De Royal Serie Boek 1: De Koning Ontvoerd
Auteur
Rebekah Halt
Lezers
332K
Hoofdstukken
35
Overdag speelt Emilia de rol van een verfijnde dame. 's Nachts wordt ze de Red Bandit — een gemaskerde dief die de rijken berooft om de armen te helpen. Maar juwelen zijn niet genoeg. Ze wordt gedreven door wraak, en haar meest gewaagde doelwit is de Koning zelf. Haar plan is simpel: hem verleiden, genieten van elke gevaarlijke aanraking... en dan toeslaan. Maar wanneer haar valstrik mislukt en ze uit zijn greep glipt, verandert het spel. De Koning zweert op haar te jagen, maar Emilia is niet van plan voor altijd te blijven vluchten — ze is klaar om de jacht op hem te openen. Gevangen in een dodelijke achtervolging vol passie en verraad, blijft er één vraag over: zal verlangen haar wraak verpesten, of juist aanscherpen?
Deernen en Wijn
GRANT
„De rode bandiet heeft weer toegeslagen, majesteit.“
„Alweer? Ik dacht dat je het onder controle had,“ zei Grant met een lange zucht. Hij zat aan de tafel in de hoek van zijn kamer. Kaarten van het koninkrijk lagen netjes op de tafel, en zijn gedachten waren zorgvuldig op de stukken perkament gekrabbeld.
De schout bewoog ongemakkelijk.
„We hebben iemand gearresteerd, ja.“
„En?“ zei Grant langzaam, terwijl hij opstond uit zijn stoel.
„We hebben een man gearresteerd van wie we dachten dat hij de bandiet was. Maar terwijl hij vastzat, meldde heer Butler van ten oosten van de rivier dat alle sieraden van zijn vrouw verdwenen waren.“
„Hoe wist je dat het de bandiet was?“ vroeg hij, terwijl zijn stem gespannener klonk.
„Hij heeft weer een bericht achtergelaten.“
De schout stak zijn hand in zijn zak en gaf hem een opgevouwen stukje perkament. Grant maakte het open.
Grant,
Ik kijk er naar uit om de huizen van de schatrijke mensen in jouw land binnen te gaan. Ik zal hard lachen om jouw nutteloze pogingen om mij te vinden. Vertel vrouwe Butler dat haar robijnen ketting mij zeker drie manen lang van eten zal voorzien.
Je Beste Vriend,
De Rode Bandiet
Grant kookte van woede. Deze klootzak durfde hem te bespotten? Hij gebruikte niet eens zijn titel, hij noemde hem gewoon bij zijn voornaam.
„Je zult elke bergtop doorzoeken, elke rivier overzwemmen en elk huis in dat verdomde dorp platbranden als het moet. Als je hem niet vindt voordat ik terug ben uit Castlebury, zul je sterven. Je zult wegrotten in mijn hoogste gevangenis totdat de ratten al het vlees van je botten hebben gegeten,“ zei Grant, en zijn stem begon te brullen.
„J-ja, uwe majesteit,“ stotterde de schout.
„Ga weg,“ zei hij, waarna hij naar een bediende wees die in de deuropening stond na het horen van het lawaai.
„Breng me vers bier en de twee dienstmeiden die mijn kamers schoonmaken.“
De bediende knikte en haastte zich om de koning te gehoorzamen. Grant liep snel heen en weer in zijn kamer, angstig op zoek naar een manier om deze mysterieuze bandiet te vinden.
Hij moest toegeven dat de man best slim was. Hij was de bewakers al maanden te slim af, en hij had nu zijn volledige aandacht.
Het gebeurde niet vaak dat mannen zoals deze bandiet hem probeerden te slim af te zijn. Hij was pas zestien jaar oud toen hij de troon overnam en had de afgelopen acht jaar met een ijzeren hand geregeerd.
Toch dachten sommigen dat zijn jonge leeftijd een probleem was en onderschatten ze hoe slim hij was. Zijn koninkrijk was het machtigste van de natie, met de sterkste en meest vaardige soldaten en de rijkste edelen.
Maar deze bandiet was nog nooit gepakt of gezien, maar liet altijd een bericht achter om de koning uit te lachen. Ze wisten alleen dat de bandiet een zwarte cape droeg, de huizen van rijke mensen beroofde en nooit werd gepakt; weinigen beweerden hem gezien te hebben en hij liet altijd treiterende berichten achter voor de koning.
Maar het opvallendste aan de bandiet was het rode teken dat hij overal achterliet. Het was een wapenschild met een raaf die boven een roos met doorns vloog. Het was altijd gedetailleerd geschilderd, en iedereen die het zag, sprak erover dat het erg indrukwekkend was.
De koning was verbaasd dat de bandiet hier de tijd voor had. Als de bandiet spelletjes wilde spelen, wilde hij best meedoen.
Hij ging aan zijn bureau zitten. Hij pakte een stuk perkament, inkt en een veer.
Rode Bandiet,
Waarom confronteer je mij niet als een echte man? Ik geef je de kans om te vechten voor je vrijheid. Kom over zeven dagen vroeg in de ochtend naar de kasteelpoorten. Draag een helm met je legendarische teken. De bewakers zullen je veilig doorlaten. Als je niet opdaagt, wordt de beloning voor je vangst verdubbeld en zullen we vragen om je dood en niet levend bij ons af te leveren.
Jouw KONING,
Zijne Majesteit de Koning Grant Marcus Fels
Hij hoopte dat de bandiet zou opdagen voor zijn misdaden. Hij zou dit in het dorp laten ophangen, zodat iedereen het kon zien.
Hij werd rustiger toen hij de bediende de kamer weer zag binnenkomen met de twee gevraagde dienstmeisjes. De ene was een blonde meid met mooie rondingen en een mooi gezicht genaamd Mary, en de andere was een brunette met net zulke mooie rondingen, van wie de naam de koning even ontschoten was.
De bediende zette snel drie wijnbekers op tafel en rende de kamer uit. Grant wist precies wat hij met zijn boosheid moest doen, en de twee deernen voor hem waren bereid en in staat om te helpen.
„Kleed elkaar uit,“ zei hij, zonder oogcontact te maken terwijl hij een beker wijn voor zichzelf inschonk.
Ze kwamen allebei vaak in het bed van de koning, altijd bereid om mee te doen aan een avond vol wijn en genot, maar hij had nog nooit om twee deernen tegelijk gevraagd. „Ik zei, kleed elkaar uit,“ herhaalde hij.
Mary glimlachte verleidelijk en begon de jurk van de andere meid aan de achterkant los te knopen.
„Langzamer,“ siste de koning. Hij voelde veel frustratie in zich opkomen en werd ongeduldig.
„Hoe heet je ook alweer, meid met het bruine haar?“
„Eve,“ zei ze met een lieve lach, maar vanbinnen voelde ze frustratie dat de koning alweer haar naam was vergeten. Ze had vele nachten wijdbeens op de koning in zijn bed gezeten, zijn lange, gespierde lichaam bewonderd en zijn lof geschreeuwd, maar toch leek hij haar naam van drie letters nooit te kunnen onthouden.
„Ga dan door,“ zei hij, terwijl hij in zijn stoel ging zitten, achterover leunde en zijn beker ophief.
Mary was klaar met het losknopen van Eves jurk en trok langzaam een mouw naar beneden, waardoor een deel van een kanten onderjurk te zien was. Zachtjes streek ze de losse haren uit haar nek, bracht haar lippen omlaag en begon zachtjes te zuigen.
Eve slaakte een verrast gilletje dat langzaam overging in een zachte zucht. Mary bleef zuigen terwijl ze de jurk naar beneden trok.
Ze onthulde Eve in haar strakke onderjurk, haar borsten puilden er van boven uit, snakkend om aangeraakt te worden. Mary ging voor Eve staan en dreef haar achteruit tegen de muur.
Eves ogen waren vol verbazing, want ze had nog nooit zoiets met een vrouw gedaan, toch brandde haar binnenste van verlangen. Mary was daarentegen wel gewend om een vrouw te bevredigen en had al veel affaires gehad met mannen en vrouwen in het kasteel.
Ze bracht haar lippen naar de blote bovenkant van Eves borst en likte er langzaam aan, haar plagend met haar tong. Eves ademhaling begon te versnellen en er vormde zich vocht in de zachtheid tussen haar benen.
Mary bewoog haar hand langzaam naar beneden, over Eves buik en stopte toen ze haar dijen bereikte. Ze liet haar hand daar even rusten en plaagde haar.
Eve begon te trillen van verwachting.
„Trek haar onderjurk uit.“ De stem van de koning klonk plotseling en hard, waardoor Eve opsprong.
„Breng haar naar mijn bed,“ zei hij, terwijl hij zijn eigen kleren uittrok.
„Wilt u haar nu nemen, majesteit?“ vroeg Mary verleidelijk.
„Nog niet. Doe eerst met haar wat je wilt,“ zei hij ongeïnteresseerd.
Mary pakte Eves hand, liep met haar naar het bed van de koning en duwde haar op de satijnen lakens, waarbij haar borsten opveerden door de plotselinge beweging. Eve riep verrast, maar ging achterover liggen en spreidde haar benen.
Mary kleedde zich uit en liet haar jurk op de grond vallen aan haar voeten. Ze ging bovenop Eve liggen, pakte haar hand en legde die op haar borst. Eve kneep er zachtjes in en Mary kreunde, haar ogen vol lust.
„Ik heb lang genoeg gewacht, Mary. Doe wat je wilt,“ fluisterde ze.
Met die zin bracht Mary haar gezicht tussen Eves benen en hoorde ze haar naar adem happen. Ze streek lichtjes met haar tong over haar binnenste en omlijnde de ingang van haar zachte toevluchtsoord.
Ze gleed met haar tong over haar clitoris, waardoor Eve schreeuwde van genot. Ze bleef likken en zuigen terwijl Eve kreunde.
Even later voelde ze hoe Eve's lichaam trilde van genot toen ze klaar kwam.
„Eve, buig voorover over het bureau,“ onderbrak de koning hen.
Eve stond op van het bed en deed wat hij vroeg, nog steeds trillend van haar orgasme, en onthulde haar natte opening aan de koning.
„Mary,“ zei hij, zittend in zijn zachte stoel terwijl hij de volle billen van Eve bewonderde. „Kom op me zitten.“
Mary gehoorzaamde en ging wijdbeens op de koning zitten, zakte naar beneden en kreunde van genot toen zijn harde erectie haar vochtige opening binnenkwam. Hij grijnsde tevreden.
Als dit hem de bandiet niet liet vergeten, dan kon niets dat doen. Mary begon wild op en neer te bewegen. Zijn hardheid wreef op een heerlijke manier aan haar binnenkant.
Even boog ze bijna voorover om hem te kussen, maar ze herinnerde zich dat hij er niet van hield gekust te worden. Mary ging door met haar bewegingen.
Op een dag zou ze zijn koningin kunnen zijn.
Ze begon haar heupen in rondjes te bewegen. Ze keek tevreden toe toen de koning luid begon te kreunen.
„Eraf,“ zei de koning plotseling, en Mary gehoorzaamde snel, gefrustreerd dat ze niet was klaargekomen.
Hij ging achter Eve staan, die in dezelfde houding bleef staan. Het luisteren naar het gekreun van haar bedpartners had haar weer opgewonden, en ze drupte van verwachting.
De koning reikte van achter haar, vulde zijn beker weer en bracht hem naar zijn lippen. Toen legde hij, zonder waarschuwing, zijn hand op haar middel en stootte haar vrouwelijkheid binnen.
Ze slaakte een verraste kreet.
Toen werden ze onderbroken door hard geklop op de deur.
„Wie is daar?“ riep de koning, behoorlijk geïrriteerd klinkend.
„Ridder Harold, majesteit,“ was het antwoord.
„Binnen!“ riep hij.
De kleine man negerend die net de kamer was binnengekomen, bleef de koning zichzelf in Eve stoten.
„Stil, meid. Ik moet horen wat deze man zegt.“
Eve beet op haar lip terwijl de koning doorging. Ze probeerde haar genot te onderdrukken.
„Majesteit, u zei dat ik altijd mocht komen als er nieuws over een aanval was,“ zei de man.
„Ga door,“ antwoordde Grant.
„Er is een aanval geweest bij de rivier op een paar bewakers.“
„En?“ Hij bewoog sneller, en zijn huid kletste tegen de hare.
De man wachtte even. „Het werd geleid door de mannen van uw broer, majesteit.“
Alsof Grant vandaag nog niet genoeg te verwerken had gehad. „Alweer, hè?“ Hij stootte harder, waardoor Eve haar lip tot bloedens toe beet. „Laat weten dat we morgen na het ontbijt bij elkaar komen. Om plannen te maken.“
„Ja, majesteit.“
„Is dat alles?“
„Ja, majesteit.“
„Je mag gaan,“ zei hij, terwijl hij zijn hand omhoog bracht om Eves borst te omvatten.
De man boog en vertrok.
De koning hield de deern stevig vast met beide handen en stootte diep en hard, trok zich toen snel terug en spoot over haar achterkant. Het laatste wat hij kon gebruiken was een deern die beweerde dat ze zwanger was van zijn bastaardkind.
Hij draaide zich om en liep naar Mary.
