De geheime engel Boek 4
Auteur
Melanie Gomez
Lezers
43,4K
Hoofdstukken
17
Marcelo en zijn vrienden staan aan de vooravond van hun laatste schooljaar wanneer ze een verontrustend geheim ontdekken over twee thuisgeschoolde meisjes, Angela en Angelia, die door hun vader worden mishandeld. Vastbesloten om hen te redden, beginnen Marcelo en zijn vrienden aan een gedurfde missie die uitmondt in een reeks gevaarlijke confrontaties en emotionele onthullingen. Terwijl ze zich een weg banen door bedreigingen, een juridische strijd en persoonlijke worstelingen, smeden ze een onbreekbare band en ontdekken ze de ware betekenis van familie en moed.
Hoofdstuk 1
MARCELO
Vandaag is de laatste dag van ons laatste schooljaar, en we bruisen van de verwachting. Jace heeft in zijn laatste jaar zijn godin gevonden, en wij hopen op hetzelfde. We hebben gehoord dat onze godinnen zijn terugverhuisd, maar ze krijgen dit jaar thuisonderwijs.
We hebben ze in de gaten gehouden, en ze lijken gelukkig wanneer ze worden gezien. Onze informant, Ryan, heeft iets vreemds opgemerkt aan de relatie tussen de meiden en hun vader. Hij zegt dat dit al jaren zo gaat.
Ryan heeft ze voor ons gevolgd. Zelfs als er niemand in de buurt is, ziet hij dat er iets mis is met hun relatie. Het begon toen ze jong waren, en naarmate ze ouder werden, raakte hij ze steeds meer aan.
Hun vader sloeg dan zijn armen om hen heen. Hun moeder had vaak te veel gedronken of was afwezig, dus kropen ze met z'n allen op de bank onder een deken. Hij wreef met zijn gezicht in hun nekken terwijl ze bij hem op schoot zaten.
Ryan heeft meerdere keren anoniem geprobeerd om aangifte te doen, maar daar is nooit iets mee gedaan. Dus we hielden afstand en keken alleen maar toe. Dat betekent niet dat we ons geen zorgen maken.
We krijgen een telefoontje dat hun ouders een weekend weggaan en de volgende dag terugkomen. We blijven ze in de gaten houden. We doen onze normale dingen, terwijl Ryan in het weekend bij ze gaat kijken. Ze lijken in orde te zijn.
We weten dat ze een paar maanden geleden achttien jaar zijn geworden. We hadden gehoopt ze inmiddels mee naar huis te kunnen nemen, maar we wachten op het juiste moment. We kunnen alleen maar hopen dat ze met ons mee willen.
Onze zussen gaan met ons mee naar school. Normaal gesproken brachten Tank en Frankie de kinderen weg, maar acht jaar geleden heeft onze klootzak van een vader ze in een hinderlaag gelokt en vermoord. We leven elke dag met dat schuldgevoel.
We weten dat het niet onze schuld is, maar onze zussen voelen zich er nog veel slechter over. Zoals onze pa altijd zegt: gedane zaken nemen geen keer. Dus de taak om ons te begeleiden is overgedragen aan Niko en Tony.
Ze hebben het geweldig gedaan, zeker als je bedenkt dat ze het afgelopen jaar vier van ons naar de middelbare school moesten brengen. Wij zaten in ons eindexamenjaar, Autumn was een tweedejaars, en Kassie was een eerstejaars. We weten wie onze meiden zijn, en onze zussen hebben hun oog laten vallen op een paar van de nieuwe, jongere bewakers.
Pa en alle anderen zijn er fel op tegen! Nate en Jessie kunnen er wel om lachen. Het voelt voor hen als een déjà vu. We rennen de school in voor onze allerlaatste dag. We lachen erom dat de nieuwste generatie Maxwells de school dit jaar heeft gedomineerd.
De basisschool was opgelucht toen we weggingen, en de middenschool hield zich stil. Toen we naar de middelbare school gingen, zweer ik dat de directeur zijn deur sloot en shotjes begon te drinken. Na ons eerste jaar ging hij met pensioen.
Kun je het hem kwalijk nemen? Als je twintig jaar lang met de Maxwells te maken hebt, wanneer is het dan welletjes? Als de auto stopt, springen we er allemaal uit en verspreiden we ons naar onze laatste lessen.
We willen het snel afronden, zodat we naar huis kunnen om aan het werk te gaan.
***
School was net zo saai als altijd. Als we thuiskomen, wacht onze pa ons op in de voorkamer. Hij ziet er bezorgd uit, en we weten dat er iets ernstigs aan de hand is.
'Jongens, ik denk dat er meer speelt dan we doorhebben. De moeder vertrekt op vrijdag en is op zondag pas laat terug. De vader vertrekt op zaterdagavond en komt op zondagmorgen vroeg terug.
'Ryan heeft weer een melding gedaan, maar ze hebben hem weer genegeerd. Ze beweren dat ze met de meiden hebben gepraat, en dat zij zeggen dat alles in orde is.'
We weten dat dit bullshit is.
We zijn de laatste tijd dag en nacht in de buurt geweest, en ze zijn nooit komen opdagen. Nu moeten we dit zelf oplossen. Pa wil dat we erheen gaan en ze onze nummers geven.
Maar wat als ze niet weg willen? We wisten al vanaf de basisschool dat ze van ons waren. Toen ze verhuisden, was ons hart gebroken!
Pa heeft ze in de gaten gehouden, en ook hij dacht dat er iets niet klopte. We hielden afstand, maar onze bezorgdheid groeide met het jaar. Nu we klaar zijn met school, gaan we fulltime voor pa werken.
Dit weekend nemen we een paar jongens mee en gaan we kijken wat er aan de hand is. Ze zouden nu ook wel klaar moeten zijn met school. Dus, het is besloten.
Dit weekend brengen we ze een bezoek en hopen we onze meiden mee naar huis te nemen. Maar voor nu roept de plicht. Er is nooit vrije tijd in deze familie.
We nemen contact op met de maatschappelijk werker en vragen om alle documenten van zijn bezoeken. Als er iets niet klopt, dan komen er problemen. We zitten in ons kantoor, spitten door papieren en wisselen ideeën uit, als onze zussen lachend binnenkomen.
'Hebben jullie door dat het zes uur is? Komen jullie eten, of moeten we het komen brengen?' We lachen allemaal om de brutaliteit van Autumn en lopen naar de eetkamer.
Als we dichterbij komen, horen we dat iedereen in huis in één kamer is samengekomen. Het is een drukte van jewelste. We pakken snel ons eten, gaan zitten en mengen ons in het gesprek.
We hebben de regel ingesteld dat we aan tafel niet over werk praten. Na het eten gaan we naar boven, naar onze kamers. Als ik mijn kamer inloop, kan ik alleen maar aan mijn godin, Angelia, denken.
Ik ga op de rand van het bed zitten en kijk uit het raam. Ik vraag me af wat ze op dit moment aan het doen is. Ik check mijn e-mail op mijn telefoon en zie dat de maatschappelijk werker de data van zijn bezoeken heeft gestuurd.
Ik denk dat we wel gaan zien wat er dit weekend gebeurt. Wat als ze niet met ons mee willen? Wat moeten we dan doen?
We kunnen ze niet dwingen. Er wordt op mijn deur geklopt en Anthony komt binnen. Hij stelt dezelfde vragen als die ik mezelf heb gesteld.
Wat gaan we doen? Hoe pakken we dit aan? We bespreken de situatie en besluiten om ervoor te zorgen dat we elke avond op één lijn zitten.
Vrijdag zullen we er klaar voor zijn.
