Hoe date je (niet) met je buurman
Auteur
Megan Blake
Lezers
1,4M
Hoofdstukken
31
Ze is een aspirant-bibliothecaresse met twee linkerhanden en een gebroken hart. Hij is een detective die bang is om alles opnieuw te verliezen. Wanneer Noelle in het appartement naast dat van Jake intrekt, brengen het lot en een onweerstaanbare aantrekkingskracht hen in elkaars leven - tegen beider beter weten in. Zal hij uit zijn schulp kruipen voordat het te laat is? Is zij bereid om hun verschillen opzij te zetten? Alleen de tijd zal het leren...
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoe (Niet) te Stalken
NOELLE
Noelle leunde tegen de muur, terwijl het zweet langs haar nek droop. Ze keek snel om zich heen en probeerde haar ademhaling rustig te houden. Met haar sleutels stevig in haar hand geklemd, ging ze rechtop staan.
Elk moment nu.
Ze wierp een blik op haar horloge. De vorige keer had ze de deur precies op dit tijdstip horen opengaan. Alles klopte, maar waarom stond ze nu in haar eentje in de gang?
Ze stond op de juiste plek en kon de gesloten deur duidelijk zien. Er was geen manier waarop ze hem kon missen. Misschien konden ze deze keer een praatje maken.
Noelle was niet aan het stalken. Echt niet! Ze was gewoon... een behulpzame buurvrouw. Iemand die zich zorgen maakte of haar knappe buurman wel veilig thuiskwam. Was dat zo gek?
Oké, goed dan. Ze was aan het stalken. Maar het was niet haar schuld dat de man zo aantrekkelijk was.
Ze had hem gezien op de dag dat ze hier kwam wonen. Hij liep zijn appartement uit met een glimmende politiebadge aan zijn zwarte leren riem, en ze voelde haar knieën knikken.
Zelfs zonder de badge was de man een lust voor het oog. Donker warrig haar, helderblauwe ogen, en minstens 1 meter 80 lang. Hoewel, aangezien zij amper 1 meter 50 was, leken de meeste mensen lang voor haar.
Dus hij was een politieagent. Dat had haar misschien aan het twijfelen gebracht als ze echt iets konden hebben. Maar in haar fantasie... Ach, wie gaf er om? In haar dromen waren handboeien spannend. In het echte leven zou het - zouden zij - nooit gebeuren. Dus kon ze denken wat ze wilde.
Er was een wereld van verschil tussen dagdromen en de werkelijkheid.
In het echt had ze op haar eerste dag als een sukkel gestaan met een grote tas in haar handen terwijl hij langs haar liep. Hun schouders hadden elkaar geraakt, maar hij had het niet eens gemerkt. En toen was hij weg.
Hij had niet eens naar haar gekeken.
Sindsdien probeerde ze een echte ontmoeting te regelen. Eentje waarbij ze zich normaal gedroeg.
Eerst had ze geprobeerd op verschillende tijden en dagen de was te doen. Ze kon een praatje maken terwijl ze kleren opvouwde.
Maar haar buurman leek een meester in het ontwijken van gesprekken.
Of misschien waste hij zijn kleren niet. Hij rook in ieder geval niet alsof hij zijn kleren niet waste...
O jee, ze was hem echt aan het stalken.
Op een avond deed ze alsof ze haar sleutel van het gebouw kwijt was. Ze stond bij de voordeur, in de hoop dat hij het zou merken en haar zou helpen.
Maar een andere buurman kwam eerst langs. Die liet haar binnen, waardoor Noelle beschaamd bij de deur achterbleef en haar plan in duigen viel.
Toen probeerde ze hem 'toevallig' bij de brievenbus tegen te komen.
Dat moest wel lukken, toch? Ze had een vriendelijke glimlach klaar en iets te zeggen over het weer. Wat kon er misgaan?
Maar het werkte niet. Ze stemde haar timing af op de postbode - nee. Ze stemde haar timing af op wanneer hij naar boven ging. Nee!
Ofwel hij kreeg geen post, of zijn brievenbus puilde uit.
Op dit punt moest ze het aan het toeval overlaten, en nou ja - toeval?
Het lot was haar niet gunstig gezind.
Dit alles had haar veranderd in een stalker.
Geweldig.
Misschien zou ze tegen het einde van het jaar zijn naam weten.
Ding!
Noelle keek op haar telefoon. Ze had een bericht. Een e-mail - van -
Ze voelde zich heet en koud tegelijk. Haar hart bonsde in haar keel. Ze had op deze e-mail gewacht. En zich er zorgen over gemaakt, maar vooral - misschien deze keer -
Alsjeblieft, laat me deze baan krijgen.
Met trillende vingers opende ze de e-mail.
„Geachte mevrouw Harper, bedankt voor uw interesse in de functie van bibliothecaris aan de Rodham Universiteit. We hebben veel goede sollicitaties ontvangen en het spijt ons u te moeten mededelen dat we niet verder gaan met uw...“
Noelle sloot haar e-mail, vechtend tegen de tranen.
Weer een afwijzing.
Ze had haar Master in Bibliotheekwetenschap. Ze zag er goed uit op papier. Werken in een universiteitsbibliotheek was alles wat ze ooit had gewild.
Natuurlijk kon ze het niet krijgen. Niets ging ooit goed voor haar.
Ding!
O nee. Stuurden ze nu twee afwijzingsmails?
Ze keek naar haar scherm.
Mam
Hé lieverd! Hoe gaat de zoektocht naar werk? ❤️
En nu voelde ze zich schuldig.
Ze was een volwassen vrouw. Haar moeder zou zich geen zorgen om haar hoeven maken.
Ze had al een baan moeten hebben.
Noelle was zo dichtbij geweest. Ze was tot het laatste gesprek gekomen voor een bibliotheekbaan, bij een universiteit waar ze echt wilde werken. Het was de perfecte plek. De perfecte baan. Alles wat ze wilde.
Toen gebeurde er op de dag van haar sollicitatiegesprek iets vreselijks. Haar opa overleed.
En ze kon mam daar niet alleen mee laten omgaan. Niet weer.
Plotseling moest die geweldige kans wachten.
De mensen die haar interviewden begrepen haar situatie. Maar ze hadden snel iemand nodig om te beginnen. Kon ze misschien binnen een week opnieuw afspreken?
En dat kon Noelle niet.
Ze moest voor mam zorgen. Mam, die haar man al had verloren toen Noelle te jong was om het zich te herinneren. Mam, die haar in haar eentje had opgevoed als een expert.
Mam had niet om hulp gevraagd, zoals gewoonlijk. „Het komt wel goed met mij, schat. Concentreer jij je maar op je carrière.“
Maar dat kon ze onmogelijk doen. Ze was het aan haar moeder verplicht om er te zijn.
Ze trok zich terug bij Rodham. Hielp met de begrafenis en begon opnieuw met zoeken naar werk.
Maar wat voor goeds Rodham ook in haar had gezien, niemand anders leek het nu te zien.
Haar Master in Bibliotheekwetenschap had haar alleen een baan in een boekwinkel opgeleverd.
Het was beter dan niets. Het betaalde voor eten en het was een oude boekwinkel, waardoor ze enkele van haar speciale vaardigheden kon gebruiken.
Maar het was heel anders dan wat ze wilde. Ze wilde geen oude boeken, waarschijnlijk gestolen, in goede staat houden voor rijke mensen om te bewaren.
Ze wilde helpen bij belangrijk onderzoek. Ze wilde zeldzame boeken toevoegen aan openbare databases, zodat iedereen ervan kon genieten.
Noelle veegde haar ogen af en typte terug.
Noelle
Is niet gelukt! De volgende zeker! Ik geef niet op 😊
Mam
Denk eraan niet te hard te werken! Als je je wilt concentreren op het vinden van een baan, kun je altijd weer thuis komen wonen. Je hebt hier altijd een kamer. ❤️
Noelle stuurde een hartje terug en stopte haar telefoon in haar zak. Normaal gesproken zou ze proberen haar moeder een vrolijk berichtje te sturen. Nu niet. Ze was te dankbaar voor het aanbod.
Ook al kon ze er geen gebruik van maken.
Misschien was het tijd om haar droom op te geven.
Noelle veegde opnieuw haar ogen af. Weer een slechte dag. Als het lot haar gunstig gezind was, zou ze vijftig euro op de grond vinden. Of haar knappe buurman zou bovenaan de trap verschijnen.
Nu... meteen.
Nee. Natuurlijk werkte dat niet.
Noelle ontgrendelde haar deur. Hij zat vast, zoals gewoonlijk. Ze trapte hem open en wrong zich de gang in.
Haar appartement was niet erg groot, maar het was genoeg.
En het was niet alsof haar salaris haar veel meer toestond.
Eén dag tegelijk.
Noelle zuchtte en liet haar sleutels in de schaal bij de deur vallen. Haar haar plakte aan haar bezwete voorhoofd. Haar paardenstaart kleefde aan haar nek. De dag was erg vochtig geweest en ze had de laatste twaalf uur gestaan.
Op dagen als deze miste ze het echt om thuis te wonen.
Thuis. Waar goed eten zomaar op tafel verscheen. Hier moest ze boodschappen doen en koken.
En dat kon ze. Echt waar. Soort van. Ze had het brandalarm maar vier keer laten afgaan.
Koken was voor als ze betaald kreeg. En voor een dag waarop ze niet zo moe was.
Ze duwde haar vochtige haar omhoog en ging zitten op de enige stoel die ze bezat.
Niets was beter dan uitgestrekt zitten na een lange dag.
Noelle staarde naar haar telefoon zonder echt iets te zien. Het scherm was donker, maar dat maakte niet uit. Het bericht van haar moeder bleef door haar hoofd spelen.
Misschien kon ze niet met mam praten over haar problemen... maar ze kon wel met iemand anders praten. En ze wist precies wie ze moest sms'en.
Noelle
Weer afgewezen 😞
Sandy
Bah! Kom morgenavond wat drinken met mij?! Je meid is gepromoveerd en jij kunt wat plezier gebruiken??? 🍷🍷🍷
Noelle glimlachte. Sandy kon haar dag altijd beter maken. Ze kenden elkaar al zo lang, er waren geen geheimen tussen hen. Voordat Sandy Charles had ontmoet, hadden ze vele avonden doorgebracht met het plannen van hun toekomstige leven als oude kattendames.
Ze was halverwege het typen van JA toen ze zich herinnerde. Ze had al plannen. Ze kreunde.
Noelle
Kan niet, ik moet Adam helpen met het uitzoeken van meubels
Sandy
MOET JE DAT ECHT?
Noelle voelde zich beschaamd. Ze gooide haar telefoon op de salontafel, zonder haar beste vriendin te antwoorden.
Adam was haar vriend. Gewoon haar vriend. Het was haar fout geweest te denken dat ze meer waren. Ze kenden elkaar bijna net zo lang als zij en Sandy. Soms vroeg ze zich nog steeds af hoe ze de dingen zo verkeerd had begrepen.
Maar elke sms of uitnodiging om af te spreken nadat ze hem had verteld dat ze hem leuk vond, betekende dat hij haar had vergeven. Hoe kon ze nee zeggen?
Noelle zakte onderuit.
Haar plan om zichzelf af te leiden was volledig mislukt. Geweldig. Niemand om mee te praten. Niets te eten. Ze kon net zo goed douchen. Dat was voor zichzelf zorgen, toch?
In de douche raakte het hete water haar lichaam. Haar spieren ontspanden. Het zweet waar ze urenlang mee bedekt was geweest, spoelde weg.
Ze voelde zich veel beter.
Ze draaide de kraan dicht en pakte de dichtstbijzijnde handdoek. Haar lange haar druppelde water op de vloer terwijl ze de handdoek om zich heen wikkelde. Ze reikte naar een tweede handdoek voor haar haar toen plotseling -
Haar hart stond stil. Haar bloed voelde koud. Haar mond werd droog. Ze greep het douchegordijn vast en hield het stevig vast.
Er zat een spin op het aanrecht.
En ze was naakt, met alleen een handdoek en een gordijn om haar te beschermen.
Noelle opende haar mond en gilde. Dit was hoe ze zou sterven.
De deur vloog open. Ze sprong op en gilde opnieuw.
Maar het was geen moordenaar of een vreemde. Het was...
O jee.
Het was haar zeer aantrekkelijke, zeer gespierde buurman van hiernaast.
