Het ultieme kerstgevoel
Auteur
Daphne Anders
Lezers
592K
Hoofdstukken
29
Hoofdstuk 1
KATE
Ik werd wakker met een opgewonden gevoel. Het was de eerste week van december. Ja, je hoort het goed – de eerste week van december!
De kerstperiode – ah, die heerlijke, vrolijke, gezellige kerstperiode! – is mijn favoriete tijd van het jaar. Geen enkel ander seizoen of feestdag komt er ook maar bij in de buurt.
En dit jaar zou nóg beter worden dan alle andere kerstfeesten, want ik, Kate Harper, evenementenplanner, zou het grootste kerstfeest van het seizoen in mijn kleine dorpje plannen en organiseren.
Carlton Fitzgerald, de rijke en excentrieke hoteleigenaar, had me eindelijk gevraagd om het Kerstgala in zijn hotel dit jaar te plannen. Voor welk hotel? Nou, het enige hotel dat ertoe doet – vooral in het dorpje Holiday, Colorado.
Carlton Fitzgerald is eigenaar van The Holiday Hotel, een elegant, extravagant hotel volledig ingericht in kerstthema.
The Holiday Hotel is twaalf verdiepingen hoog, versierd met maretak, dennenbomen, kerststerren en nog talloze andere kerstdecoraties. Het ruikt er naar koekjes, ham en allerhande heerlijke lekkernijen die je je herinnert van de kerstfeesten uit je kindertijd.
Persoonlijk heb ik geen idee hoe hij het doet. Hij is geweldig. Ik zou bijna durven zeggen dat hij nog meer van kerst houdt dan ik.
Maar dat ga ik niet doen. Niemand houdt meer van kerst dan ik. Ik kijk er praktisch het hele jaar naar uit.
Ik hoopte al jaren dat Carlton me eindelijk zou vragen om het gala te plannen.
Het plan was helemaal klaar, perfect uitgewerkt en georganiseerd in de evenementenplanner die ik al jaren had. Ik werkte met zorg aan elk klein detail, elke decoratie – van de hapjes tot de drankjes tot het hoofdgerecht tot de desserts tot de tafelschikking tot de muzikanten – en zelfs tot mijn keuze voor de Kerstman.
Ik zou een bijzondere man nodig hebben om de rol te spelen – niet te dik, of te oud, of te chagrijnig, of zelfs te vrolijk. Niemand anders zou geschikt zijn behalve onze eigen lokale Broadway-acteur, Robert.
Nou ja, hij was niet echt een Broadway-acteur; hij had in een paar kleinschalige toneelstukken in ons dorp en een paar nabijgelegen steden gespeeld. Toch was hij een grote naam en de perfecte man voor de rol. Ik kon niemand beters bedenken. Ik was verbaasd dat Carlton Fitzgerald nooit op het idee was gekomen om hem te kiezen.
En daarom zou het Kerstgala van dit jaar in The Holiday Hotel het beste tot nu toe worden.
Ik gilde stilletjes vanbinnen terwijl ik me omdraaide in bed, mijn feestelijke oogmasker met een glinsterende kerstman afdeed en het op mijn rode kerstlakens gooide. Ik keek uit het raam en zag dat het landschap bedekt was met sneeuw.
Ah, prachtig – en zo feestelijk ook! Ik had me geen betere eerste week van december kunnen wensen. Ik zuchtte gelukkig.
Er was iets magisch aan deze tijd van het jaar. Dit was het seizoen waarin vreugde overal voelbaar was; het verspreidde zich in de lucht, in de straten, in het leven van mensen, en in hun harten.
Ik was opgegroeid met het idee dat kerst een bijzondere tijd was vol vreugde, vooral voor mijn familie. Mijn familie hield van kerst. Ze vierden het altijd met familiefeesten, etentjes, cadeaus, versieringen, zelfs bakken en kerstliedjes zingen.
Ik wist al sinds mijn tiende dat mijn oom de kerstman speelde, maar dat kon me niet schelen. Ik vond het gewoon leuk dat hij het voor ons wilde doen. Ook al deed hij alsof, hij deed altijd zijn best om de kerstman voor ons te spelen, gewoon om ons gelukkig te maken.
Mijn ouders waren nog steeds grote kerstfans. Ze hielden van het versieren van de boom, de ster erbovenop zetten, kerstkoekjes bakken, hun typische kerstham klaarmaken en zelfs het organiseren van het kerstdiner en speelgoeddonatie.
Vandaag wordt geweldig, zei ik vrolijk tegen mezelf. Ik bewonderde de aftelkalender naar Kerstmis op mijn nachtkastje: vierentwintig dagen tot Kerstmis.
En drieëntwintig dagen tot Kerstavond.
Ik pakte mijn telefoon en bladerde door mijn agenda, op zoek naar mijn takenlijst voor vandaag. Bovenaan de lijst stond een telefoontje met Robert om het script door te nemen, dan een bezoekje aan de bakkerij voor de taart, koekjes en de bestelling van de cupcakes, dan het ophalen van kerstdecoratie bij de beste kerstwinkel in het dorp – nou ja, de enige kerstwinkel – genaamd Santa’s Choice.
Ik had een drukke dag voor de boeg, en ik kon niet wachten om eraan te beginnen!
Ik zette mijn voeten op de grond en huppelde vrolijk naar de badkamer. Ik bewonderde mezelf even in de spiegel.
Ik zag er een beetje slordig uit – mijn blonde krullen waren pluizig, restjes mascara plakten onder mijn ogen, mijn huid was een beetje dof en ik had dringend een gezichtsbehandeling nodig – maar vanbinnen tintelde ik van opwinding voor de dag die voor me lag.
Ik trok mijn kerstpyjama uit en sleepte mijn lichaam onder de douche, maar niet voordat ik wat vrolijke kerstmuziek opzette. Have a Holly Jolly Christmas speelde luid over de speaker en zorgde er meteen voor dat ik me beter voelde.
Het warme water stroomde over me heen, reinigde mijn huid en maakte me wakker voor de dag die voor me lag. Straks zou ik het ijskoud hebben en strak ingepakt zitten in een warme jas, maar dat zou niet uitmaken.
Vanbinnen zou ik verwarmd worden door de kerstsfeer, omringd door prachtig versierde kerstdecoratie.
Ik kleedde me in een feestelijke outfit – een groene peplumjurk – bracht mijn favoriete kersenrode lippenstift aan, borstelde mijn blonde krullen uit zodat het meer golven dan krullen waren, en ritste mezelf in een witte donzen parka en een paar zwarte laarzen met hakken die mijn kuiten bedekten.
Nu had ik dringend cafeïne nodig – een pepermunt mocha van mijn favoriete lokale koffiebar.
Dus stapte ik in mijn auto – een auto die perfect past bij een meisje met mijn persoonlijkheid en obsessie met kerst: een witte Jeep Cherokee.
Hé, ik hou van sneeuw, en sneeuw hield niet van mij toen ik een Prius had, dus een Jeep Cherokee was een noodzaak in Holiday.
Ik schakelde naar achteruit en reed achterwaarts mijn perfect met sneeuw omzoomde oprit af, op weg naar de gezellige lokale koffiebar.
Iedereen in mijn buurt, vooral in het gebied van Holiday Lane, had hun kerstdecoratie al opgehangen.
Ik had mijn buitenbomen prachtig versierd met gouden, witte en zilveren kerstballen, een levensgrote opblaasbare Frosty neergezet, mijn dak en struiken omzoomd met warmgekleurde lichtjes en mijn looppad omringd met schattige kleine verlichte rood-witte zuurstokken.
Rechts van me woonde een pasgetrouwd stel, de Normans. Ze hadden het bij de klassieke kerstkleuren gehouden van groene en rode lichtjes en versieringen. Hoe schattig.
Tegenover me woonden de Lis, die hun huis versierd hadden in prachtige gouden en rode tinten, met lichtjes die glinsterden en fonkelden.
Naast de Lis woonden de Perrys, die hun huis versierd hadden met felle lichtjes en klassieke verlichte rendieren.
Naast de Perrys woonden de Acostas, die hun huis versierd hadden met grote opblaasbare sneeuwpoppen, kerstmannen en cadeautjes.
Naast de Acostas woonden de Carsons, die hun huis versierd hadden met mijn favoriete decoratie van allemaal: oude kerstdecoratie. Het deed me denken aan mijn jeugd. Ze gebruikten oude verlichte figuren van elfen en de kerstman, en hadden zelfs een slee en rendieren op het dak gezet. Geweldig!
Ik neuriede mee met Ariana Grande’s nummer, Santa Baby, dat luid op de radio speelde.
Mijn ogen gleden over de prachtige kerstversieringen van mijn buren en bleven rusten op de lege tuin links van mijn huis.
Een paar maanden geleden was er een nieuwe buurman komen wonen – Nate Smith. Hij had de afgelopen weken niet meer dan een woord tegen me gezegd.
Het was niet dat ik het erg vond – nou ja, als ik eerlijk ben, vond ik het wel erg. In onze buurt praatten we allemaal met elkaar, bakten we koekjes, zongen we kerstliedjes en hielden we feestjes. We waren het schoolvoorbeeld van goede buren.
Maar Nate was verre van dat.
Ik wist niets over hem. Ik wist niet of hij mijn leeftijd had (achtentwintig jaar) of ouder was, of hij een vriendin of vrouw of man of vriend had, of kinderen, of waar hij vandaan kwam.
Het enige wat ik over hem wist, was dat hij voor een bouwbedrijf werkte.
Hij was erg op zichzelf. Hij hield niet van praatjes slaan met de buren of naar feestjes gaan. Hij kwam zelfs amper zijn huis uit. En daarnaast had hij nog niets van decoratie opgehangen.
Als ik niet beter wist, zou ik denken dat hij ook een hekel had aan kerst.
Maar dat was een zware beschuldiging. Hoe kon ik de man ervan beschuldigen dat hij een hekel had aan kerst, alleen omdat hij weigerde zijn huis te versieren?
En wie weet, we hadden nog ruim drie weken tot kerst – misschien zou hij binnenkort zijn decoratie ophangen.
Toch was de leegte van zijn huis verontrustend. Alleen sneeuw bedekte het dak en de tuin.
Ik zuchtte en besloot dat ik hem het voordeel van de twijfel zou geven voordat ik hem bestempelde als kersthater – dat was het ergste label dat ik iemand kon geven, naar mijn mening.
Ik parkeerde mijn auto op een lege parkeerplaats in het centrum van Holiday, stapte uit, tikte het zout van de onderkant van mijn laarzen en haastte me naar mijn favoriete koffiehuis: Holiday Beans. Zelfs de naam was perfect.
Een paar lokale klanten stonden voor me – Brenda, Harry en Tasha. Ik glimlachte en zwaaide naar ze terwijl ik in de rij wachtte voor mijn koffie.
Eindelijk kwam ik bij de kassa en bestelde ik vrolijk mijn pepermunt mocha.
Mijn bestelling was klaar en werd in een feestelijke beker gegoten. Ik glimlachte naar de beker, draaide hem in mijn handpalm en glimlachte vrolijk terug naar de barista’s, terwijl ik hen zwaaiend bedankte.
Ik bracht mijn koffiebeker naar mijn lippen, duwde de deur open – het kostte me om de een of andere reden immens veel moeite– en hoorde toen een bonk tegen iets hards.
Ik liet mijn koffiebeker zakken en keek in de ogen van de persoon tegen wie ik een glazen deur had geslagen.
Niemand minder dan mijn buurman, Nate Smith.
Ik struikelde nerveus terwijl mijn koffie uit mijn handen glipte. Ik hapte luid naar adem toen de koffie over het besneeuwde voetpad gutste.
“Dit meen je niet,” mompelde ik, terwijl ik geschokt naar de grond staarde.
Nate keek me alleen maar aan, alsof hij er iets op wilde zeggen, maar deed het niet.
“Kom mee,” zei hij, terwijl hij de deur voor me openhield en naar binnen wees.
Ik keek hem aan, half verward, half verrast, maar volgde hem toch naar binnen omdat ik wist dat ik een andere koffie nodig had.
Nate stapte naar voren en bestelde twee pepermunt mocha’s, en ik zweer dat ik verstijfde.
Dit kon toch niet – bestelde hij echt een koffie voor me?
Maar toen deed hij iets dat me verraste. Hij overhandigde me een van de glinsterende feestelijke bekers met sneeuwpoppen en rendieren op gedrukt.
Ik was sprakeloos.
“Hoe wist je dat?” stotterde ik bijna.
“Je lijkt me het type meisje dat het hele jaar door dat bestelt.”
Ik schraapte mijn keel, nam de koffiebeker van hem aan en schonk hem een glimlach. “Dankjewel.”
Hij staarde me even aan, bestudeerde de onzekerheid in mijn gezicht en in mijn stem, maar knikte toch, nog steeds zonder te glimlachen.
Toen rukte hij de deur open en liep de koffiebar uit.
“Doei!” riep ik, uit gewoonte, maar vervloekte mezelf meteen.
Doei? Uh, wat was dat? Wat een vreemde ervaring.
Ik had nooit gedacht dat chagrijnige Nate Smith mijn favoriete koffie zou raden, dan nog een voor me zou bestellen en dan zou weglopen alsof er niets was gebeurd.
Ik kon het niet laten om stiekem een blik op hem te werpen terwijl hij wegliep.
De bruine Carhartt-jas die hij droeg omsloot zijn spieren en brede schouders perfect, en ik was wel fan van zijn ochtendstoppels.
Zijn haar was donkerbruin, de perfecte kleur, als warme, heerlijk hete chocolademelk, en hij was lang – veel langer dan de meeste jongens hier, minstens een meter drieënnegentig.
Zijn handen waren ook ruw, en zelfs zijn huid was besmeurd met vuil van zijn beroep: bouwvakker.
Ik dacht dat hij het type man was dat waarschijnlijk een hekel had aan kerst en alle dingen die normale mensen vreugde brachten, maar nu besefte ik dat er meer in Nate schuilde dan je op het eerste gezicht zou zeggen.
