De verhalen van Regventus 2: Keene
Auteur
C A Tarkington
Lezers
19,9K
Hoofdstukken
48
“Nog één ding, Ansel. Griffa moet de leider van de Ring worden. Het is wie ze hoort te zijn. Ik hoop dat je haar zult aanmoedigen.”
Max heeft de kroon, maar de veiligheid van het koninkrijk hangt aan een zijden draadje. In de schaduwen van Aurumist smeden vijanden plannen en komen geheimen tot leven. Ansel staat op wacht en balanceert tussen een felle loyaliteit aan de kroon en tedere gevoelens die hij niet langer kan negeren. Griffa wordt geconfronteerd met het erfgoed dat ze lang heeft gemeden: het leiden van de Ring, zoals ze is voorbestemd. Maar de teugels in handen nemen betekent het gevaar opzoeken en haar eigen kracht omarmen. Terwijl de oorlog dichterbij sluipt, wegen keuzes zwaarder en staan er harten op het spel. Zal Griffa opstaan? Kan Ansel haar loslaten zodat zij kan leiden? Met het noodlot in aantocht en oplaaiende emoties kan elke beslissing de toekomst redden – of volledig uiteen doen vallen.
Proloog
Boek 2: Keene
AGATHA
Agatha keek uit het raam van het oude huisje en zag haar zoon in de tuin rennen. Deze rustige momenten kwamen niet vaak voor.
Ze waren al te lang op de vlucht. Waar ze ook heen gingen, het gevaar wist hen altijd te vinden. Een jaar geleden was Alastair gestorven, zodat zij met hun twee kinderen kon ontsnappen. Ze miste hem heel erg.
Haar jonge dochter gilde blij, terwijl ze aan de kleine tafel zat. „Lieve Malin, wat is er?“ vroeg Agatha aan haar dochter.
„Ik heb honger,“ antwoordde Malin met haar zachte stemmetje.
„Ik weet het, lieverd. Het is bijna tijd voor het avondeten. Ik zal je broer zo binnenroepen.“
Malin stak haar onderlip uit, waardoor Agatha moest giechelen. „Vooruit dan, gekke meid.“ Ze gaf Malin een klein stukje appel en ging verder met het maken van hun simpele maaltijd.
Agatha's leven was nu heel anders dan ze gewend was. Ze was opgegroeid in het grote paleis van Aurumist en was de koningin van het hele rijk. Nu woonde ze in een oud huisje dat alleen door magie overeind bleef. Ze was vies en droeg oude kleren, maar ze leefde nog. Ze miste haar lieve Alastair, maar ze had haar kinderen tenminste nog.
Ze hoorde geklop op de deur van de voorkamer. Toen ze uit het raam keek, zag ze dat haar zoon nog steeds vrolijk speelde. Ze keek naar Malin, die haar appel at. Daarna liep ze langzaam naar de woonkamer, klaar om te vechten.
Ze keek voorzichtig uit het raam aan de voorkant en glimlachte. Snel rende ze naar de voordeur. Zodra ze opendeed, werd ze stevig geknuffeld.
„Mijn koningin,“ zei Alicio in Agatha's oor, terwijl hij haar vasthield.
„Alicio!“ riep Agatha blij. Ze had hem al meer dan twee jaar niet gezien. De magie van haar beschermer stroomde over haar heen, waardoor ze tevreden zuchtte.
Alicio zette haar neer en liep de kleine voorkamer in. Hij was niet alleen. Een knappe man met donker, golvend haar liep achter hem naar binnen. Hij was ongeveer even oud als Agatha, en ze herkende hem meteen.
„Brien! Het is zo fijn om te zien dat je veilig en gezond bent,“ zei Agatha.
Brien maakte een diepe buiging en antwoordde: „Mijn koningin, het is mij een eer en een genoegen.“
Ze nodigde hen uit in de voorkamer en bood hun een plekje aan op de oude meubels. Ze gingen voorzichtig zitten. Agatha liep naar de keuken om Malin te halen. Ze tikte op het raam om de aandacht van Von te trekken. Hij keek op, en ze wenkte hem om naar binnen te komen.
„Het spijt me dat ik jullie op zo'n plek moet ontvangen, maar we zijn al zo lang op de vlucht. We zijn allang blij dat we even een dak boven ons hoofd hebben,“ zei Agatha. Ze ging op een stoel zitten met Malin op schoot.
„Dat geeft helemaal niets, Uwe Majesteit,“ zei Alicio, terwijl Brien knikte. „We zijn gekomen om u te vertellen dat we een manier hebben om u en uw familie veilig te houden.“
Agatha leunde geschrokken naar achteren. Ze hield Malin ineens een stuk steviger vast. Von kwam de kamer binnenrennen. Hij stopte even en ging dicht bij zijn moeder staan toen hij de mannen zag.
„Is dit de jonge prins?“ vroeg Alicio. „Hij is al een flinke jongen geworden.“
Alicio stak zijn hand uit naar de achtjarige jongen. Von keek naar zijn moeder. Agatha knikte, en Von schudde Alicio's hand. Von ging op de grond dicht bij zijn moeder zitten. Hij keek de twee mannen met grote ogen aan.
Agatha gaf hem een geruststellende glimlach voordat ze tegen Alicio sprak. „Je zei dat je een manier hebt om ons veilig te houden. Een plek waar we niet meer hoeven te vluchten?“
„Ja, we hebben een plek en een plan. We zijn nu twee veilige dorpen aan het bouwen. Het ene dorp ligt aan de rand van de River Valley, en het andere in het woud van The Great Surrounding,“ zei Alicio.
„Alicio en ik blijven in het woud wonen. Verschillende andere families gaan in een nieuw dorp in de River Valley wonen. U kent veel van hen, zoals de familie Wendell. U herinnert zich hen toch nog wel?“ vroeg Brien, terwijl hij Agatha vriendelijk aankeek.
„Natuurlijk herinner ik me hen. Het waren goede vrienden van mij in Aurumist. Gaan mijn kinderen en ik dan in het wouddorp wonen? Je wilt vast dicht bij ons zijn, toch Alicio?“ vroeg Agatha aan haar beschermer.
Alicio en Brien keken elkaar even aan voordat Alicio begon te praten. „Uwe Majesteit, ik wil u inderdaad graag dicht bij me hebben. Ik denk ook dat het wouddorp de perfecte plek voor u is. We moeten u zo goed mogelijk verborgen houden voor vreemden, dus we moeten slim zijn. Onze eerste taak is om u en uw kinderen veilig te houden.“
„Wat bedoel je?“ vroeg Agatha. Ze kreeg opeens een naar gevoel.
„Mijn koningin, Agatha, het spijt me zo van uw verlies het afgelopen jaar. We hebben pas net gehoord van de dood van Alastair. Ik wilde dat we u eerder hadden gevonden, voordat u hem verloor,“ zei Brien.
Agatha knikte en keek naar beneden, met tranen in haar ogen.
„U zult het niet weten, maar ik heb twee jaar geleden mijn geweldige vrouw verloren. Ze stierf bij de geboorte van ons kindje. De baby heeft het ook niet gered,“ zei Brien zachtjes.
„Wat vreselijk voor je, Brien. Wat een verschrikkelijk verlies moet het zijn om zowel je vrouw als je kind te verliezen.“
Brien glimlachte verdrietig. „Agatha, we zijn volgens mij al heel lang goede vrienden. Ik hoop dat u dat ook zo voelt. Ik heb u altijd erg gemogen.“
Agatha veegde haar tranen weg en probeerde te glimlachen. „Natuurlijk, Brien. We kennen elkaar al bijna ons hele leven. Ik heb je altijd als een van mijn beste vrienden gezien.“
„Mooi zo,“ zei Brien. Hij zag er zenuwachtig uit. „Ik weet dat ik de plaats van Alastair nooit kan innemen. Dat weet ik echt. Maar ik zou het heel fijn vinden als u mijn vrouw wilt worden, Agatha.“
Agatha's ogen werden groot van schrik. „Brien!“
„Zeg nog maar even niets. Ik bied u bescherming en mijn achternaam aan. Ik weet dat mijn familie niet zo belangrijk is als die van u, maar ik kom uit een oude familie. We zijn al heel lang trouwe bondgenoten van uw familie. Ik zal u alles geven wat u nodig heeft: een mooi huis, een veilige plek en mijn gezelschap. Ik zal verder niets van u verwachten. Ik wil u alleen maar veilig houden.“
„En mijn kinderen dan?“ vroeg Agatha.
„Mijn koningin, uw kinderen zijn de belangrijkste mensen in dit koninkrijk. Ze moeten veilig blijven,“ zei Alicio. „Het slimste is om hen niet bij elkaar te houden.“
„Wat!“ riep Agatha uit. Ze keek Alicio boos aan. „Jullie willen mij van mijn kinderen scheiden?“
„Natuurlijk niet, tenminste niet helemaal en niet voor altijd. U kunt prins Von nog steeds bezoeken. U kunt hem meerdere keren per jaar zien,“ stelde Alicio haar gerust. Hij stond op en knielde voor zijn koningin. Hij pakte haar hand vast. „Von heeft bijna de leeftijd bereikt waarop hij toch al bij een familievriend zou gaan studeren. Ik weet dat het moeilijk is, maar we moeten uw familie beschermen.“
„Ik zou het geweldig vinden als u en uw dochter bij mij komen wonen. Ze zal mijn achternaam krijgen,“ zei Brien. „Ze zal mijn erfgenaam zijn. Ik zal ervoor zorgen dat u uw zoon vaak ziet.“
„Waar zou hij dan naartoe gaan?“ vroeg Agatha.
„Hij gaat bij de familie Wendell wonen. Zij hebben al twee jongens, en hij zou daar heel goed tussen passen. Hij zal hun naam aannemen, en zij zullen voor hem zorgen. Ze zullen van hem houden. Het zijn goede mensen, dat weet u zelf ook,“ zei Alicio. Hij kneep even in haar hand en stond weer op.
„Ik ben zo moe van het vluchten,“ fluisterde Agatha, terwijl de tranen over haar wangen rolden.
„Mama, ga ik ergens naartoe?“ vroeg Von, die iets van het gesprek had gehoord.
Agatha keek op naar Alicio, die een klein knikje gaf. Ze draaide zich om naar haar zoon. „Ja, lieverd. Je gaat op bezoek bij oude vrienden van mij, op een prachtige nieuwe plek. We zullen een tijdje niet bij elkaar zijn, maar ik zie je snel weer.“
Von keek in de war. „Waar ga ik dan wonen?“
„In een prachtig nieuw huis dat bijna klaar is. Het staat in een heel mooi gebied dat de Valley heet. Er zijn meren en beekjes waar je in kunt spelen. Je krijgt er ook twee nieuwe broers bij,“ legde Alicio uit.
„Maar mama zal daar niet zijn?“ vroeg Von.
„Nee, maar je zult haar vaak zien. Ik kom je zelf ophalen als het tijd is voor een bezoekje,“ zei Alicio.
Von keek op naar zijn moeder. Er verzamelden zich tranen in haar ogen.
„Lieverd, het is heel normaal dat een kind van jouw leeftijd bij een meester gaat leren. Als ik het me goed herinner, is meneer Wendell heel goed in toverdrankjes. Jij bent altijd zo slim geweest met de makkelijke drankjes die ik je heb geleerd. Je gaat bij hem studeren en nieuwe vrienden maken. We zullen elkaar nog steeds vaak zien. Je moet dapper zijn en dit doen.“
„Ja, mama,“ zei Von, terwijl hij naar zijn handen keek.
„Brien, ik wil als je vrouw bij je wonen. Maar dan moet je wel begrijpen dat ik je misschien nooit kinderen kan geven. Ik weet niet of ik dat nog kan...“
„Maakt u zich alsjeblieft geen zorgen, Agatha. Ik meende het toen ik zei dat ik niets van u wilde. Het is voor mij al genoeg om u veilig en verborgen te houden. Ik hoef geen kinderen. Als u het goedvindt, zal ik uw dochter als mijn eigen kind behandelen. Hoe heet ze?“
„Malin,“ zei Agatha, terwijl ze speelde met de donkerblonde krullen van haar dochter.
Brien stond op en knielde voor Agatha en haar dochter. Hij stak zijn hand uit naar het jonge meisje. Malin bekeek hem goed en begon met haar kleine vingertje de lijnen van zijn hand te volgen.
Brien glimlachte. „Ze is prachtig. U zult me moeten tegenhouden, anders verwen ik haar te veel.“
„Dus, gaat u met ons mee, mijn koningin?“ vroeg Alicio.
„Ik ga mee. Dank jullie wel allebei,“ antwoordde Agatha.
