Het dagboek van een hockeyverslaggever
Auteur
Daphne Anders
Lezers
814K
Hoofdstukken
36
Camille is een voormalige Olympische ster die nu verslag doet van de hockeywereld waarvan ze had gezworen dat ze ermee klaar was. Ze houdt van het spel, maar rolt met haar ogen als ze naar de spelers kijkt, vooral nu de rommelige nalatenschap van haar vader haar achtervolgt. Na elk interview schrijft ze haar ongefilterde gedachten op in een privé-dagboek dat haar mentaal gezond houdt. Totdat dat niet meer zo is. Eén misstap, en Benjamin – de charmante nieuwe assistent-aanvoerder met een glimlach die verboden zou moeten zijn – komt in het bezit van haar geheimen. Hij biedt haar een deal aan die ze nooit had verwacht. Eén date. Eén kans. Zou de man die ze gezworen heeft te vermijden degene zijn die haar muren doet afbrokkelen?
Hoofdstuk 1
CAMILLE
"Ik ben Camille Willems, en bedankt voor het kijken naar de Canadian National Hockey League," herhaalde ik.
Ik forceerde een perfecte glimlach op mijn roze lippen, rechtte mijn schouders en duwde mijn borsten naar voren. Dat was immers waar mannen naar keken als ze mijn voor- en nabeschouwing bekeken. Ze wilden hun 'favoriete hockeyster' geïnterviewd zien worden door een knappe, blonde meid met een dikke laag lippenstift, een perfecte glimlach en opvallende borsten.
Ze keken niet om de 'ooit-beroemde' Camille Willems, voormalig olympisch gouden medaillewinnares, te zien met een paardenstaart en zonder make-up.
Er stond al ongeveer dertig minuten een glimlach op mijn gezicht – nee, tweeëndertig minuten om precies te zijn. Ik had tenslotte op de klok gekeken.
Het was moeilijk om dat niet te doen, vooral wanneer het interview over twee minuten zou beginnen en hij de afgelopen vijf minuten alleen maar naar me had zitten staren. Nou ja, vooral naar mijn kont en mijn borsten —alles behalve mijn gezicht.
Ik betrapte hem er zelfs op dat hij naar me glimlachte. Dat was zijn slappe poging tot flirten, hoewel het juist het tegenovergestelde effect op me had.
Ik glimlachte zo breed als ik kon en hield de minder charmante gedachten voor mezelf.
Vandaag interviewde ik de aanvoerder van de Huskies, Ottawa's eigen topscorer, bekend om zijn aanvallende kwaliteiten en zijn knappe kop. Ik bedoel, hij zag er niet slecht uit.
En hij was ook zo’n type die wist dat hij knap was, en daar had ik een hekel aan. Ik bedoel, je kunt nog steeds bescheiden zijn als je aantrekkelijk bent.
Maar de meeste professionele sporters waren uit hetzelfde hout gesneden. Ze wisten wat het hen opleverde: eindeloze scharrels en roem.
Daarom zou ik nooit met een hockeyspeler daten. Dat, en het feit dat mijn vader een eersteklas klootzak was, gaf me een vastberaden mening over hockeyspelers – en die was niet positief.
Ik voelde mijn glimlach wankelen, dus dwong ik hem terug op mijn gezicht toen hij dichterbij kwam. Clark Bartlett.
Zijn blik was op mij gericht, maar ik richtte mijn aandacht weer op de autocue en de camera, in de hoop dat Clark dat ook zou doen wanneer we over een minuut live gingen.
Maar hij bleef me maar aanstaren met wijdopen ogen, en ik moest een luide kreun en een oogrol onderdrukken.
Wees professioneel, Camille, zei ik tegen mezelf.
"Dat was nog eens een overwinning!" zei ik enthousiast.
Maar natuurlijk staarde hij me al indringend aan.
"Ja, ik zou willen zeggen dat het een spannende wedstrijd was, maar dat was het niet."
God, ik wilde in elkaar krimpen bij zijn opmerking. Ik bedoel, wie zegt dat nou?
Maar ik dwong mezelf tot een nog bredere glimlach, voordat ik hem mijn beste grijns gaf.
"Absoluut. Het was een geweldige wedstrijd, maar wat kunnen Huskies-fans anders verwachten van hun aanvoerder!" Ik moest zijn ego strelen – het was bijna een vereiste van de zender.
Ik kromp inwendig ineen bij die opmerking. Het gaf me letterlijk de kriebels, maar toch bleef mijn glimlach stevig vastgeschroefd.
Ik kon zien dat Clark me leuk vond – of in ieder geval leuk genoeg om me naakt te willen zien. Nog een inwendige kokhalzing.
Clark glimlachte breed.
"En je hebt ook nog een hattrick gescoord!" zei ik vrolijk, weer een boost voor zijn ego.
Clark glimlachte, rechtte zijn schouders en drukte zijn borst vooruit. Ook daar wilde ik mijn ogen bij rollen.
God, die spelers – ze zijn allemaal hetzelfde.
Clark knikte trots.
"Ik zie mezelf ook een hattrick scoren in de volgende wedstrijd tegen de Grizzlies."
Ik wilde hem ter plekke corrigeren, dat hij die doelpunten niet zomaar op magische wijze had gescoord, zonder hulp, maar ik wist dat ik dat niet kon.
Reagan had de treffer van de verdediging gestopt – hij was ongelooflijk – en Thomas gaf de assist, maar natuurlijk moest Bartlett de eer zelf opeisen. Er zit letterlijk geen ‘ik’ in team, maar deze arrogante klootzak leek dat niet te weten, of het kon hem niet schelen.
In plaats daarvan hield ik mijn inwendige commentaar voor me en bleef glimlachen.
"O, nou dat zouden we allemaal graag zien natuurlijk! We kijken er altijd naar uit om je geweldige doelpunten te zien scoren. Het publiek gaat altijd helemaal los wanneer hun aanvoerder scoort!"
"Ja, sowieso!" Clark klapte in zijn handen en draaide zich naar de camera.
"Nou, bedankt voor je tijd aanvoerder Bartlett. Ik ben Camille Willems, en bedankt voor het kijken naar de Canadian National Hockey League," zei ik. Ik stak mijn hand uit om de zijne te schudden, en de opname eindigde toen de autocue leeg werd.
Godzijdank, dat was voorbij.
Ik gaf hem een stevige handdruk, bedankte hem voor zijn tijd en draaide me snel om om weg te lopen.
"Hé, Camille, toch?" hoorde ik Clarks stem achter me roepen.
