The Alphas Series Boek 2
Auteur
C. Qualls
Lezers
227K
Hoofdstukken
34
Natalie, een jonge vrouw met zeldzame genezende gaven, belandt onverwachts in een wereld van weerwolven, mysterieuze energieën en eeuwenoude geheimen. Onder begeleiding van Alpha Damon Ramirez moet ze haar krachten leren beheersen en haar weg vinden in het complexe roedelleven. Terwijl ze een band opbouwt met Damon en de waarheid over haar verleden ontdekt, beseft Natalie dat haar gaven weleens de sleutel kunnen zijn om haar nieuwe familie te redden van een dreigend gevaar. Zal ze de uitdaging aangaan, of zal de duisternis hen allemaal verzwelgen?
Hoofdstuk 1
NATALIE
Ik word badend in het zweet wakker en kijk om me heen. De kamer ziet er langzaam weer normaal uit in het spookachtige blauwe ochtendlicht. De zon is nog niet op, maar ik kan niet meer slapen na die droom. Of is het een herinnering? Ik denk dat het een herinnering is, maar ik weet het niet helemaal zeker. Ik heb geen idee hoe jong ik was toen de droom voor het eerst begon. Hij is met de tijd vervaagd.
Ik sla de dekens van me af en loop op blote voeten naar de douche. Ik wil het plakkerige, klamme zweet van mijn huid wassen. Het hete water helpt om me te kalmeren. Maar mijn gedachten racen nog steeds door over de droom.
Ik kraak mijn nek onder het water terwijl stoom de kamer vult. Mijn handen trillen nog steeds als ik ze omhoog houd en ernaar kijk. Ik roep mijn magische kracht op. Het is niet hetzelfde als in de droom. Het voelt anders. De witte gloed trekt zich terug in mijn handpalmen en ik slaak een diepe zucht.
Ik was mijn haar en lichaam en besluit me dan aan te kleden. De zon is op, maar het is een koele dag. Daarom trek ik een sportbeha, een trui en een legging aan. Nadat ik mijn haar heb geföhnd, doe ik het in een lange vlecht. Het huis is stil, maar ik weet dat het niet lang zo zal blijven.
De dienst van dr. Mason in het ziekenhuis begint binnenkort. Hij gaat er vroeg heen, omdat Kya vandaag thuiskomt.
Kya is mijn luna, maar ze is ook mijn mentor. In de zomer hebben zij en dr. Mason me geholpen om mijn genezende krachten te trainen. Ze is als de zus die ik nooit heb gehad. Daarom woon ik nu in de oude slaapkamer van Kya bij de familie Mason. Ze behandelen me meer als familie dan een wees ooit zou mogen dromen. Dr. en mevrouw Mason zijn beter voor me dan mijn eigen ouders ooit waren. Ik heb zelfs littekens om dat te bewijzen.
Dr. Mason schenkt net een kop koffie in als ik de keuken binnenloop. „Goedemorgen, Honeybee. Weer een nachtmerrie?“
„Ja. Heb ik je wakker gemaakt?“ Ik heb de laatste tijd af en toe deze nachtmerries. Ze hebben me allebei al een paar keer wakker moeten maken.
„Oh nee. Ik moest toch al opstaan. Wil je dat ik je hoofdpijn wegneem?“
Ik heb altijd hoofdpijn na die dromen. Hij biedt altijd aan om te helpen, maar ik sla het af. Ik weet niet waarom ik dat doe. Ik vertrouw hem wel. Maar wanneer zijn genezende magie zich met de mijne mengt, krijg ik overal kippenvel.
Hetzelfde gebeurt met Kya. Het is zelfs nog erger wanneer ze de kracht van Alpha Redd gebruikt. Ik moest me er overheen zetten toen ik net begon met oefenen. Maar naarmate ik mijn eigen kracht beter leerde beheersen, had ik die van hen niet meer nodig.
„Het gaat wel, dank je.“
„Kya komt vandaag thuis. Daarom ga ik vroeg beginnen in het ziekenhuis.“ Hij neemt een slok van zijn koffie en laat dan twee sneetjes brood in de broodrooster zakken.
„Ik heb zo veel zin om haar te zien. Ik heb haar gemist. Heb je hulp nodig om alles klaar te maken?“ vraag ik terwijl ik een kopje voor mezelf inschenk.
„Chelsea kan alle hulp gebruiken. Er komen behoorlijk wat mensen. Alpha Ramirez, zijn beta en zijn zus sluiten zich bij ons aan. Ook Mark en zijn familie, Troy en Regina, en Chase en Alana komen. Als je vrienden wilt uitnodigen, is dat prima. Je werkt morgen, toch?“
Zijn toast springt omhoog. Hij smeert er boter op en strooit er dan kaneel en suiker over. Dat had ik nog nooit gezien voordat ik hier kwam wonen. Maar ik ben er inmiddels dol op. Hij geeft me een sneetje en ik neem plaats aan de tafel.
„Ja. Jason komt me ophalen.“ Jason is een van de strays. Zo noemen we ons kleine groepje. De hele roedel heeft die bijnaam inmiddels ook overgenomen.
Jason is ook al mijn beste vriend sinds we elkaar hebben ontmoet. We werken samen in de nieuwe diner in de zuidwesthoek van ons gebied. Hij kocht een oude, afgetrapte truck zodra hij genoeg geld had. Nu is hij de vaste chauffeur voor de rest van de strays.
De diner is al snel een populaire hangplek geworden voor onze roedel. Maar er komen ook mensen, dus we moeten ons heel goed gedragen.
Ik nam de baan om onder de verplichte training uit te komen. Zo kon ik toch nuttig zijn voor de roedel. Ik moet alleen nog wel naar de weekendtraining. Die begint over ongeveer een uur. Ik vraag me af of Alpha Redd er zal zijn of niet. Ik hoop van niet. Hij is een geweldige alpha en hij heeft onze levens gered. Maar hij is altijd strenger voor mij tijdens de training. Hij weet dat ik het haat, maar toch blijft hij me pushen.
„Ik moet gaan, Honeybee.“ Dr. Mason kust de bovenkant van mijn hoofd en geeft me een knuffel met één arm. Ik kijk naar hem op en glimlach om de zorg die hij voor me heeft.
„Ja, ik moet naar de training. Ik zie je later.“ Hij zwaait met zijn thermosbeker in zijn hand.
Ik loop naar boven en pak schone kleren. Ik vertrek vroeg, want ik heb geen zin om in een leeg huis rond te hangen.
Van alle strays zijn Virgil, Jason en ik de oudsten. We werden allemaal zestien net nadat we in deze roedel aankwamen. Eerst Virgil, toen Jason een maand later. Ik ben een week na Jason jarig. Dus we zijn met z'n drieën heel hecht.
„Hé, Nat,“ roept Virgil. Hij en Jason wachten tot ik bij hen ben. We lopen samen naar het trainingsgebouw. Ze wonen allebei nog steeds in het roedelhuis. Ik mis het wel om daar te wonen, maar ik houd enorm van het familiegevoel dat ik bij de Masons krijg.
Jason houdt de deur voor me open en mijn humeur slaat om. Alpha Redd trekt een wenkbrauw naar me op. Ik denk dat hij mijn teleurstelling kan voelen. „Nat. Jij werkt vandaag met mij. We trainen in menselijke vorm.“
Ik slik en knik dan. „Ja, meneer.“
Jason en Virgil kijken me vol medelijden aan. Zij werken nooit één-op-één met hem. Ook niet met Beta Chase, wat dat betreft. Maar ik wel... heel vaak. Ik begrijp het niet. Waarom moeten ze mij er altijd uitpikken?
Ik laat mijn tas vallen en trek mijn trui uit. De jongens rennen een stukje met me mee om warm te worden. Tegen de tijd dat we drie rondjes hebben gerend, druppelt de rest van onze leeftijdsgroep binnen. Ze beginnen aan hun eigen rondjes.
Virgil, Jason en ik rennen nog twee extra rondjes. Dan lopen we naar de matten. Virgil werkt samen met Chad. Chad is een enorme man die binnenkort te oud is voor onze groep. Jason werkt samen met Able.
Alpha Redd neemt me mee naar de achterkant van de zaal. Beta Chase houdt toezicht op de training. Bruno komt aanlopen net voordat ik op mijn plek sta. Geweldig.
„Concentreer je, Nat. Ik weet dat je dit haat, maar het is voor je eigen bestwil,“ vertelt Alpha Redd me. Dan pakt hij me snel van achteren in een wurggreep. Hij rekt mijn nek op, maar ik weet dondersgoed dat hij nauwelijks kracht gebruikt. „Kom op, Nat. Kom hieruit los. Je weet hoe het moet. Breng je kennis gewoon in de praktijk.“
Ik kreun terwijl ik me tegen zijn arm verzet. Zijn greep wordt iets strakker en ademen wordt moeilijker. Ik duw met al mijn kracht tegen zijn arm, maar het heeft geen zin.
Alpha, alsjeblieft. Ik kan dit niet.
„Ja, dat kun je wel, Nat. Ik weet dat je het kan. Je moet vertrouwen op je kennis en het gebruiken.“
Ik pak zijn pols vast en stap opzij.
„Ga door. Kom op, Nat.“
Ik geef hem een elleboog in zijn maag. Maar hij stapt achteruit waardoor mijn klap niets doet. Tranen vullen mijn ogen en het begint zwart te worden voor mijn ogen. Alpha Redd laat me los en ik val op de grond.
Ik kijk omhoog. Beta Chase, Bruno en Alpha Redd kijken op me neer. Alpha Redd schudt zijn hoofd. „Wissel van partner,“ roept hij naar iedereen.
Bruno trekt me overeind en neemt dan de plaats van Alpha Redd in.
Alpha Redd kruist zijn armen over zijn borst en kijkt toe. Bruno valt me frontaal aan. Ik ontwijk een paar pogingen, maar hij werkt me naar de grond met zijn elleboog op mijn keel. „Natalie, je staat pas op als je hem van je af hebt geduwd,“ vertelt Alpha Redd me. „BRUNO. LAAT HAAR NIET OPSTAAN.“
Zijn alpha-bevel raakt Bruno en zijn arm drukt zwaarder op mijn keel. Ik ben zwaar de lul. Ik schop met mijn benen, maar er gebeurt niets.
„Het spijt me, lieverd,“ fluistert Bruno. Ik weet dat hij dit niet wil doen. De paniek slaat langzaam toe.
„Natalie. Zet je ellebogen op slot en pak zijn arm vast. Concentreer je. Je kan het.“ De stem van de alpha klinkt in mijn hoofd en ik doe wat hij zegt. „Goed. Sla nu je benen om die van hem.“
Ik worstel even, maar doe wat hij zegt. Ik duw Bruno's arm weg en rol ons om. Ik sta op, grijp mijn knieën vast en probeer op adem te komen.
Alpha Redd knikt naar me. „Ik wist wel dat je het kon.“ Hij schreeuwt dat iedereen moet wisselen en ik ben klaar. Ik loop van de mat af en pak mijn tas.
„Natalie!“ roept Alpha Redd. Ik negeer hem, loop door de deur en ga naar het bos buiten.
Ik gooi mijn tas neer en reageer mijn frustratie af op de dichtstbijzijnde boom. Mijn handpalmen worden blauw en de boom brandt waar ik hem aanraak. Ik laat meer kracht los en de boom begint te verdorren totdat hij op de grond valt. Ik stop met mijn magie en probeer op adem te komen. Ik word langzaam weer rustig. Dan grijpt een arm mijn keel van achteren vast en mijn frustratie is snel weer terug.
„Alsjeblieft, Alpha. Je weet dat ik het niet kan.“ Tranen vullen mijn ogen. Zijn ademhaling wordt rustig. Hij laat me los en gaat op de omgevallen boomstam zitten.
„Dat is het nou juist, Natalie. Je kan het wel. Je wilt het alleen niet. Ik weet dat het zwaar is voor genezers om te vechten. Kya is in godsnaam mijn mate. Ik weet hoe moeilijk het is, echt waar. Genezers moeten vechten. Soms moeten ze zelfs meer vechten dan andere roedelleden. Maar dit is geen vechten, dit is verdedigen. Ik probeer je te beschermen, Natalie.“
Ik schud mijn hoofd en veeg een traan weg. „Me beschermen waartegen? Je hebt me al in je roedel opgenomen en daar ben ik dankbaar voor. Maar Alpha, je pikt me er steeds uit. Ik ben de enige in onze leeftijdsgroep met wie je vecht. Tenminste, als je mijn constante falen vechten kunt noemen.“
Alpha Redd trekt me in een troostende knuffel. „Ik probeer je er niet uit te pikken. Ik weet dat je dat denkt. Maar je moet begrijpen dat je een natuurlijke genezer bent.“
„Ik weet wat ik ben.“ Ik duw me los uit zijn omhelzing. Hij laat me dat eigenlijk gewoon doen.
„Dan weet je ook hoe groot het doelwit op je rug is.“
Ik frons mijn wenkbrauwen, want ik heb geen idee waar hij het over heeft.
„Natalie, natuurlijke genezers zijn zeldzaam. Dat weet je toch?“
Ik knik en veeg over mijn gezicht.
„Jullie zijn met zo weinigen dat geen enkele andere roedel aan deze kant van de Mississippi er een heeft. Maar mijn roedel heeft er drie. Ik heb expres niemand over jou verteld. Ze zouden je naar hun roedel willen halen. Misschien zouden ze zelfs een paring forceren. Begrijp je het nu? Naast je toekomstige mate ben ik de enige die je zal beschermen. Daarom moet je leren om jezelf te beschermen.“
Mijn tranen vallen. Dit keer laat ik hem me troosten in zijn sterke armen. „Het spijt me, Dec. Ik had geen idee.“
Hij trekt zich iets terug en houdt me op armlengte. „Het spijt me dat het je een ongemakkelijk gevoel geeft. Ik weet wel hoe je je voelt. Dat voel ik ook elke keer als Kya traint. Maar dat ongemak is niet genoeg om me te weerhouden van mijn taak als jouw alpha.“
Hij veegt mijn wangen droog. „Ik geef om je veiligheid. Ik geef om jou, Nat. Ik voel een band met elk lid van mijn roedel.“
Alpha Redd staat op en kijkt om zich heen. Hij krabt op zijn hoofd. „Ik kan me niet herinneren dat deze boomstam hier lag,“ fluistert hij tegen zichzelf. Dan kijkt hij weer naar mij. „Ik ga Kya halen. Ze sluit zich morgen bij ons aan in de trainingszaal. Ik laat je met haar oefenen op je zelfverdediging. Ik zie je later, Nat.“
Alpha Redd loopt met grote stappen weg en ik kijk naar de boom. Hoe heb ik dat gedaan? Ik roep mijn kracht op naar mijn handpalmen. Het witte licht gloeit op, totdat ik mijn kracht weer laat verdwijnen.
