Onconventionele Verlangens

Auteur

Lezers

568K

Hoofdstukken

Auteur

Lezers

568K

Hoofdstukken

Romantisch Drama Hedendaags Trio

1: DELILAH

DELILAH

Ik sloot mijn ogen. Ik hoorde de klap die steeds erger werd bij elke trede die de grote bruine doos raakte op weg naar beneden. Ik probeerde niet hardop te vloeken. In mijn hoofd zette ik het kopen van plastic borden op mijn takenlijstje voor vanavond. In plaats daarvan probeerde ik diep en rustig adem te halen.

Elk bord dat ik had, lag nu in kapotte stukken in de doos. Alleen het bestek was nog heel. Ik betwijfelde ten zeerste of ik dat bestek er nog uit zou vissen. Wat echt klote was, was dat ik nog geen eigen auto had om ergens heen te gaan. Ik kende ook nog geen enkele buslijn. Ik was namelijk pas twee dagen in deze stad. De laatste doos lag nu onderaan de trap van mijn nieuwe appartement. Hij stond nog geen zes meter van de vuilnisbak waar de inhoud nu thuishoorde.

Ik zuchtte verdrietig en schudde mijn hoofd. Ik liep naar beneden om de rommel op te ruimen. Ik probeerde mezelf eraan te herinneren dat mijn hele leven er niet zo uit zou zien. Ik was niet zo breekbaar als de kapotte borden. Deze verhuizing was nog steeds een nieuw begin. Het zou totaal anders zijn dan de nare situatie waar ik vandaan kwam.

Ik deed mijn best om de nare beelden in mijn hoofd te negeren. Ik dacht aan alle keren dat ik zo hard had gehuild dat de bloedvaatjes boven mijn ogen waren gesprongen. Ik bleef diep en rustig ademhalen. Probeer er niet aan te denken hoe mijn moeder tegen me schreeuwde. Denk niet aan de geur van de lakens. Denk ook niet aan de drang om precies op dit moment keihard te gillen.

„Heb je een doos laten vallen?“ vroeg mijn nicht Mila. Haar grote, vriendelijke ogen keken om de hoek van de voordeur. Ik werd meteen uit mijn sombere gedachten gehaald. Ik glimlachte warm naar haar.

Mila was mijn reddende engel geweest om uit een slechte situatie te komen. Nu ik ver weg was verhuisd, dacht ik er alleen maar aan hoe ik haar kon terugbetalen. Mijn belangrijkste plan was om haar te helpen zodra de baby was geboren.

Mila had haar ware liefde gevonden. Het was een man die net zo behaard als groot was. Volgens mij was hij bovendien een beest in bed. Gezien haar smaak en de extra moeite die hij in hun huwelijk stak, was hij precies haar type. Dat was echt een verrassing geweest. Ik had nooit gedacht dat ze zou trouwen met de man die ze in een kroeg had ontmoet. Laat staan iemand die ik haar ten stelligste had afgeraden. Toen ze naar een andere staat verhuisde om daar als zwangere huisvrouw te leven, dacht ik dat het slecht zou aflopen. Toch stonden we nu hier, en ze was dolgelukkig.

Ik gaf Mila al jaren advies in de liefde. Maar toen ze Allan voor het eerst zag? Het was alsof een magische kracht twee mensen naar elkaar toe trok die te sterk was om te negeren. Ik vond Allan in het begin eigenlijk helemaal niet leuk. Ik vond hem onverzorgd, lui en nogal vol van zichzelf. Maar hij had enorm veel moeite gedaan om Mila gelukkig te maken. Daardoor werd het al snel heel moeilijk om hem niet aardig te vinden.

Allan had niet alleen het geld betaald, maar hij had ook de verhuizing voorgesteld aan mijn overheersende moeder. Dit hielp haar om aan het idee te wennen. Zo kon ze de boel niet verder dwarsbomen toen Mila me kwam helpen. Ik had mijn baan op de nieuwsredactie nooit gekregen zonder de goede referentie van Allan. En dat ondanks mijn uitstekende werkervaring.

Hij was een belangrijke reden waarom ik altijd iets benadrukte in mijn columns. Je kunt namelijk nooit bepalen wie op wie verliefd wordt. Dat schreef ik in veel artikelen over de liefde. Het geven van relatieadvies had me altijd beziggehouden in Arizona. Maar het was ook de liefde die me nu naar deze plek had gedreven.

„Ja hoor, het is niet erg. Ik heb nog meer borden in een andere doos,“ antwoordde ik. Ik probeerde mijn teleurstelling te verbergen terwijl ik keihard stond te liegen. „Gaan jij en Allan er zo vandoor?“

„Bijna, hij is even je luchtbed aan het oppompen. Dan heb je in elk geval een plek om te slapen. Moet ik je misschien nog ergens naartoe brengen?“

Ik gaf haar een vermoeide glimlach en keek naar haar enorme, zwangere buik. Ik wilde weliswaar niet lopen, maar ik wist dat een buurtsupermarkt best dichtbij was. Bovendien vond ik het geen prettig idee dat Mila met zo'n grote buik achter het stuur zat. Wat dat betreft was ik het helemaal met Allan eens.

„Ik red me wel totdat Allan me ophaalt voor mijn werk. Maak je er maar geen zorgen over. Zoals ik al zei, er zijn nog andere borden. Ga lekker even zitten, je hebt je al veel te veel ingespannen.“

Mila snoof en rolde met haar ogen. Ze deed de deur verder open en zette haar handen in haar zij. „Ik zit nog niet eens aan het einde van mijn zwangerschap, Dee. Behandel me toch niet alsof ik zo breekbaar ben.“

„Niet breekbaar, gewoon beschermend. Ik wil niet dat mijn neefje of nichtje te vroeg ter wereld komt.“ Ik grijnsde naar haar en schudde de doos een beetje heen en weer. Hierdoor zakten de scherpe scherven naar de bodem. Kleine restjes van mijn servies tikten tegen de straatstenen. Ik schoof de doos naar de afvalbak om er goed doorheen te kunnen zoeken.

„Heb je je moeder inmiddels al teruggebeld? Ze blijft me maar op mijn telefoon bellen.“

Mijn glimlach verdween toen ik wat grotere brokstukken op de grond omdraaide. Ik was van plan om straks de bezem uit de verhuiswagen te halen en de stoep aan te vegen. „Dat doet ze inderdaad. Ik had je nog zo gewaarschuwd. Nu ik hier ben komen wonen, zal ze jou wel blijven lastigvallen.“

„Ze geeft gewoon veel om je. Ze houdt van je.“

Ik beet op de binnenkant van mijn wang. Ik keek even op en gaf Mila een neppe glimlach. Ik wist natuurlijk best dat ze van me hield. Maar dat was het hele probleem niet. Tante Tarla was makkelijk, maar mijn moeder wilde op een extreme manier het beste voor mij. Ik was vijfentwintig jaar oud. Zelfs toen ik op mezelf ging wonen, voelde dat nog steeds niet alsof ik alleen was.

Mijn moeder had een sleutel van mijn woning. Ze bemoeide zich letterlijk overal mee. Dat deed ze vroeger ook al bij mijn zussen, totdat die gingen trouwen. Ik wist maar al te goed dat dit niet normaal was. Het werd alleen maar erger toen mijn zussen in het huwelijksbootje stapten. Hierdoor was het bijna onmogelijk om een gezonde en normale relatie met een man te hebben. Zeker nadat Eric en ik uit elkaar waren gegaan.

Een deel van mij was nog steeds boos op mezelf. Ik baalde van de manier waarop ik met mijn moeder omging. Deze verhuizing was tenslotte echt een wanhoopsdaad geweest. Ook het wisselen van baan was een poging geweest om die nare vrouw te kalmeren. Ik vroeg me stiekem af hoe ik haar dit nog steeds kon laten doen. Zelfs op mijn leeftijd en op deze grote afstand liet ik haar nog steeds mijn keuzes in het leven beïnvloeden.

Mijn neppe glimlach werd breder toen ik haar strak aankeek. Er was echter niets aan mijn blik dat deze glimlach deelde. „Ik weet het, ik bel haar zo dadelijk wel even op.“

Mila nam gelukkig genoegen met dit antwoord en glimlachte. Ze trok de voordeur dicht en liep weer naar binnen.

Mijn glimlach verdween als sneeuw voor de zon zodra ik weer naar de grond keek. Mijn ogen zochten doelloos naar scherven die er niet meer lagen. De oude herinneringen kwamen direct weer in mijn hoofd naar boven. Ik dacht eraan wat de liefde van mijn moeder me allemaal had gekost. Ze nam nog altijd een groot deel van mijn geluk weg.

Ik probeerde mezelf er stevig aan te herinneren dat ik nu hier was. Door deze grote afstand moesten de dingen uiteindelijk wel beter gaan worden.

Dat moest haast wel.