De tweelingdraken: Requiem-Stad
Auteur
C. Swallow
Lezers
🔥13,0M
Hoofdstukken
150
Dromen Komen Uit
MADDIE
“Ze is er nog niet klaar voor, broer.“
Zijn adem kietelde mijn nek, waardoor mijn hele lichaam warm werd.
Ik woelde in de zijden lakens op het bed, mijn hart ging als een razende tekeer. Maar hoe meer ik probeerde te bewegen, hoe strakker ze zich om me heen wikkelden.
Ik zat als het ware gevangen.
En... misschien wilde een deel van mij hier wel zijn - ingeklemd tussen de twee mannen wier gespierde lichamen tegen me aan gedrukt waren. Ik kon hun gezichten nooit zien.
Een deel van mij wilde op deze plek zijn, het bed van de gezichtsloze tweeling die ik elke nacht in mijn nachtmerries zag.
En in mijn diepste fantasieën.
“Wie zijn jullie? Wat willen jullie van me?“ fluisterde ik hees.
De andere broer reikte uit in het donker en streek zachtjes over mijn wang en kaak...
“Je bent te jong om de waarheid te kennen, Madeline,“ zei hij.
“Het zou je te veel pijn doen.“
Ik slaakte een zacht kreuntje.
“En dat kunnen we niet laten gebeuren, kleine muis,“ zei zijn broer. „Als we je pijn doen...“
“Doen we het langzaam.“
***
„Word wakker, slaapkop!“
Ik schrok op en knipperde met mijn ogen terwijl de zon door het grote raam van mijn slaapzaal naar binnen scheen. De frisse berglucht stroomde door het open raam naar binnen.
Mijn kamergenoot Zayda kwam enthousiast binnenstormen, haar bruine ogen straalden en haar krullen dansten terwijl ze liep. Ze droeg een stapel ingepakte dozen.
Ik veegde wat zweet van mijn voorhoofd en probeerde de droom van me af te schudden.
De tweeling...
„Wat is dat?“ vroeg ik gapend.
„Het is voor jou, jarige jet!“ Zayda zette de dozen aan het voeteneind van mijn bed. „Achttien! En dat op de avond van het gala!“ ze wiebelde suggestief met haar wenkbrauwen.
Ik rolde met mijn ogen - en toen drong het tot me door wat ze zei.
„Oh. Verdorie.“ Ik kreunde. „Ik was mijn verjaardag helemaal vergeten.“
„Meen je dat niet?! Maddie, hoe kun je je eigen verjaardag vergeten? Je zit echt altijd met je hoofd in de wolken...“
Hoe zou ik het me kunnen herinneren? dacht ik geïrriteerd.
„Oh, Mads, verdorie... het spijt me. Ik dacht er even niet bij na,“ zei Zayda, die haar fout besefte en er ongemakkelijk bij keek.
Ze beet op haar lip - en toen gingen haar wenkbrauwen omhoog.
„Heb ik al gezegd dat ik koffie voor je heb meegebracht?“
Ze hield een beker voor me en ik griste hem uit haar handen.
„Je bent een schat.“
„En jij hebt veel te lang geslapen,“ berispte ze me. „We moeten over twintig minuten bij Thea zijn om ons klaar te maken voor het gala.“
Juist. Het eindexamengala.
Ik zuchtte en stapte uit bed, liep naar het raam dat uitkeek over de school en nam een slok van mijn koffie.
Graceful Springs Academy lag op een van de mooiste plekken ter wereld, omringd door kilometers hoge dennenbomen en een imposante berg in de verte.
Ik kon nog steeds niet geloven dat dit mijn thuis was - of dat ik hier pas een jaar woonde.
Want de Academy, het afgelopen jaar van mijn leven... het was het enige waar ik me echt iets van kon herinneren.
Het was alsof mijn leven niet had bestaan voordat ik mezelf vorig jaar op de trappen van Graceful Springs had gevonden.
Het was een kostschool voor kinderen van rijke en invloedrijke families uit het nabijgelegen Requiem City.
En op de een of andere manier had een mysterieuze weldoener ervoor gezorgd dat een meisje als ik, uit de arme wijk van de beroemde stad, hier een volledige beurs had gekregen.
En ik had geen idee hoe - of waarom.
Ik was vele malen bij de schoolarts geweest, maar hij kon nooit iets vinden dat niet in orde was.
Voor zover ze konden zien, was ik gewoon een wees zonder verleden - zonder iets, behalve...
Ik reikte met mijn hand over mijn schouder en raakte de bovenkant van de tatoeage aan die daar zat.
Degene die ik al had toen ik hier aankwam, maar waarvan ik me niet herinnerde hoe ik eraan kwam.
En heel even meende ik te voelen dat hij bewoog...
Wat in hemelsnaam-?!
„Maddie! Ga je dit nou openmaken of moet ik het voor je doen?“ Zayda's stem onderbrak mijn gedachten.
Ik draaide me om en keek wantrouwend naar de stapel dozen op mijn bed.
„Weet je zeker dat het voor mij is?“
„Je naam staat erop,“ zei ze, zwaaiend met een klein kaartje.
Ik pakte het van haar aan en las het fronsend.
Gefeliciteerd met je verjaardag, Madeline.
Er stond geen naam onder.
„Vreemd.“
Ik opende de grootste doos.
Erin zat een glanzende groene jurk met kleine glinsterende steentjes die er duurder uitzag dan alles wat ik ooit had gezien.
De luide hijg naast me bevestigde dat idee alleen maar.
„Lieve hemel,“ fluisterde ik.
Ik raakte de glinsterende steentjes aan en voelde een steek van teleurstelling toen ik me realiseerde dat de jurk strapless was.
Die kan ik niet dragen, dacht ik. Dan zou iedereen mijn tatoeage zien...
In de kleinere dozen zaten een gouden tiara met edelstenen en bijpassende ketting en oorbellen.
Het was zo extravagant dat ik er nauwelijks woorden voor had.
Wie zou me zo'n prachtig - en peperduur - cadeau sturen?
„Meid, heb jij soms een geheime rijke vriend ofzo?!“ riep Zayda uit.
„Nee,“ zei ik zachtjes. „Tenminste, dat denk ik niet...“
Is dit van dezelfde persoon die mijn school betaalt?
Thea
Ik hyperventileer, meiden
Thea
Hebben jullie het al gehoooord?!
Zayda
Wat gehoord??
Thea
Weet je hoe geheimzinnig ze deden over ons galathema?!
Maddie
Ja...
Thea
Het gala is in een KASTEEL
Thea
Ze halen ons op met feestbussen 🎉
Zayda
Lolll meid ben je high???
Maddie
Wacht, meen je dit serieus??
Thea
Zay, je weet dat ik nooit zou grappen over het gala
Thea
Blijkbaar betaalt een of andere onbekende rijkaard voor ons
Thea
Het is allemaal heel mysterieus
Thea
En last-minute
Zayda
oooo 👀
Thea
Oké kom nu hierheen meiden
Thea
We moeten ons ASAP klaar gaan maken!! 💅
Thea
Deze drankjes gaan zichzelf ook niet opdrinken 😜
Maddie
We komen eraan!!
***
„Dit was een slecht idee,“ fluisterde ik tegen Zayda terwijl we arm in arm met Thea de trappen van het kasteel opliepen.
Thea droeg de strakste, kortste zwarte jurk die ze kon vinden en zag er adembenemend uit.
Zayda had een gele tweedelige jurk aan die haar prachtig stond.
En ik... Nou ja, na aandringen van mijn vriendinnen had ik de nieuwe jurk en sieraden aangetrokken.
De jurk paste me als gegoten, de groene kleur liet mijn rode haar als koper glanzen. Het hing in losse krullen op mijn rug, half opgestoken om mijn diamanten te showen.
„Hou op met friemelen. Je ziet er ZO mooi uit,“ zei Zayda, terwijl ze me een por gaf.
„Echt, ik ben sprakeloos,“ voegde Thea toe, en fronste toen. „En jaloers.“
„Het is gewoon...“ klaagde ik, terwijl ik aan het vest over mijn schouders trok. „Ik kan niet geloven dat ik me heb laten overhalen om een strapless jurk te dragen.“
„Hij is letterlijk voor jou gemaakt,“ wierp Zayda tegen.
„Maar nu zit ik de hele avond vast aan dit stomme vest,“ mopperde ik.
„Offf, je kunt gewoon trots zijn op je gave tatoeage en hem aan iedereen laten zien!“ zei Thea.
„Ja, tuurlijk...“ mompelde ik.
Het was niet dat ik hem lelijk vond. Hij was... mooi. Op een vreemde manier.
Maar ik kon me geen versie van mezelf voorstellen die ervoor zou kiezen om dit - dit ding op mijn lichaam te laten zetten voor iedereen om te zien.
Het voelde niet als iets van mij.
Maar toen we de balzaal binnenstapten en ik de weelderige decoraties zag - de kristallen luchters die aan het plafond hingen, de hoge gewelven en de antieke beelden - voelde ik me minder onzeker.
Langs beide zijden van de zaal hingen enorme spiegels van vloer tot plafond, waardoor de balzaal oneindig groot leek.
„Lieve hemel,“ zei Zayda.
„Inderdaad,“ zei Thea ademloos.
De leerlingen verzamelden zich voor het podium aan de overkant van de zaal, waar onze directrice, een oudere vrouw met dun grijs haar en een streng gezicht, ons allemaal gadesloeg.
„Dames en heren!“ zei ze, terwijl ze een keer, twee keer op haar microfoon tikte...
„Stilte alstublieft, en laat me onze sponsors van vanavond aan u voorstellen.“
Er ging gefluister door de balzaal en iedereen probeerde een beter zicht op het podium te krijgen.
„Denk je dat het iemand beroemd is?“ piepte Zayda opgewonden. „Echt heel beroemd?!“
„Dat moet wel, toch?“ zei Thea. „Kijk naar deze plek.“
Plotseling voelde ik een scherpe pijn in mijn schouder - precies waar mijn tatoeage zat.
Wat is er vandaag toch met dat ding aan de hand?
„Een van de oudste en meest gerespecteerde families van Requiem City...“ ging de directrice verder.
Ik hoorde haar nauwelijks.
De tatoeage op mijn rug begon pijn te doen.
„Mads? Wat is er?“ fluisterde Zayda.
„Ik...“
Voor ik kon uitspreken, begon het teken te branden en vulde mijn hele lichaam met een pijn die bijna ondraaglijk was, maar tegelijkertijd... goed voelde.
Het was bijna te veel. En toch wilde ik meer...
„Mads?“ zei Thea opnieuw.
„Het is... zo... heet...“ bracht ik met moeite uit, terwijl ik het vest van mijn schouder trok om de tatoeage wat lucht te geven.
Ik hoorde verschillende geschokte uitroepen en draaide me om. De mensen achter me staarden naar mijn tatoeage - en keken toen naar mij. Geschokt.
„Maddie,“ zei Zayda langzaam. „Je tatoeage... hij... gloeit.“
„Wat?!“
Ik rende naar een van de spiegelwanden en keek over mijn schouder, mijn mond viel open.
Mijn ogen namen de tatoeage in zich op - de gedetailleerde afbeelding van twee draken, om elkaar heen gewikkeld.
Hun vleugels. Hun schubben. Hun ogen...
Maar in plaats van de gebruikelijke zwarte kleur, gloeide het teken nu feloranje.
Sterker nog, het leek bijna alsof het... in brand stond.
„Oh jeetje,“ fluisterde ik, terwijl ik me omdraaide naar mijn vriendinnen, mijn hart bonkte in mijn borst.
In paniek.
Wat gebeurde er?
Ging ik dood?
„Wat in hemelsnaam is-“
„ZONDER VERDER OPONTHOUD!“ de stem van de directrice schalde door de speakers.
De zaal tolde om me heen.
Mijn borst voelde alsof hij zou ontploffen.
„VERWELKOM... LOCH EN HAEL DOBRZYCKA!“
En toen werd het doodstil in de balzaal.
Wat er daarna gebeurde, voelde alsof ik buiten mijn lichaam zweefde.
Alsof een onzichtbare kracht mijn lichaam bestuurde, en mijn brein gewoon... bevroren was.
Met het gevoel dat ik op iets wachtte, alsof ik iets wist, draaide ik me om naar de achterkant van de balzaal, waar enorme dubbele deuren langzaam opengingen.
Geschokt keek ik naar beneden en realiseerde me dat ik al naar hen toe liep...
Ik kon mezelf niet tegenhouden.
En ik wilde het ook niet.
Was ik weer aan het dromen?
„Mads? Wat doe je in hemelsnaam...“
Twee gestaltes stapten uit de donkere gang de verlichte balzaal in.
Beiden waren zeer lang, met felgroene ogen.
De een had felgroen haar, de ander gitzwart.
Ze keken alleen naar mij.
De tweeling.
Alles werd nu zo duidelijk - de machtige mensen die ervoor hadden gezorgd dat ik hier kon komen...
Die deze jurk voor me hadden gekocht. Het gala hadden betaald...
Ik kende hen wel degelijk, want ze waren in mijn dromen geweest.
Maar het waren geen dromen, of wel?
Het waren herinneringen.
Herinneringen aan de beroemde tweelingbroers die aan het hoofd stonden van de oudste, machtigste familie in Requiem City...
Loch Dobrzycka.
En Hael Dobrzycka.
„Gefeliciteerd met je verjaardag, Madeline,“ zei Hael.
„Tjonge, tjonge,“ zei Loch. „Wat hebben we je gemist.“
