Journey's End (Nederlands)
Auteur
S. L. Adams
Lezers
8,6M
Hoofdstukken
97
Hoofdstuk 1
Nate
Mijn koplampen schenen op het Welcome To Donaldsonville bord toen ik het rustige kleine stadje binnenreed waar ik was opgegroeid.
Er lag nog steeds wat vuile sneeuw langs de stoepranden van Main Street. Dit herinnerde me eraan dat we in het noorden van Michigan waren. Hier waren winterstormen in april niet ongewoon.
Ik zuchtte diep toen ik de met bomen omzoomde straat inreed. De straat stond vol met huizen van twee verdiepingen en brede veranda's aan de voorkant. Er was niet veel veranderd in de twee jaar dat ik niet thuis was geweest.
Ik reed de oprit van mijn ouders op en zette de motor uit. Een gevoel van tegenzin overviel me, alsof er een zwerm muggen in mijn oren zoemde. Ik was nog niet eens uit de auto gestapt, en ik verveelde me nu al.
Ik zocht altijd naar spanning en was heel snel afgeleid. Ik had de afgelopen acht jaar doelloos rondgezworven van baan naar baan en van stad naar stad.
Na één jaar studeren wist ik al dat het niets voor mij was. Ik begon foto's te maken en ze op het internet te verkopen om geld te verdienen.
Voor ik het wist, vond ik een baan als fotograaf. Ik kocht een dure camera en al snel verdiende ik heel veel geld.
Ik nam fotografielessen en begon steeds meer geld te verdienen door freelance werk te doen.
Toen ik Holly ontmoette, dacht ik dat ik de perfecte vrouw had gevonden. Ze hield van reizen en deed graag aan extreme sporten.
Zo had ik haar ook ontmoet. Tijdens een parachutesprong. We waren twee jaar samen. Ik dacht dat alles geweldig was.
We waren gelukkig. Tenminste, dat was ik. Blijkbaar dacht zij er anders over. Ze kwam op een dag thuis en stelde me een ultimatum. Ze wilde zich settelen en trouwen. Als ik daar niet in meeging, dan was het voorbij.
Au.
Natuurlijk ging ik daar niet in mee. Dat is de reden waarom ik me op die vroege lenteavond op de oprit van mijn ouders bevond.
Ik had net het portier van mijn truck dichtgegooid toen mijn moeder de trap van de veranda af kwam rennen.
„Nathaniel!“ riep ze, terwijl ze haar armen om me heen sloeg. „Ik kan niet geloven dat mijn baby eindelijk thuis is.“
„Ik ben geen baby, mam,“ grinnikte ik. „Ik ben zevenentwintig jaar oud.“
„Je zult altijd mijn baby blijven,“ zei ze, en ze klopte me op mijn wang. „Hoe oud je ook wordt.“
„Ik weet het,“ zuchtte ik. Ik sloeg mijn arm om haar middel voordat we de trap van de veranda opliepen.
„Nate, mijn jongen,“ zei mijn vader. Hij stond op uit zijn stoel en gaf me een enorme knuffel. „Fijn dat je weer thuis bent. Het is te lang geleden.“
„Ik weet het, pap. Sorry daarvoor.“
„Waar zijn je spullen?“ vroeg mijn moeder. Haar ogen keken onderzoekend naar de laadbak van mijn truck. „Ik dacht dat je hier voorlopig zou blijven.“
„Ellie,“ waarschuwde mijn vader zachtjes.
„Het is oké, pap.“ Ik draaide me om naar mijn moeder. Ze staarde nog steeds naar mijn truck alsof ze hoopte dat al mijn spullen op magische wijze zouden verschijnen. „Mam, ik ben hier totdat ik weet wat ik hierna wil gaan doen.
„Ik kan niet voor altijd blijven. Ik heb niet veel spullen. Alleen een paar koffers en een doos met herinneringen. Ik heb Holly de meeste spullen in ons appartement laten houden.“
„Oh,“ zei ze zachtjes. „Nou, breng maar binnen wat je hebt meegebracht. Ik ga het avondeten op tafel zetten.“
***
De buurt was stil die avond. Het was nog te vroeg in de lente voor krekels. Er was geen verkeer. Dat was er nooit in Donaldsonville. Het stadje had slechts vijfenveertighonderd inwoners.
Er blafte niet eens een verdomde hond. Ik was nog maar twee uur thuis en ik wilde nu alweer vertrekken. Maar ik kon nergens heen.
Ik had genoeg geld op de bank. Dat was het probleem niet. Ik wist gewoon niet waar ik naartoe wilde. Absoluut niet terug naar LA. Twee jaar daar wonen was meer dan genoeg geweest.
Ik had genoeg van het verkeer, de smog en de oppervlakkige mensen. Ik was liever ergens in de wildernis om foto's te maken van wilde dieren, in plaats van meiden in bikini's met neptieten te fotograferen.
Ik pakte mijn biertje en nam een slok, terwijl ik keek hoe een BMW de oprit van de buren opreed.
Zodra ik zag wie er achter het stuur zat, stond ik op en was ik in twee tellen aan de overkant van het grasveld.
„Hé, man!“ riep ik. Ik gaf hem een snelle knuffel met één arm en schudde daarna de hand van mijn beste vriend uit mijn jeugd.
Jackson Davis en ik waren samen opgegroeid. Zijn ouders woonden nog steeds naast de mijne. We hadden door de jaren heen contact gehouden via sociale media, maar ik kon me niet herinneren wanneer we elkaar voor het laatst hadden gezien.
Misschien één of twee keer in de twee jaar dat ik in LA woonde. Jackson was een succesvolle producer bij een grote televisiezender.
„Goed om je te zien, Nate,“ zei hij. „Mijn moeder vertelde me dat je terug was in de stad.“
„Dat geloof ik graag,“ grinnikte ik. „Wat doe jij hier? Ik neem aan dat je leven niet in elkaar is gestort.“
Hij leunde tegen zijn chique huurauto en schonk me een meelevende glimlach. „Nee. Zeker niet. Ik vind het echt heel rot om te horen over jou en Holly.“
Ik haalde mijn schouders op. „Het is geen ramp. We wilden andere dingen in het leven. Dat gebeurt weleens.“
Hij knikte. „Dus wat zijn je plannen nu?“
„Nou, op dit moment ga ik een biertje drinken met een oude vriend,“ zei ik.
„Dat klinkt als een goed plan.“ Hij kwam overeind van de auto en volgde me naar mijn veranda. „Mijn ouders zijn vanavond uit eten met wat vrienden, dus ik krijg geen gezeik met mijn moeder als ik hier even blijf hangen.“
„Gelukkig maar,“ grinnikte ik. „Ik zou niet willen dat je huisarrest krijgt.“
Ik pakte binnen nog een paar biertjes en we gingen op de veranda zitten.
„Dus, hoelang blijf je thuis?“ vroeg ik.
„Slechts een paar dagen. We gaan over een paar weken op reis voor opnames. Ik ben dan vier maanden lang weg.“
„Echt waar? Ik dacht dat jullie die shows altijd in één maand opnamen.“
Jackson was een producer van een populaire tv-serie die Marathon of Adventure heette. Teams van twee personen reisden hierin de hele wereld over in een afvalrace om een miljoen dollar te winnen.
Het was een van de weinige tv-programma's die ik keek. Ik zou ooit heel graag aan die show willen meedoen. Maar de concurrentie en het auditieproces waren enorm zwaar.
„Dat doen we normaal gesproken ook,“ zei hij, terwijl hij zijn biertje op tafel zette. „Maar dit is een speciale editie. We proberen nu iets anders.“
„Oh ja? Ik weet dat je me niet veel details mag vertellen, maar geef me een hint. Je weet hoeveel ik van je show houd.“
„Ik kan je er best veel over vertellen, mits je een geheimhoudingsverklaring tekent,“ zei hij, en hij keek me zenuwachtig aan.
„Wat? Een geheimhoudingsverklaring?“ Ik schudde mijn hoofd. „Wat the fuck?“
„Dat is eigenlijk de reden waarom ik dit weekend naar huis kwam, Nate. Om jou te zien.“
„Oké,“ zei ik langzaam. „Ik volg je niet meer. Ben je helemaal naar Michigan gekomen om me over je nieuwe show te vertellen?“
„Ik ben zo terug.“ Hij rende naar zijn auto en kwam terug met een koffer.
Ik kneep mijn ogen een beetje samen. Ik probeerde zijn neutrale gezichtsuitdrukking te lezen toen hij me een pen en een vel papier op een klembord gaf.
Nadat ik het document had doorgelezen, zette ik snel mijn handtekening onderaan en gaf het hem terug.
Hij stopte het weg in zijn koffer. Daarna draaide hij zich weer naar me om, met opwinding in zijn ogen.
„We maken een roadtrip door Amerika. Vier maanden lang. De deelnemers moeten in campers van staat naar staat rijden. Onderweg moeten ze opdrachten en speurtochten voltooien.
„Elke avond checken ze in op een camping. Het team dat als eerste aankomt, krijgt het paspoort voor die staat.
„Het team dat aan het einde de meeste staten heeft verzameld, wint vijfhonderdduizend dollar. Er zijn geen afvallers. Iedereen voltooit de hele race.“
„Waarom maar een half miljoen? Meestal is het een miljoen.“
„Omdat het minder intens is. De deelnemers vliegen nergens heen en gaan niet naar het buitenland. Het is meer een avontuur dan een race. Een soort kruising tussen een wedstrijd en een realityshow.
„En de winnaars van elke etappe krijgen duizend dollar.“
„Dus vijfhonderdduizend? Ik neem aan dat je dat moet delen met je partner?“
„Nou ja,“ grinnikte hij.
„Dus waarom ben je hier, Jackson? Ik geloof er niets van dat je helemaal hierheen bent gevlogen alleen om me over je nieuwe show te vertellen.“
„Deze show is echt mijn project, Nate. Ik heb dit bedacht en gepresenteerd aan de grote bazen. En zij vonden het geweldig. Ze hebben het groen licht gegeven. Dit zou de grote doorbraak in mijn carrière moeten worden.“
„Ik begrijp het niet,“ zei ik, terwijl ik zijn gezicht bestudeerde in het licht van de verandalamp. „Is er een probleem met je show?“
Hij knikte en nam nog een slok van zijn bier. „Een gigantisch fucking probleem. Er hebben zich twee teams teruggetrokken.“
„Ik dacht dat jullie altijd heel veel reserveteams hadden voor het geval dat gebeurde.“
„Dat hadden we ook. Maar er is nog maar één team over dat mee kan doen aan de show.“
„Hoe is dat mogelijk? Ik dacht dat jullie altijd duizenden mensen hadden die auditie deden?“
„We hadden er niet zo veel voor deze editie. Het is toch iets heel anders om mensen te vragen om vier maanden lang hun baan en familie achter te laten, in plaats van één maand.
„En de strenge eisen maken de groep van geschikte kandidaten een heel stuk kleiner.“
„Hoe bedoel je dat?“
„Het is alleen voor getrouwde stellen. En ze moeten pasgetrouwd zijn. Ze mogen niet langer dan twee jaar getrouwd zijn.“
„Oh mijn God,“ lachte ik, terwijl ik mijn hoofd schudde. „Je maakt de show The Newlywed Game.“
„Zoiets. Maar goed, als ik niet snel nog een team vind, wordt de hele show geannuleerd. En dan is mijn carrière voorbij.“
„Waarom kunnen ze het niet met negen teams doen?“
„Dat weet ik niet. Ze willen dat gewoon niet. Ze eisen er tien. En ik kan niet terug naar LA totdat ik een extra team heb gevonden.“
„Het spijt me echt voor je, man. Ik wou dat ik iets kon doen om je te helpen.“
„Je zou mee kunnen doen aan de show,“ zei hij, en er verscheen een bescheiden glimlach op zijn lippen.
„Ik ben niet getrouwd! Ik heb niet eens een vriendin, Jackson.“
„Je hebt nog een maand de tijd,“ zei hij schouderophalend. „Je zou kunnen trouwen, meedoen aan de show en het daarna weer laten ontbinden.“
„Wat?“ Ik staarde mijn vriend aan, en wachtte tot hij zou lachen om te laten zien dat hij een grapje maakte.
„Je wilt al je hele leven meedoen aan mijn show. En denk eens aan al dat geld als je zou winnen.“
„En zou dat geen belangenverstrengeling zijn, aangezien je mijn vriend bent?“
„Nee. Ik ben slechts een assistent-producer. Ik heb geen enkele invloed op de uitslag van de race.
„Mijn baas gaf me de opdracht om een koppel te vinden. Het maakt hem niet uit wie ze zijn. Zolang ze maar een trouwakte hebben en een medische keuring waaruit blijkt dat ze fysiek en mentaal in orde zijn.“
„Ik zou dit echt heel graag willen doen, man. Maar ik kan niet zomaar een vrouw tevoorschijn toveren.“
„Daar zou ik niet zo zeker van zijn,“ zei hij met een sluwe grijns.
Ik volgde zijn blik naar het huis aan de overkant van de straat. Precies op dat moment ging er een lamp aan in een slaapkamerraam. Er verscheen een slank figuur dat de gordijnen dichttrok.
„Echt niet,“ lachte ik.
„Waarom niet?“
„Ik ga echt niet met Stella Crane trouwen.“
„Waarom niet? Ze is vrijgezel. En ik weet toevallig dat ze al jaren verliefd op je is. Ze zou zeker ja zeggen.“
„Dat weet je niet, Jackson.“
„En dat weet jij ook niet, tenzij je het vraagt.“
Ik zuchtte diep en ging met mijn handen door mijn haar terwijl ik naar het huis aan de overkant staarde.
Stella Crane woonde al sinds onze kindertijd aan de overkant van de straat. Onze vaders waren van jongs af aan al beste vrienden. Stella's moeder stierf toen ze nog een baby was.
Haar vader verhuisde naar de overkant van de weg zodat mijn moeder op kon passen terwijl hij werkte. Mijn moeder was als een tweede moeder voor Stella. Haar vader is nooit hertrouwd. Het waren altijd alleen zij tweeën.
Stella was vijf jaar jonger dan ik. Ze is praktisch opgegroeid in mijn huis totdat ze oud genoeg was om alleen thuis te blijven. Tegen die tijd was ik al een tiener.
Ik was veel te druk met American football en ijshockey spelen. Ik schonk niet veel aandacht aan een nerdy tienermeisje met puistjes dat naar me opkeek alsof ik een superheld was.
„Ik heb Stella al in geen jaren meer gesproken. En jij wilt dat ik zomaar naar haar toe loop en haar ten huwelijk vraag?“ Ik schudde mijn hoofd. „Je bent helemaal gek, Jackson Davis.“
„Misschien ben jij wel gek, Nathaniel Miller. Ik bied je een unieke kans om iets te doen wat je altijd al wilde doen. Je hebt de kans om veel geld te winnen. En je weigert er zelfs over na te denken?“
„Ik wilde meedoen aan de gewone versie van Marathon of Adventure. Niet aan de Newlywed versie voor pasgetrouwden.“
„Je kunt nu eenmaal niet kieskeurig zijn.“
„Zelfs als ik dit serieus zou overwegen, wat niet zo is, zou Stella Crane mijn allerlaatste keuze voor een partner zijn. Ze is totaal niet sportief.“
„Maar ze is wel ontzettend slim. Stella Crane is een fucking genie. Ze heeft net haar masterdiploma in bedrijfskunde gehaald. En dat op haar tweeëntwintigste!
„Wat ze mist aan fysieke kracht, compenseert ze zeker met haar intelligentie. En je hebt absoluut iemand nodig die slim is tijdens deze race.“
„Waarom heb ik het gevoel dat je dit allemaal van tevoren had gepland?“ vroeg ik. „Je had stiekem al een vrouw voor me uitgekozen, hè?“
„Mijn carrière staat op het spel, Nate.“
„Ze zal hier echt nooit mee instemmen. Nog niet in een miljoen jaar.“
„Betekent dit dat je ja zegt?“
„Ik zou alles voor je doen, Jackson. Dat weet je best. Maar ik kan Stella toch niet dwingen om met me te trouwen.“
„Laat dat gedeelte maar aan mij over,“ zei hij. Hij stond op uit zijn stoel en wreef enthousiast in zijn handen. „Ik kan bijzonder overtuigend zijn.“
