De Snowredserie boek 1: Snowred
Auteur
C. Swallow
Lezers
645K
Hoofdstukken
32
Wens
ELLIE
De wolken boven de IJsvallei zijn donker en hangen laag. Het lijkt wel of ze elk moment uit de hemel kunnen vallen en alles kunnen bedekken.
Maar de storm buiten is niets vergeleken met de storm die ik vanbinnen voel. Dit komt door het vreselijke nieuws dat ik net heb gekregen.
De woorden van de Wetverkondiger spoken nog steeds door mijn hoofd, ook al is hij al een tijdje weg. Ik weet niet precies hoelang. De tijd voelt nu vreemd aan. Het enige dat echt aanvoelt, is de brief in mijn hand.
Mijn adoptiegezin is dood - de hele familie.
Ze zijn op weg naar hun vakantiehuis in het rijke deel van het Koninkrijk Alma - waar de koningin woont – door een lawine omgekomen. Hun slee werd kapot en half begraven aan de rand van een klif gevonden.
Nu zullen er geen klappen meer vallen omdat ik te traag ben. Geen koude maaltijden meer terwijl de rest eet. Geen stilte meer als ik huil. Geen blauwe plekken meer. Geen gemene scheldnamen meer. Geen jaren meer van in een hoekje wegkruipen.
De brief zegt dat het een tragisch ongeluk was.
Maar ik begrijp wat het echt betekent. En ik zie de handtekeningen.
Het geschrift onderaan, besmeurd met bloed, blijft in mijn gedachten hangen. Het was met een trillende hand geschreven, en de inkt is wazig van wat ik weet dat angst was.
Ik zag die angst vaak - in de spiegel, aan hun eettafel, als de deuren dicht waren.
De Wetverkondiger zei niet dat het hem speet. Hij gaf me gewoon de kennisgeving en een sleutel.
'Als je klaar bent met rouwen,' zei hij emotieloos, 'dan moet je je kleden zoals bij je nieuwe positie past. Je bent nu de Vrouwe van dit huis, Ellie.'
Toen vertrok hij, zijn jas strak om zich heen trekkend en de deur achter zich sluitend alsof hij snel weg wilde.
Ik zak in de schommelstoel bij het vuur neer, waar ik uit noodzaak sokken zat te breien - niemand gaf me ooit iets.
De houten hut had alleen het hoognodige. Genoeg om te overleven, maar niet om goed te leven.
Het vuur knettert zachtjes. Buiten raakt de sneeuw zachtjes de ramen. Maar ik kan me niet bewegen.
Als ik deze angst voel of de zware droefheid die met de dood komt, dan ga ik naar een veilige plek in mijn gedachten.
Mijn veilige plek is een heel oud verhaal dat me hielp als ik deze angst voelde.
Toen ik klein was, was mijn favoriete oude verhaal Snowred.
Iedereen in de vallei kent het. Het ging over koningin Myrages beste krijger, een man genaamd Snow.
Hij kon in een enorme witte wolf veranderen, die heel groot en stil was. Zijn vacht was zo wit dat hij in de sneeuw opging, zodat niemand hem ooit aan zag komen.
Hij was het wapen van de koningin - ze stuurde hem achter haar vijanden aan, en hij kwam altijd met een hart terug.
De jaloerse koningin van het buurland.
De vrouw van de bakker.
Het dienstmeisje.
Iedereen die mooier was dan zij of die probeerde haar macht af te nemen -
Snow deed wat ze zei en kwam dan met hun harten terug.
Het deel van het verhaal dat ik het mooist vond, was het einde.
Snow had een geheim gezin dat om redenen die niemand kende, gedwongen was het land van de koningin te verlaten.
Maar hij had al die tijd voor hen gevochten, voor zijn kind en zieke vrouw zorgend.
Toen de koningin zijn geheim ontdekte, testte ze zijn loyaliteit door hem op te dragen zijn familie te doden.
Ze dacht dat ze uiteindelijk nog steeds zijn liefde zou hebben.
In plaats daarvan keerde Snow zich tegen de koningin en probeerde hij haar te doden.
Ze was te sterk, en Snow hield littekens van haar katachtige klauwen over.
Beschaamd over zijn littekens verdween hij in het bos, zich in de koudste delen van de IJsvallei verbergend.
Niemand weet wat er met zijn vrouw en kind is gebeurd.
Dit verhaal was honderden jaren oud.
Ik haatte de koningin, die nog steeds leeft en over ons allen heerst...
Maar ik hield van het verhaal van de krijger die voor zijn familie had gevochten.
Ik groeide in de IJsvallei op. Ik zag Snow toen ik een kind was.
Hij redde mijn leven.
Tenminste... dat denk ik graag.
Er zijn tien jaar voorbijgegaan.
Ik ben nu twintig.
Maar ik zal nooit die midwinter vergeten, toen ik tien was en als huishoudster aan een rijk gezin werd verkocht.
Mijn liefdevolle familie was tijdens een zakenreis buiten de vallei omgekomen.
Daarna werd alles onduidelijk - niet door verdriet, maar door iets vreemds, erger dan verdriet.
Mijn vroegste herinneringen zijn moeilijk te bereiken, ze zitten verscholen achter een mist die ik nooit heb kunnen opklaren.
Het enige dat ik wist was dat ik niemand had. Niets.
En zo werd ik gedwongen om hard te werken voor de buren.
Ik had een dak boven mijn hoofd, maar het was vreselijk om hun last te zijn.
Op een avond, nadat ik een bord had gebroken en in mijn gezicht was geslagen, liep ik op blote voeten de sneeuw in. Het kon me niet schelen wat er zou gebeuren. Ik wilde alleen dat het ophield.
Ik liep tot mijn voeten gevoelloos werden en mijn benen het begaven.
Toen zag ik het - hem.
Een witte wolf, drie keer zo groot als elke wolf die ik ooit had gezien of waarover ik had gehoord.
Stil. Roerloos. Hij keek naar me.
Ik sloot mijn ogen, ervan overtuigd dat ik op het punt stond om door een verschrikkelijke beet te sterven.
En weet je wat er gebeurde?
De volgende ochtend werd ik wakker in mijn bed. Warm. Veilig. Zonder verklaring.
Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet zeker of het echt was of slechts een droom.
Maar ik had het nodig om echt te zijn.
Ik begon in hem te geloven. Niet alleen in de wolf, maar in de man. De beschermer. Degene die hielp als niemand anders dat deed.
Omdat ik aan het geloof vasthield dat Snow me had gered.
Ik wachtte hoopvol op de dag dat het leven me weer iets goeds zou brengen om mijn lijden te verlichten. De dag dat hij misschien terug zou komen.
In de jaren die volgden, leefde ik dankzij de vriendelijkheid van dorpelingen.
Een bakker die me gratis lekkernijen gaf. Een naaister die me leerde naaien. Kinderen die stiekem met me speelden, zodat ze me extra eten konden toestoppen als mijn nieuwe familie niet keek.
Kleine tekenen dat de wereld niet helemaal slecht was.
Ik voelde me als een geheime prinses van het dorp.
Maar ik bleef over Snow dromen. Niet over de versie uit het verhaal, maar mijn versie.
In mijn dromen zag hij er hetzelfde uit, getekend, maar sterk. Hij zou voor me terugkomen, op de deur kloppen met nog vorst op zijn schouders, en me vertellen dat hij me veilig wilde houden en me tot zijn nieuwe vrouw wilde maken.
Er gaan geruchten. Fluisteringen. Verhalen die zachtjes worden verteld over een witte schaduw in het bos.
Het soort verhalen dat je alleen gelooft als je hem al hebt gezien. En ik kan niet anders dan me afvragen of hij de reden is dat ze allemaal dood zijn.
Is het mogelijk dat hij me twee keer heeft gered?
Dus pak ik een tas.
Want als Snow echt is - en als hij dit heeft gedaan – dan moet ik hem in de ogen kijken.
Ik weet niet of ik hem wil bedanken. Of tegen hem wil schreeuwen. Of hem wil smeken te blijven.
Maar ik moet hem vinden. En als ik hier de sneeuw in loop, dan trek ik misschien zijn aandacht.
Ik ga liever naar hem op zoek dan dat ik in die schommelstoel zit en steeds weer nadenk over wat als en misschien.
Hij heeft me eerder in het wild gered - misschien doet hij het weer.
Dus hier ga ik. Ik laat mijn huis achter me, een dunne rookpluim stijgt uit de schoorsteen op terwijl ik het bos in loop. De kou voelt hier sterker. Het licht bereikt de grond niet in het woud.
Alles ruikt naar bevroren boomschors en dennennaalden en iets een beetje... wilds.
Hoe dieper ik loop, hoe meer tekenen ik zie -
Gebroken takken hoog in de bomen, alsof ze zijn afgebroken door iets wat groter is dan een beer, voetafdrukken die in klauwafdrukken veranderen.
Hij is hierbuiten. Dat weet ik gewoon.
Ik loop tot mijn benen pijn doen, tot de maan boven de bomen schijnt. Dan stop ik.
Ik maak een vuur, mijn handen trillen meer van opwinding dan van kou. Ik eet een stuk gedroogd vlees en dwing mezelf om water te drinken, maar ik kan niet slapen.
Mijn hart klopt te hard, mijn gedachten zijn te helder.
Wat als hij anders is?
Wat als ik het allemaal heb verzonnen?
Op een gegeven moment word ik te moe. Ik rol me onder mijn mantel op, het vuur brandt laag, en ik val in een onrustige slaap vol witte wolven en scherpe klauwen.
En dan word ik wakker.
Niet door een geluid. Niet door beweging.
Maar omdat ik sterk het gevoel heb dat ik niet alleen ben.
Ik open mijn ogen tegen het vuurlicht, de haren op mijn armen gaan overeind staan voordat ik volledig begrijp waarom.
Er is hier iemand.
De wind waait hard achter hem, maar hij beweegt niet.
Een man.
Zijn schaduw is groot net buiten de rand van het vuur - lang, stil, rustig.
En dan zie ik het.
Een dikke lok witblond haar.
Snow.
Hij spreekt niet.
Ik ook niet.
Want elk verhaal dat ik mezelf ooit heb verteld staat recht voor me, en hij kijkt.
Alsof hij nooit weg is gegaan.
Leeslijsten
Alles weergevenDuik in romantische boekencollecties samengesteld door onze lezers.
