De blokhut, ontsnapping uit de stad
Auteur
Lexi Martin
Lezers
126K
Hoofdstukken
5
Brooke is uitgeput na te veel lange dagen (en nachten) in haar corporate baan. Wanneer tante Maggie haar bosrijke blokhut ver buiten de stad aan Brooke nalaat, is dat overduidelijk een teken. Het is hoog tijd om New York City te ontvluchten.
Brooke is niet op zoek naar een man, al kan ze de knappe en opmerkzame man in de plaatselijke winkel onmogelijk over het hoofd zien.
Wat ze nodig heeft is rust. Wat ze vindt is beter.
Leeftijdsadvies: 18+
Het telefoontje van de advocaat
Het was een frisse oktoberdag in de stad. Terwijl ik over het trottoir liep, zag ik een paar bladeren over de grond waaien in de wind. Het seizoen begon te veranderen. Ik was klaar voor de herfst.
De straten waren druk met gele taxi's, etenskraampjes en mensen die aan de telefoon waren. Ik moest uitwijken voor een jong kind op een step. Hij zorgde er bijna voor dat ik mijn map met papieren op de grond liet vallen. Dat zou een paar dagen werk hebben verpest. Maar ik genoot nog steeds van de drukte van New York City.
En ik hield van de meeste van mijn collega's. Ik had nu afgesproken met mijn favoriete collega.
„Leah, ik ben vlak achter je. Doe rustig aan,“ riep ik. We hadden afgesproken om koffie te drinken om de hoek van ons werk om bij te praten.
Ze stopte abrupt en draaide zich om. Ze gaf me een dikke knuffel.
„Brooke, je ziet er prachtig uit. Hoe gaat het met je? Klaar om bij te praten?“ Het enthousiasme in haar stem maakte me meteen wakker. We werkten allebei aan verschillende projecten op het werk. Daardoor hadden we elkaar al weken niet gezien.
„Het gaat goed, maar ik ben moe. Druk, overwerkt, je kent het wel. Laten we naar binnen gaan en bijkletsen.“
Leah opende de deur van het café. We liepen naar binnen en sloten aan in de rij met klanten.
Moe was nog zacht uitgedrukt. Ik was uitgeput. Ik had me in de zomer kapot gewerkt. Ik maakte veel extra uren en werkte tot laat in de nacht. Ik probeerde hogerop te komen in het bedrijf, maar het voelde nooit alsof ik vooruitgang boekte.
Soms vroeg ik me af of het wel de moeite waard was om altijd andere mensen tevreden te stellen. Kon ik eigenlijk wel hogerop komen in dit bedrijf? Of zouden ze me ontslaan om iemand te huren die twee jaar jonger en goedkoper was? Zagen ze überhaupt wel dat ik mijn best deed?
Ik kwam een paar jaar geleden vast te zitten in deze saaie kantoorbaan. Ik was nu al een paar jaar klaar met mijn studie. Ik probeerde mijn eigen weg te vinden. Na twee mislukte eigen bedrijven moest ik serieus geld gaan verdienen.
Ik had geluk dat ik mijn diploma kon gebruiken. Ik kreeg een baan als accountmanager bij een groot pr-bureau in het centrum van de stad. Ik werkte niet met beroemde sterren. Maar ik werkte wel met Fortune 500-bedrijven.
Ze hield de deur voor me open. Ik hield van dit café. Toen ik binnenkwam, rook ik de geur van geroosterde koffiebonen. Dat bracht meteen een glimlach op mijn gezicht.
Dit was al jaren onze vaste plek om te ontspannen. Het voelde er heel gezellig, alsof je thuis was. Er knetterde een echt vuur in de grote stenen open haard. En er hingen warme, ouderwetse lampen aan het plafond.
Het oude hout aan de muren deed me denken aan de zomers van vroeger. Die bracht ik door in het houten huisje van mijn tante in het noorden van New York. Ik miste mijn tante Maggie.
„Wat willen jullie bestellen?“ vroeg de medewerker bij de kassa.
Mijn vriendin nam het woord voordat ik iets kon zeggen. „We willen allebei een kop mokka met slagroom, en ik betaal voor ons beiden.“
„Bedankt meid, je bent een schat. De volgende keer betaal ik.“ Terwijl ze betaalde, liep ik alvast door. Ik zocht een tafel in de hoek waar we een tijdje konden zitten.
We kwamen hier na het werk altijd tot rust. Dan roddelden we over de meiden op onze afdeling die we niet konden uitstaan. Ik was benieuwd naar haar nieuws. Voor ik het wist, zette Leah onze kopjes op tafel en ging ze in haar comfortabele stoel zitten.
Ze sprak als eerste. „Heeft jouw groep het project nog afgekregen? Ik hoorde dat Kathy de boel ophield. Jullie hebben de deadline toch bijna niet gehaald?“
„Ja, maar het scheelde niet veel. Ik vind het vreselijk als ik met haar aan een project moet werken. Ze steelt de ideeën van anderen. Ze klaagt veel en is totaal niet georganiseerd. Ik heb Mark gezegd dat ik wegloop als hij me weer bij haar indeelt.“
„Heb je dat echt gezegd?“ vroeg ze geschokt. „Ga je me hier achterlaten?“
„Ik heb het wel gezegd, maar ik zou niet echt vertrekken. Ik heb veel te hard gewerkt om nu al weg te gaan. Ik raak soms gewoon gefrustreerd. Deze dagelijkse sleur begint te vervelen. Ik heb het gevoel dat alles zo snel gaat. Ik kan niet even stoppen om van de dingen te genieten. Soms wil ik gewoon wat rustiger aan doen, ontspannen en genieten van het moment, weet je?“
„Ik begrijp je helemaal, meid. Dit zakenleven is ook niet wat ik wilde. Maar je moet toch werken om de rekeningen te betalen. Jammer dat we geen rijke man kunnen vinden die voor ons zorgt,“ grapte Leah.
We lachten allebei. „Je weet dat dat niets voor mij is. Ik heb geen man nodig om voor me te zorgen.“
Leah praatte dwars door me heen. „Ik weet het, meid. Je bent veel te zelfstandig om hulp te vragen. Laat staan dat je een man voor je laat betalen. Maar wil je nooit eens dat er voor je wordt gezorgd, helemaal zonder stress?“
„Soms wel. Maar ik vorm liever een team samen. Ik wil niet dat de man de controle heeft over alles. Na Christian ga ik nooit meer uit met een rijke zakenman uit New York. Ik voelde me zo opgesloten, als een gevangene. Ik had nergens iets over te zeggen. Ik heb het gevoel dat alle mannen in deze stad hetzelfde zijn. Ze zoeken allemaal een vrouw om mee te pronken.“
Ze pakte mijn arm beet. „Kijk eens naar die man bij de bar. Die zie ik wel zitten.“
Ik draaide me langzaam om in mijn stoel en keek die kant op. Hij zag er goed uit. Hij had een perfect op maat gemaakt pak aan en een strak kapsel. Ook had hij strakke billen die goed uitkwamen in die broek. Maar na mijn relatie van een jaar met Christian was ik helemaal klaar met mooie billen in strakke pakken.
„Ja… hij mag er wezen, maar dit is niet het juiste moment,“ zei ik met een grote glimlach terwijl ik knikte.
„Dus je vindt hem wel knap,“ plaagde ze.
Diep vanbinnen voelde ik een warm verlangen naar de aanraking van een man. Maar ik stopte die gedachten voordat ik me te veel liet meeslepen. „We zijn hier niet om mannen te versieren. Kom op, vertel eens, hoe gaat het met jou?“ vroeg ik.
„Het vertrouwde leventje. Oh, wacht, heb ik je al verteld wat ik laatst hoorde in de wc op ons werk?“
Voordat ik antwoord kon geven, voelde ik mijn telefoon trillen in mijn tas. Ik pakte hem erbij. Ik herkende het nummer niet. Toch zei een stemmetje in mijn hoofd dat ik moest opnemen. „Een momentje.“ Ik veegde langzaam met mijn vinger over het scherm. Ik twijfelde een beetje of ik moest opnemen.
De stem aan de andere kant was heel zwaar. „Spreek ik met Brooke Williams? Ik ben Larry Conrad van advocatenkantoor Conrad Brothers.“
Ik snapte niet waarom een advocaat mijn naam en nummer had. Het maakte me zenuwachtig. Ik antwoordde snel: „Ja, daar spreekt u mee.“
„Ik bel u over de erfenis van uw tante Margaret. We moeten u spreken over haar testament. Kunt u morgenochtend naar ons kantoor komen? We zitten op de kruising van 68th Street en Madison Ave, Kantoor 15B. Zullen we om negen uur afspreken?“
Terwijl ik het adres opschreef, dacht ik er niet eens aan om mijn agenda te checken. Had ze me iets nagelaten? Niemand in de familie had er iets over gezegd. Haar dood deze zomer had mijn hart gebroken. En dat terwijl ze al wat ouder was en het niet als een verrassing kwam. „Ja, ik zal er zijn. Tot morgenochtend.“
De beller zei dat ze morgen meer informatie voor me hadden en hing toen op.
Leah had me al die tijd aangestaard. Ze vroeg zich waarschijnlijk af waar dat over ging.
„Dat was raar. Het was een advocatenkantoor. Ze willen dat ik morgen langskom voor het testament van mijn tante.“
„Echt waar,“ fluisterde ze. Ze trok haar wenkbrauwen op en grijnsde. „Ik ben benieuwd of je tante je heel veel geld heeft nagelaten.“
„Nee, mijn tante was niet rijk. Ze leefde heel eenvoudig. Ze zei altijd dat we ons niet moesten laten meeslepen door alle spullen in het leven.“
Ik legde haar uit dat tante Margaret me altijd vertelde dat ik rustiger aan moest doen. Ik mocht me niet doodwerken om spullen te kopen die ik niet nodig had. En ik moest me niet gek laten maken door de waan van de dag. Het was waarschijnlijk zonde om een groot deel van mijn loon uit te geven aan de nieuwste mode.
Deadlines op mijn werk zorgden voor veel druk. Ik maakte overuren om indruk te maken op de baas en ging er bijna aan onderdoor. Ik had hierdoor geen vrije tijd meer om te genieten van mijn hobby's. Soms vroeg ik me af of ze inderdaad gelijk had.
Het werd al laat en de zon was bijna onder. We namen afscheid van elkaar en verlieten het café. Gelukkig was de zaak vlakbij onze beide appartementen. We waren dus allebei snel weer thuis.
