De Duistere Edelman Boek 1: De Duistere Edelman
Auteur
Naomi Obasi
Lezers
462K
Hoofdstukken
68
Kamora wordt zonder herinneringen wakker in een vreemd landhuis, met slechts één sterk instinct: verborgen blijven. Maar wanneer de broeierige Lord Maroke zijn blik op haar laat vallen, vervagen haar instincten. Hij is kil. Dwingend. En vreemd genoeg herkenbaar. Elke blik wakkert iets aan wat geen van beiden kan verklaren. Hij zou moeten weglopen. Zij zou moeten vluchten. Maar het landhuis fluistert geheimen die ze niet kunnen negeren—en samen hebben ze misschien de sleutel in handen tot iets wat dieper, duisterder en veel gevaarlijker is dan verlangen. Terwijl de schaduwen dichterbij komen, dreigen de waarheden hen beiden te verwoesten. Maar als het verleden ontbreekt en het hart zich dingen herinnert, hoe weet je dan wat echt is?
Hoofdstuk 1
KAMORA
Het was vreselijk hoe ze door de zware regen rende. De bui bleef maar op haar toch al gebroken ziel beuken.
De wolken leken niet te willen stoppen. Ze lieten nog meer zware regen vallen. Het was alsof ze haar natte kleren uitlachten en haar uitdaagden om de hemel te vervloeken.
Waarom overkomt mij dit altijd op belangrijke dagen? dacht ze. Ze kwam dichter bij het enorme gebouw waar ze die dag moest zijn.
Het hoge gebouw torende trots boven haar uit. De grijze, stenen buitenkant was donkerder geworden door de regen.
Ze haastte zich erheen en ging rillend onder de pilaar staan. Ze hoopte dat haar kleren zouden drogen voor haar afspraak begon.
Opnieuw probeerde ze een baan te vinden bij de elite. Ze hoopte dat ze haar zouden aannemen als dienstmeisje of oppas.
Om de een of andere vreemde reden was ze de vorige keren afgewezen. Ze zeiden steeds dat ze er niet „chic“ genoeg uitzag.
Als ze chic was, waarom zou ze dan in vredesnaam werk zoeken als dienstmeisje of oppas?
Wat voor chique mensen kozen zulk werk?
Haar naam was Kamora. Dat was helaas het enige wat ze nog over zichzelf wist.
Acht jaar geleden hadden jagers haar diep in het bos gevonden. Ze was toen nog maar amper in leven.
Gelukkig hadden ze haar gered en haar geholpen om weer te herstellen.
Volgens hen was ze meer dan een maand buiten bewustzijn geweest.
Toen ze wakker werd, kon ze zich niets meer herinneren. Het enige wat ze nog wist, was haar eigen naam.
En ze herinnerde zich de vreemde stem die haar naam riep.
Ze wreef met haar handen over haar armen om zichzelf op te warmen.
Haar vingers waren stijf van de kou. Het water plakte nog steeds hardnekkig aan haar lichaam.
Ze probeerde het natte deel van haar jurk uit te wringen. Ze wilde niet als een verzopen kat de vergaderruimte binnenlopen.
Al zou het haar niets verbazen als ze er wel precies zo uitzag.
Toen ze zich iets meer toonbaar voelde, keek ze eens goed om zich heen.
Er stonden maar een paar mensen bij de ingang. Net als zij waren ze tot op het bot natgeregend.
„Godzijdank,“ fluisterde ze zachtjes.
Ze was tenminste niet de enige die er als een verzopen kat uitzag.
Kamora liep langzaam naar binnen.
Vlak voorbij de ingang waren de gangen erg donker. De enige fakkel aan de muur deed weinig om die duisternis te verdrijven.
Schaduwen strekten zich uit langs de stenen muren. Ze leken op zwevende geesten.
Ze liep verder door de gang en stapte uiteindelijk een enorme kamer binnen.
Ze bleef even staan en was verrast door wat ze zag.
Ze had nog nooit zoiets moois gezien. Of misschien wel, maar kon ze het zich gewoon niet herinneren.
De kamer had enorme kroonluchters met kaarsen en glas. Die verlichtten de ruimte met een warme, gouden gloed.
Aan beide kanten strekten zich twee gigantische gangen uit. Overal hingen verschillende schilderijen. Zelfs de vloeren en plafonds hadden prachtige afbeeldingen.
Opeens botste er iemand tegen haar op. Ze draaide zich om en boog haar hoofd om haar excuses aan te bieden.
„Het spijt me,“ zei ze, terwijl ze naar de grond keek.
„Nee, het is mijn schuld,“ antwoordde een zachte stem. Kamora keek meteen op.
Voor Kamora stond een meisje dat ongeveer even oud leek als zij.
Haar huid was zo donker als gepolijst brons. Haar bruine haar viel in zachte krullen over haar schouders en reikte bijna tot haar knieën.
Er flitste even verbazing door haar ogen. Die maakte al snel plaats voor een vriendelijke glimlach. Kamora glimlachte terug.
„Ik neem aan dat je hier bent voor het sollicitatiegesprek,“ zei het meisje.
„Ja,“ antwoordde Kamora. Ze vroeg zich af of ze de herkenning in de ogen van het meisje verkeerd had begrepen.
„Nou, het is fijn om voor de verandering eens iemand van mijn leeftijd te zien. De meeste mensen die solliciteren zijn veel ouder dan ik.“ Ze wapperde met haar handen en glimlachte. „Ik ben Petal.“
„Kamora,“ antwoordde Kamora, terwijl ze even terugzwaaide. „Weet jij waar het gesprek wordt gehouden? Ik was van plan om het te vragen.“
„Dat is niet nodig. Ik ben hier al vaker geweest. Ik ken hier de weg,“ zei Petal.
„Oh,“ riep Kamora verrast uit.
Petal draaide zich om en liep naar de gang aan de linkerkant van de enorme kamer. Haar zachte krullen veerden vrolijk met haar mee.
Kamora liep vlak achter haar aan.
„Heb jij ook al vaker gesolliciteerd naar een baan?“ vroeg Kamora.
Petal keek haar grijnzend aan. „Je hebt geen idee. Zoveel families ontslaan me na een paar maanden werken.“
„Hoe komt dat?“ vroeg Kamora.
„De vrouwen zijn bang dat ik hun mannen verleid,“ fluisterde ze.
Kamora nam het figuur van Petal eens goed in zich op.
Naast haar prachtige gezicht was ze ook gezegend met geweldige rondingen. Die rondingen konden zomaar een grote oorlog tussen mannen veroorzaken.
Ze begreep de angst van die vrouwen wel.
Als zij een man was, wist ze niet of ze sterk genoeg zou zijn. Het zou heel moeilijk zijn om de verleiding van Petal te weerstaan.
„Jij hebt nog geluk,“ zuchtte Kamora. „Jij hebt tenminste een baan gekregen. Ik zoek al maanden, maar niemand wil me aannemen. Ze zeggen allemaal dat ik niet chic genoeg ben.“
Petal keek haar aan en bekeek haar kleding. „Heb je dit ook gedragen toen je naar die families ging?“
Kamora keek naar beneden naar haar outfit. Het was een bruine, mouwloze jurk over een wit hemd met ruches. De jurk was op haar rug strak aangetrokken om haar taille te benadrukken. De stof viel losjes naar beneden en raakte bijna de vloer.
„Ja,“ antwoordde ze, terwijl ze weer naar Petal opkeek. „Ik vond het wel mooi. Is er iets mis mee?“
Petal grinnikte. „Lieverd, dit is wat je draagt als je bij een bekende op bezoek gaat. Het is niet voor bij je baas. Veel van de rijke families hier zijn vervelende snobs. Met één blik op je outfit denken ze direct dat je geen ervaring hebt.“
„Oh.“ Kamora dacht even na. „Niemand heeft me dat verteld.“
„Nou, dan weet je het nu,“ zei Petal grijnzend. „Is dit je eerste baan?“
Kamora schudde haar hoofd. „Als oppas wel, ja. Ik werkte vroeger in een bakkerij. Ik heb besloten om als dienstmeisje te gaan werken. Ik hoorde namelijk dat het goed betaalt.“
„Daar heb je gelijk in. Wees er wel op voorbereid dat je te maken krijgt met vervelende meesters en hun kinderen. Ik weet eerlijk gezegd niet wie van de twee erger is.“
Kamora grinnikte terwijl zij en Petal rechtsaf een hoek omsloegen.
Ze liepen door een gang die hen rechtstreeks naar een grote vergaderruimte leidde.
De kamer zat al vol met verschillende mensen. Allemaal hoopten ze op een baan als dienstmeisje bij een belangrijke, adellijke familie.
Kamora vond een stoel en ging er snel op zitten. Petal nam de stoel ernaast.
Toen ze eenmaal goed zaten, werd het ineens stil in de kamer. Er kwamen drie vrouwen binnenlopen.
Kamora kon de vrouwen vanaf haar plek niet goed zien. Ze kon het wel heel goed horen toen een van hen begon te praten.
„We hebben niet veel tijd om jullie allemaal persoonlijk te spreken. Daarom doen we vandaag een algemene beoordeling,“ kondigde de vrouw aan.
Kamora keek toe hoe ze vellen papier uitdeelde aan de mensen op de voorste rij. Ze vroeg hen om de papieren door te geven naar de achterste rijen.
„We beoordelen jullie op basis van de antwoorden die je kiest. Daarna word je naar de familie gestuurd die perfect bij jouw keuze past. Als je niet tevreden bent met je nieuwe plek, kun je je altijd aanmelden voor de volgende sollicitatieronde.“
Kamora nam het papier aan van de persoon voor haar. Ze bekeek de vragen die erop stonden zorgvuldig. Ze waren allemaal heel simpel. Er werd onder andere gevraagd naar je naam en je familieachtergrond.
„Dit is de eerste keer,“ zei Petal opeens. Kamora draaide zich naar haar om.
„Wat bedoel je precies?“
„Bij alle eerdere gesprekken die ik heb gehad, deden we nooit zo'n beoordeling. Het is veel te makkelijk op deze manier.“
„Misschien is er een speciale familie die een heel speciaal dienstmeisje zoekt. Dat zou deze vreemde vragen kunnen verklaren,“ antwoordde Kamora.
Petal haalde haar schouders op en begon de vragen in te vullen. Een paar minuten later waren ze allebei al klaar.
Ze stonden op en liepen naar voren om hun papieren in te leveren.
„Jullie zijn allebei erg snel,“ merkte de vrouw op die eerder de uitleg had gegeven.
Kamora nam haar eens goed in zich op. Ze zag een streng gezicht en erg strakke kleding. De vrouw droeg een rechte, zwarte jurk en simpele platte schoenen. Ze had geen enkele sieraad om.
Haar haar zat opgestoken in een superstrakke knot. Haar lippen waren samengeperst tot een dunne streep. Alles aan haar kwam heel scherp en afstandelijk over.
„Omdat jullie allebei op tijd klaar zijn, kijken we jullie antwoorden meteen na. Wacht even buiten op de gang.“
Kamora en Petal knikten braaf. Ze gaven hun papieren aan de vrouw en liepen zwijgend naar buiten.
Buiten op de gang lieten ze tegelijkertijd een lange zucht ontsnappen. Ze stonden samen net buiten de deur te wachten.
„Ik hoop dat ik deze keer een huishouden vol met knappe mensen krijg,“ zei Petal hoopvol. Kamora moest erom grinniken.
„Ik heb gewoon geen zin om weer op straat gezet te worden door onzekere echtgenotes.“ Ze keek opzij naar Kamora. „En wat wil jij graag?“
„Ik ben eigenlijk blij met elk huishouden,“ zei Kamora terwijl ze haar schouders ophaalde. „Zolang ze me maar goed betalen.“
Ze hoefden niet heel lang te wachten. De streng uitziende vrouw kwam al snel naar buiten en gaf hun de papieren weer terug.
„Gefeliciteerd,“ zei de vrouw kortaf. Ze keerde zonder nog een woord te zeggen meteen weer terug naar de vergaderruimte.
Kamora keek op haar papier. Ze zag de naam „MAROKE MANOR“ er met grote, dikke letters op geschreven staan.
„Ik heb de Maroke Manor gekregen!“ zei Petal ontzettend blij. „Ik heb deze keer echt geluk gehad.“
