Theirs Serie 1: Van Hen Worden
Auteur
Lezers
1,4M
Hoofdstukken
23
Hoofdstuk 1
AUSTEN
Ik haalde diep adem en liep de ingang van het Legacy Investment Building binnen. Als pas afgestudeerde had ik hard gewerkt om de sollicitatieprocedure door te komen. Toen ik de baan kreeg, bewees ik aan mijn familie en aan mezelf dat ik het op eigen kracht kon redden.
„Hoe kan ik u helpen?“ vroeg de vrouw bij de receptie.
„Ik ben Austen Maxwell, de nieuwe administratief medewerker.“
„Maxwell... Ah, daar bent u. Hier is uw tijdelijke pasje. Dit geeft u toegang tot het gebouw en de lift. Personeelszaken is verderop in de gang aan de linkerkant. Zij zullen zorgen voor uw vaste pasje en uw introductiepakket.“
Ik pakte het pasje en bedankte haar. Daarna liep ik naar personeelszaken. Ik klopte zachtjes op de deur. Een vrouw keek op van haar bureau en glimlachte.
„Jij bent vast Austen. Welkom bij het team. Ik ben Lisa. Ik ga je helpen met je inwerkperiode.“
„Dank je, Lisa. Ik heb zin om te beginnen,“ zei ik. Eerlijk gezegd was ik vooral heel erg zenuwachtig.
„Je bent aangenomen als administratief medewerker. Je gaat voorlopig twee directeuren ondersteunen, meneer Weston en meneer Everette. Zij werken op de afdeling fusies en overnames. We zijn bezig om nog een assistent aan te nemen. Dit is dus maar tijdelijk. Heb je nog vragen?“
„Nee.“
„Mooi. Laten we dan beginnen met het papierwerk. Je moet deze formulieren invullen en vandaag nog bij mij inleveren voordat je naar huis gaat.“
Ze gaf me de formulieren voor belastingen en arbeidsvoorwaarden. Ik stopte ze snel in mijn tas.
„We nemen eerst de bedrijfsregels en een basistraining door. Daarna halen we je pasje op en breng ik je naar je nieuwe werkplek. Je kunt je daar dan rustig installeren. Vervolgens maak je kennis met meneer Everette en meneer Weston. Zij zullen hun verwachtingen met je bespreken. Ook zorgen ze ervoor dat je toegang krijgt tot hun agenda's. Nog vragen?“
„Tot nu toe niet.“
***
„Oké,“ zei Lisa een uur later. „Volgens mij hebben we nu alles besproken. Als je er klaar voor bent, loop ik met je mee naar je kantoor. Dan laat ik je meteen zien waar de kantoren van meneer Everette en meneer Weston zijn.“
Ik volgde Lisa naar de lift. Ik keek toe hoe ze haar pasje scande en op de knop voor de achtste verdieping drukte. We gingen in stilte naar boven. De deuren openden naar een gang met een paar deuren aan beide kanten. Lisa wees me op de eerste deur.
„Dit is jouw kantoor,“ zei Lisa. „Meneer Everette zit links en meneer Weston zit rechts.“
„Dat is makkelijk te onthouden. Bedankt dat je met me mee wilde lopen.“
„Graag gedaan. Als je iets nodig hebt, staat mijn doorkiesnummer in het telefoonboek. De IT-afdeling komt zo je spullen brengen en aansluiten. Als je in de tussentijd aantekeningen wilt maken, liggen er notitieboekjes en pennen in je bureaulades. Ik wens je een hele fijne eerste werkdag.“
Ik wachtte tot Lisa wegliep voordat ik mijn tas onder mijn bureau zette.
Het is me echt gelukt, dacht ik met een glimlach. Zonder de invloed van mijn familie te gebruiken, was ik aangenomen. En dat bij een van de beste financiële adviesbureaus van het land.
Ik voelde me vol zelfvertrouwen. Ik pakte een pen en een notitieboekje. Daarna liep ik naar het kantoor van meneer Everette en klopte op de deur.
„Binnen.“
Ik deed de deur open. Ik twijfelde even toen ik de man achter het bureau zag. Ik moest mezelf eraan herinneren om te blijven ademen terwijl ik beleefd glimlachte. Doordringende, blauwe ogen keken me aan.
„Hallo, meneer Everette. Ik ben Austen Maxwell, de nieuwe administratief medewerker.“
Hij keek naar zijn computer en daarna weer naar mij.
„Neem plaats, mevrouw Maxwell.“ Hij wees naar de stoelen voor zijn bureau.
Ik liep naar voren en ging zitten. Ik deed hard mijn best om hem niet aan te staren. Ik had niet verwacht dat hij zo knap zou zijn. Zijn donkere haar werd aan de randen een klein beetje grijs. Zijn opvallende gezicht was genoeg om elke vrouw te laten smelten.
Hij leunde naar voren en plaatste zijn ellebogen op het bureau.
„Mevrouw Maxwell, u bent onlangs afgestudeerd, klopt dat?“ vroeg hij.
Ik knikte.
„Deze functie brengt veel verantwoordelijkheden met zich mee. We hebben al twee eerdere kandidaten gehad. Niet beledigend bedoeld, maar zij hadden veel meer ervaring. Weet u zeker dat u deze taak aankan?“
Ik hield mijn schouders recht.
„Legacy Investment vond mij bekwaam genoeg voor deze functie. Trekt u hun beslissing in twijfel, meneer Everette?“
„U bevalt me wel. Ik heb iemand nodig die een mening durft te geven,“ zei hij met een zachte lach. „Uw taak is om ervoor te zorgen dat mijn dagen soepel verlopen. Ik reken op u om te zorgen dat ik heb wat ik nodig heb, op het moment dat ik het nodig heb. Ik begrijp dat u voorlopig de agenda's van zowel meneer Weston als mijzelf gaat beheren?“
Ik knikte nogmaals.
„Ik verwacht evengoed dat u op tijd bent en helemaal bij bent met uw werk. Ik accepteer het niet als iemand te laat is of als taken niet af zijn. Begrepen?“
„Ja, meneer. Kunt u me een lijst geven met wat u elke dag van mij verwacht?“ vroeg ik. Ik hield mijn pen klaar om aantekeningen te maken.
„Ja. Ik stuur u aan het eind van de dag een complete lijst via e-mail. Het is wel heel belangrijk dat ik 's ochtends als eerste mijn dagplanning, rapporten en branchenieuws op mijn bureau heb. Ik verwacht ook dat u namens mij de communicatie met klanten en andere afdelingen regelt.“
Ik knikte terwijl ik opschreef wat hij zei.
„Soms moet ik op zakenreis,“ ging hij verder. „Dat kan in een andere tijdzone zijn. U moet bereikbaar zijn voor het geval ik u nodig heb. Alles wat u hoort in vergaderingen of wat ik met u bespreek, is geheim. Ik accepteer geen leugens, roddels of bemoeizucht. Elk van deze dingen is een reden voor direct ontslag. Begrijpt u dat, mevrouw Maxwell?“
„Ja, meneer Everette.“
„Heeft u meneer Weston al ontmoet?“ vroeg hij.
Ik streek mijn lange, blonde haar achter mijn oor. Toen ik opkeek van mijn notitieboekje, zag ik dat hij naar me staarde.
„Nog niet. Ik heb hierna een afspraak met hem.“
Hij knikte en zijn blik gleed naar beneden, naar mijn kleding. Ik had vanochtend ruim de tijd genomen om me klaar te maken. Ik wilde er netjes en professioneel uitzien. Mijn zachtroze blouse en zwarte kokerrok leken zijn goedkeuring weg te dragen. Hij schraapte namelijk zijn keel en ging verder.
„De kledingcode is zakelijk. Wat u draagt is uitstekend. Voor afspraken met klanten stel ik echter een jasje voor. Vergeet niet dat u het visitekaartje bent van mijn afdeling en deze organisatie. Heeft u nog vragen?“
„Op dit moment niet. Maar als ik er straks wel heb, kan ik u toch mailen?“ vroeg ik.
„Ja. Ik stuur de lijst direct door. Dan staat die in uw mail zodra u bent ingelogd. Welkom bij het team, mevrouw Maxwell. Weet u waar het kantoor van meneer Weston is?“
„Ja, meneer,“ zei ik, terwijl ik opstond uit mijn stoel.
Meneer Everette knikte. „Ik laat het u weten als ik iets nodig heb.“
Ik knikte en liep zijn kantoor uit. In de gang bleef ik even staan en haalde diep adem. Daarna haastte ik me naar het kantoor van meneer Weston. Ik hoopte echt dat hij niet zo knap was als meneer Everette. Dat zou het namelijk veel lastiger maken om me op mijn werk te concentreren.
De deur stond al open. Hij was met een vrouw bij zijn bureau aan het praten, dus ik klopte zachtjes aan. Ze stopten met praten en keken mijn kant op.
„U bent vast mevrouw Maxwell,“ zei meneer Weston.
„Ja, meneer,“ zei ik. Natuurlijk was meneer Weston net zo knap als meneer Everette.
„Kom binnen. Ik ben Ezra Weston. En dit is Claire Johnston van de boekhouding. Zij is ook net begonnen.“
„Leuk u te ontmoeten, mevrouw Maxwell,“ zei Claire met een glimlach. Claire was het perfecte plaatje. Ze was blond, had blauwe ogen en flinke tieten. Ze boog naar meneer Weston toe en raakte zijn arm aan om een map van het bureau te pakken.
„Insgelijks.“ Ik vroeg me af of er iets speelde tussen die twee. Ze was overduidelijk met hem aan het flirten.
„Ik zorg dat u deze rapporten aan het einde van de dag heeft, meneer Weston,“ zei ze. Ze liep met wiegende heupen het kantoor uit.
„Bedankt dat je ze kwam brengen, Claire,“ zei meneer Weston. Hij legde de papieren op zijn bureau en keek haar geen tweede keer aan. Toen keek hij naar mij. „Neem plaats, mevrouw Maxwell.“
Ik ging op de stoel voor zijn bureau zitten. Ik merkte meteen dat hij anders was dan meneer Everette. Zijn groene ogen stonden levendig. Hij had een lach die een leuke vorm van spanning beloofde. Ik riep mezelf in gedachten tot de orde. Ik mocht mijn bazen niet zomaar keuren. Zelfs al waren het allebei enorm aantrekkelijke mannen.
„U heeft meneer Everette al gesproken, klopt dat?“ vroeg hij.
„Ja, meneer.“
Hij grijnsde daarom en ging toen eindelijk zelf ook zitten.
„Hij heeft vast al benadrukt dat u niet te laat mag komen en uw taken op tijd af moet hebben.“
„Dat klopt.“
„Heeft hij u de geheimhoudingsverklaring laten tekenen?“
Ik schudde mijn hoofd.
„Typisch. Hij vergeet altijd het papierwerk. Ik heb hier een exemplaar liggen. Eigenlijk staat erin dat u niets mag doorvertellen. Niet over wat u in vergaderingen hoort, niet over klanten, niet over meneer Everette en niet over mij. U krijgt toegang tot veel van onze gegevens, zowel zakelijk als privé. We verwachten dus dat u zich aan de afspraak houdt.“
„Absoluut, meneer.“
„Heeft u nog vragen?“
„Hoe laat wilt u dat ik elke dag begin?“
„Ik ben er om acht uur en meneer Everette is er om zeven uur. Elke tijd daartussenin is prima.“
„Kunt u me een e-mail sturen met wat u dagelijks nodig heeft? Dan kan ik dat elke ochtend voor u klaarleggen voordat u binnenkomt.“
„Ja, die stuur ik door.“
„Zijn er binnenkort evenementen waar ik rekening mee moet houden en die ik moet voorbereiden?“
„Dat ziet u allemaal vanzelf als u in het systeem zit. De IT-afdeling zorgt ervoor dat u in onze agenda's en klantdossiers kunt. Heeft u verder nog vragen?“
„Nee. Dank u wel, meneer.“
Hij glimlachte opnieuw toen ik 'meneer' zei.
„Graag gedaan. Gebruik de rest van de ochtend om aan uw computer en onze agenda's te wennen. Zorg dat u vanmiddag klaar bent om aan te sluiten bij onze vergaderingen.“
Ik bedankte hem en trok de deur achter me dicht. Ik zuchtte zachtjes toen de deur in het slot viel. Terwijl ik terugliep naar mijn bureau, vroeg ik me af of het leven me soms wilde uittesten.
Ik had onlangs afgezworen om nog aan mannen te beginnen, nadat er weer een slechte relatie was uitgegaan. Nu had ik plotseling twee heel aantrekkelijke mannelijke bazen. En daar moest ik elke dag mee samenwerken. Het zou me flink wat moeite kosten om me op mijn werk te blijven focussen en geen stoute gedachten over hen te krijgen.
