wreef over zijn kin. Of misschien moest hij zichzelf verzorgen. Zijn gezicht had stoppels.
Toen hij het badkamerlicht aandeed, zag hij dat zijn haar ook een beetje te lang begon te worden. Het zwarte haar begon over zijn ogen te hangen en krulden aan de uiteinden.
Zijn moeder had krullend zwart haar gehad. Daar had hij het van. Zijn vader had lichtbruin haar en bruine ogen. Zijn moeder had ook bruine ogen, daarom zei ze altijd dat hij zijn hazelnootkleurige ogen van zijn grootmoeder had.
Hij strekte zijn nek uit en raakte zijn wangen en nek aan. Zeker tijd om te scheren. Ian nam de tijd. Hij deed scheerschuim op zijn gezicht, gaf het tijd om het haar te verzachten, en haalde toen voorzichtig het scheermes over zijn gezicht en nek.
Elke keer spoelde hij het mesje af, spoelde de wasbak, en deed het dan opnieuw. Toen zijn gezicht glad was, veegde hij het badkamerblad weer af, zorgde ervoor dat er geen enkel klein haartje te vinden was en deed toen het badkamerlicht uit.
Hij stuurde een smsje naar Melanie, de vrouw die zijn haar kwam knippen. Ze was een reizende kapster die normaal gesproken naar de huizen van oude mensen ging om daar haar te knippen, maar ze had een zwak voor Ian en knipte zijn haar al vier jaar.
Ze stuurde hem een duimpje terug en hij voelde zich een beetje verdrietig. Het was dom van hem om meer te verwachten. Niemand wilde met hem praten. Niemand wilde bij hem in de buurt zijn – een vierentwintigjarige geestelijk gestoorde die niet kon functioneren buiten deze verdomde kelder.
De haat die hij voor zichzelf voelde was echt en constant. Ian haatte zichzelf.
Hij liet zich in zijn op maat gemaakte gamingstoel vallen en staarde naar zijn desktop. Hij leunde met zijn hoofd achterover tegen de hoge hoofdsteun. Hij wiegde zichzelf langzaam terwijl zijn hand op de muis landde.
Hij checkte zijn streamingaccounts, checkte zijn sociale media en klikte toen een tijdje rond op Reddit en keek naar een paar verfbeurten die andere Warhammer-fans hadden gepost.
Hij beet op zijn onderlip. Ian keek achter zich naar de trap die naar het huis leidde. Op zijn leeftijd zou hij zich niet verlegen moeten voelen over masturberen. Echt niet.
De deur naar het huis zat op slot. Het was maar een hendel op de deurknop, maar niemand kwam ooit naar beneden zonder te kloppen.
Hij had nooit iemand die hem onderbrak terwijl hij... in een delicate positie was. Maar de daad van aftrekken voelde altijd een beetje... genant.
Ian deed alle lichten achter zich uit en dempte zijn bureaulamp. Hij pakte een handdoek en liep terug naar zijn bureau en ging zitten voordat hij diep ademhaalde.
Het kostte hem een tijdje om erin te komen. Dat deed het altijd. Zelfs als hij zich echt opgewonden voelde, had hij nog steeds een goede hoeveelheid beeld en geluid nodig om klaar te komen. Hij kon niet gewoon... aftrekken zonder hulp. Hij had het verschillende keren door de jaren heen geprobeerd in de douche en dan hoopte hij dat de belofte van volledige privacy hem zijn hoogtepunt zou laten bereiken.
Hoeveel conditioner hij ook in zijn hand deed, hij kwam nooit klaar in de douche. Hoeveel glijmiddel of lotion ook, hij kon het ook niet in bed.
Ian wist niet zeker of dat betekende dat hij aseksueel was of gewoon... een laag libido had of wat, maar hij moest zichzelf bijna dwingen om klaar te komen.
Hij maakte het zich gemakkelijk. Hij opende een paar privébrowservensters en begon door videoclips te klikken. Hij duwde een draadloos oordopje in zijn linkeroor, liet de rechter open voor het geval iemand op zijn deur klopte.
Gekreun en nat kletsend geluid zorgden ervoor dat zijn ogen dichtzakten.
Dit is waar het raar wordt.
Of in ieder geval, Ian dacht dat het misschien raar was. Hij wist het niet zeker. Hij was nog steeds te verlegen en beschaamd om het met zijn therapeut te bespreken.
Hij was geobsedeerd door borsten en navels. Haarkleur of ras of wat dan ook, dat kon hem niet schelen.
Het waren de borsten en navel die het bloed naar zijn lul lieten stromen. Hij keek vroeger veel naar hardcore spul en dacht dat al dat haartrekken en op billen slaan genoeg zou zijn om hem gewoon... daar te krijgen.
Een tijdje werkte dat. Toen was het ASMR-spul. De luide geluiden van vingers en pikken die in zachte gaten duwden. Toen was het softcore porno, waar vrouwen werden geolied en gerekt en langzaam naar hun orgasme werden gewerkt.
God, hoe zou dat voelen? vroeg hij zich voor de miljoenste keer af.
Ian las erotische verhalen. Hij wist hoe zowel vrouwen als mannen het vrouwelijke orgasme beschreven.
Maar hoe voelt het? Voelt het echt alsof je gemolken wordt? Voel je de trillingen en kneepjes? Is het sterk? Hoe sterk is een kutje eigenlijk?
Zijn ultieme fantasie was dat een vrouw op zijn lul klaarkwam, dat ze over hem heen bewoog terwijl haar perfecte borsten boven zijn gretige mond hingen. Hij zou aan stijve tepels likken en zuigen tot hij niet meer kon.
Ian wreef met zijn handpalm over zijn lul. Nog steeds in zijn flanellen pyjamabroek, was hij niet helemaal hard, maar het kwam eraan.
Hij trok zijn shirt over zijn hoofd uit en liet het aan de zijkant van zijn bureau vallen. Zijn buikspieren spanden zich aan. Hij liet zijn hand over zijn borst en buik glijden en klikte op een andere link. Het was oké.
Door de jaren heen had hij video's gevonden die voor hem werkten, maar het kostte tijd. Omdat hij nerveus was dat iemand zijn browsergeschiedenis of zijn bestanden zou checken, bewaarde hij ze nooit. In plaats daarvan was het elke keer een zoektocht naar het perfecte meisje... het perfecte tempo.
Veertig minuten later had hij het gevonden. Het was een 3D-animatie, wat meestal niet echt voor hem werkte, maar deze... deze wel.
Hij zette de video op herhaling, een prachtig meisje dat langzaam geneukt werd door een gezichtsloze man. De computergegeneerde lul vulde haar maar voor de helft, duwde langzaam in en uit terwijl de man lui met zijn duim over haar clit wreef.
Haar borsten deinden langzaam mee met zijn stoten, haar perfecte digitale navel bewoog mee met de beweging.
Ja, dat is het.
Ian trok eindelijk, eindelijk zijn lul tevoorschijn en begon zijn voorhuid over de eikel van zijn lul te rollen. Al snel was hij zo hard dat hij geen speling meer had.
Hij zakte onderuit in zijn stoel en gromde terwijl hij zich aftrok. Langzaam – terwijl hij het tempo van de video volgde, zette hij het volume harder en luisterde naar de audiotrack die de ontwikkelaar had toegevoegd om bij de acties te passen.
Het gekreun en gegrom van een echte vrouw kwam erdoorheen. Aan het einde van de video schreeuwde ze het uit, de heupen van de man schokten voordat wit sperma uit haar sijpelde. De video herhaalde zich, de lul van de man weer in haar, hij pompte langzaam, zijn duim streelde.
'Je vindt dat lekker, hè?' zei Ian zachtjes. 'Je vindt het lekker dat mijn lul deze kut neukt.'
Een zenuwtrek schoot door hem heen. God, ik ben zo zielig. Tegen mezelf praten – tegen een fucking 3D-vrouw die door een net zo neppe gast geneukt wordt.
Zijn ogen focusten op haar borsten, de manier waarop de punten van haar tepels op en neer bewogen. 'Ik ga helemaal over die tieten klaarkomen,' gromde hij. 'Ik ga je beschilderen met mijn sperma.'
Hij schokte in de stoel. Dit is het. Ik ga klaarkomen.
Ians vuist pompte sneller, strakker om zijn lul. Hij schokte achterover tegen de stoel, hapte naar adem en toen –
Sperma schoot omhoog in hoge bogen, bijna hoger dan zijn hoofd en spatte toen op zijn blote buik en dijen. Hij ademde zwaar door opeengeklemde tanden en liet zijn lichaam langzaam tot rust komen.
Hij lag slap in zijn stoel en pakte toen langzaam de handdoek en begon zichzelf af te vegen. Als hij eerlijk tegen zichzelf was, en hij vond graag dat hij dat was, kwam de grotere fantasie na de denkbeeldige seks.
Waar hij zou knuffelen en iemand vasthouden, zijn gezicht tegen zachte borsten wrijven en kussen en knuffelen met een echt mens. Hij kon zijn handen over een zachte buik wrijven, zijn vingertoppen kleine deukjes in de zachte huid zien maken...
Ian kon zich niet herinneren wanneer een ander mens hem voor het laatst had aangeraakt. Zijn vader omhelsde hem niet... Kwam nooit in zijn persoonlijke ruimte.
Dat was zijn angst niet. Het was gewoon hoe mensen hem behandelden. Alsof zijn angst om naar buiten te gaan betekende dat hij ook bang was voor aanraking.
Een gekletter achter hem deed zijn hele lichaam verstijven. Hij schoot overeind uit de stoel terwijl hij zijn broek omhoog trok. Hij sloeg zijn handen op het toetsenbord, klikte wild met de muis tot het scherm zwart werd.
Hij draaide zich om, rukte het oordopje los, en staarde met grote ogen naar de onderkant van de trap. Ian was met stomheid geslagen. Zijn mond hing open, zijn borst ging op en neer terwijl hij staarde... En staarde.
En staarde.
Want er was een meisje in zijn kerker.
