De rogues van Blackwood boek 3: Beau
Auteur
Amber Kuhlman
Lezers
15,2K
Hoofdstukken
63
Na de brand vallen de Rogues uiteen onder het gewicht van de geheimen die Blackwood weigert te begraven. Keanes visioenen verscherpen zich tot iets gevaarlijks, Teagues woede loopt steeds verder uit de hand en Beaus dwangmatigheden verergeren terwijl ze ontdekken wat er zich onder de academie afspeelt—illegale therapiesessies, verborgen patiënten en het bewijs dat Grants invloed nooit is verdwenen. Terwijl Eve vecht tegen haar eigen angst en de leugens die Sodder haar voorschotelt, sluiten de drie jongens de gelederen om haar heen, verbonden door obsessie, liefde en een gedeelde gelofte om te beschermen wat ze samen zijn. Maar hoe dieper ze in de kelder van Blackwood graven, hoe duidelijker het wordt: iemand houdt hen nog steeds in de gaten… en diegene wil Eve terug.
Hem ontmoeten
STELLA
„Mevrouw, we maken ons klaar om te landen in Amerika. Wilt u alstublieft uw stoel rechtop zetten?“ zegt de vriendelijke stewardess, wat me wekt uit de slaap waar ik zo'n twee uur geleden in ben gevallen. Het eerste deel van mijn reis van Panama terug naar Georgia was een korte vlucht naar Puerto Rico, waar ik vervolgens mijn aansluitende vlucht naar Atlanta heb gepakt.
Ik heb mijn vader al niet meer gezien sinds mijn diploma-uitreiking, en dat was bijna twee maanden geleden. Maar aan de andere kant had ik mijn moeder al twee jaar voor mijn diploma-uitreiking niet meer gezien, dus in het grote geheel is twee maanden eigenlijk niets.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik dertien was, nadat mijn moeder een affaire had gehad met haar baas bij het grote bedrijf in de stad, waar ze om de week weg was van mijn vader en zijn boerderij.
Na de scheiding is mijn moeder vrijwel meteen hertrouwd, waarna zij en haar nieuwe man samen met mijn zus Bryndle naar Panama zijn verhuisd. Ze is nu de CEO van het bedrijf van haar man.
Je zou kunnen zeggen dat ze best succesvol is, aangezien ik een landhuis op het strand in Panama verlaat om terug te keren naar onze kleine, vijfde generatie koeienboerderij in the middle of nowhere in Georgia, maar mijn vader heeft me nodig. Dit is de langste tijd dat ik ooit bij hem weg ben geweest.
Ik leun over de vrouw in de eersteklasstoel naast me heen die haar mondkapje op heeft, zodat ik het raampje kan openen om naar het landschap van Georgia te kijken. Maar ik ben teleurgesteld wanneer ik voel dat onze wielen de grond raken in Atlanta. Ik had gehoopt dat we nog hoog genoeg zouden zijn zodat ik kon doen alsof ik onze kleine boerderij helemaal aan de andere kant van de staat kon zien.
Zodra we naar onze gate zijn getaxied en uit mogen stappen, haast ik me naar de bagageband, enthousiast om mijn vader te zien die de lange rit naar Atlanta heeft gemaakt om me op te halen. Terwijl ik wacht tot de bagageband begint te draaien, blijf ik op het vliegveld om me heen kijken naar mijn vader, maar ik zie hem niet. Misschien is hij laat.
Ik haal mijn vingers door mijn lichtblonde golvende haar dat de afgelopen twee maanden veel zon en zand heeft gezien, en pak mijn paarse tas die als een van de eersten uit het vliegtuig kwam. Ik loop verder door de ophaalzone en begin me zorgen te maken omdat ik mijn vader niet zie.
Mijn cowboylaarzen kletteren op de stenen vloer en ik stop om me heen te kijken als ik mijn naam hoor roepen. „Stella!“ klinkt de luide stem van een man, ergens van mijn rechterkant.
Ik herken het echter niet als de stem van mijn vader. Uiteindelijk koppel ik de stem aan een man in strakke Wranglers en cowboylaarzen met vierkante neuzen, met een vuile, crèmekleurige Stetson op zijn hoofd en een lichtblauw overhemd met lange mouwen.
Ik frons als ik naar de man kijk die op me af komt lopen, want ik herken hem niet. Verdikkeme, hij is ontzettend knap, maar papa heeft me wel altijd geleerd om op mijn hoede te zijn voor vreemden.
„Ben jij Stella Hawkley?“ vraagt hij.
Ik knik naar de man als hij een paar meter voor me stopt en me bestudeert. „Dat is de naam die mijn papa me heeft gegeven“, zeg ik met mijn zware zuidelijke accent als hij niet van plan lijkt om nog iets anders te zeggen.
„Mijn naam is Beau Morris en jouw papa heeft me gestuurd om je op te halen. Een last-minute koeienveiling trok zijn aandacht, en aangezien ik de stalknecht ben, heeft hij mij hierheen gestuurd“, beweert de man genaamd Beau, terwijl hij naar mijn koffer grijpt.
„Mijn papa heeft nog nooit in zijn leven een knecht ingehuurd“, beschuldig ik hem, terwijl ik mijn ogen tot spleetjes knijp.
„Nou, aangezien je hem in de steek liet tijdens het hooiseizoen, vermoed ik dat hij wel wat aanpassingen moest doen, aangezien wij tweeën al het werk amper konden bijhouden“, antwoordt Beau zonder aarzelen of blikken of blozen.
„Nou, aangezien je hem zo goed lijkt te kennen, wat is de naam van zijn lievelingspaard?“ vraag ik, terwijl ik de koffer weer terugtrek als hij ernaar grijpt.
„Ze is een palomino merrie genaamd Faith. Kunnen we nu alsjeblieft gaan? Het is een lange rit terug en ik zou daar graag op tijd willen zijn om mijn klusjes voor zonsondergang af te maken, als je dat tenminste goed vindt“, zegt Beau nuchter. Hij pakt snel mijn koffer, waardoor ik geen andere keuze heb dan hem te volgen.
Beau leidt me naar een Dodge pick-up uit de vroege jaren negentig met een voorbank en een halve achterbank, waar hij mijn koffer in gooit als hij instapt. Ik moet een sprongetje maken om mijn kont op de stoel te krijgen, maar zodra ik in de wagen zit, spot ik mijn lievelingshoed: een zwarte Stetson die mijn vader me voor mijn zestiende verjaardag heeft gegeven.
„Mijn hoed!“ roep ik uit, terwijl ik hem van het dashboard pak en op mijn hoofd zet.
„Je vader vroeg me om hem mee te nemen. Hij dacht dat je hem misschien wel gemist had“, zegt Beau, terwijl hij zich een weg baant van de parkeerplaats van het vliegveld af voordat hij richting de I-75 rijdt.
