Meegenomen door de alfa: Terugkeer van de heks
Auteur
Dzenisa Jas
Lezers
177K
Hoofdstukken
15
Vrijheid
Rettacus
We renden midden in de nacht zo ver mogelijk weg van het kasteel. Mijn hart bonsde in mijn borstkas en liet mijn hele lichaam trillen.
Wat heb ik zojuist gedaan?
Mijn daden voelden nauwelijks als de mijne toen ik de gevangeniscellen van het kasteel was binnengeslopen, de sleutels had gestolen en een gevangene had bevrijd.
Ik had Lazarus voor de gek gehouden door te beloven dat de koning me had gezegd om de arme man voor die dag van zijn plichten te ontheffen!
En dat niet alleen, ik was ook tegen de bevelen van de koning ingegaan.
Hij had me verboden om naar het kasteel terug te keren toen hij hoorde over mijn contact met Clarice. Toch voelde ik een sterke drang om terug te gaan.
Ik had het gevoel dat ik terug moest gaan.
Het was alsof alle gevoelens die ik voor Clarice had gehad, en nog veel meer, door mijn lichaam stroomden en mijn hart wakker schudden.
Terwijl ik door het kasteel sloop, voelde ik zelfs niets meer van de emoties voor Clarice die vroeger zo overvloedig in mijn hart aanwezig waren.
Ik wilde alleen maar de stem volgen die ik hoorde telkens als ik mijn ogen sloot en het kasteel probeerde te verlaten, zoals de koning had bevolen.
Ik struikelde in de modder en viel met een natte plons op mijn knieën en ellebogen. Het regende, en ik keek over mijn schouder naar het enorme kasteel.
Naar mijn verleden.
Door de ramen zag ik de flakkerende vlammen van de met kaarsen verlichte balzaal, samen met de silhouetten van lichamen die heen en weer dansten.
IJskoude regen kletterde op mijn hoofd en liet mijn haar voor mijn ogen hangen.
„Rettacus, lieverd, sta alsjeblieft op!“
Het was dezelfde stem die me de gevangenis van het kasteel in had gelokt. Dezelfde stem die de controle over mijn gedachten had overgenomen.
Ik keek op en zag de meest gevaarlijke gevangene die ooit had bestaan.
Clio, de heks en de zus van koning Cerberus Thorne.
„Je hebt me gehoord, nietwaar, beste Rettacus?“
Inderdaad, bij het horen van haar stem verdwenen alle zorgen uit mijn hart. Een golf van rust kwam over me heen en ik vond zelfs de koude regen niet meer vervelend.
Clio glimlachte naar me. Ik schudde alleen maar mijn hoofd, in de war over wat er allemaal gebeurde.
„Ja,“ antwoordde ik eindelijk, terwijl ik wegkeek van Clio. „Ik heb je gehoord, al snap ik niet waarom jouw woorden me zo betoveren.“
Clio lachte breeduit. Toen ik dat zag, ging mijn hart sneller kloppen en verdwenen mijn zorgen.
Om de een of andere reden veranderde haar glimlach mij.
Ze was beeldschoon, veel mooier dan alle vrouwen die ik ooit had gezien. Haar donkere huid glansde terwijl de regen ertegen kletterde, en haar dikke zwarte haar was in een korte bob geknipt.
Ze droeg een strakke leren broek en een grote witte omslagdoek met een capuchon, waarbij haar blote buik te zien was.
Alleen al door de manier waarop ze op de rand van de klif stond, met een rechte rug en haar borst vooruit, begreep ik dat ze de zus van de koning was.
Clio kwam naar me toe en stak haar hand uit.
„Het is goed, Rettacus,“ zei ze, terwijl haar ogen veranderden van donkerblauw naar de zachte kleuren van de zomerse zee.
Hoe dichterbij ze kwam, hoe helderder haar ogen werden.
Die verandering in haar prachtige ogen kon maar één ding betekenen. Ik was nog niet klaar om dat te accepteren.
Toch was Clio's stem zwoel en zoet. Haar stem betoverde me zelfs.
„Je weet al wie ik ben, lieverd,“ zei Clio met een brede glimlach.
Bij elk woord sloeg mijn hart over. Mijn hand bewoog vanzelf naar de hare, zonder dat ik het kon tegenhouden.
„Heb je me soms betoverd?“ vroeg ik, terwijl mijn keel droog werd.
Even was de harde regen het enige geluid tussen ons in. In de verte klonken zachtjes de geluiden van de mensen die in het kasteel aan het feesten waren.
Dat, of de bewakers verzamelen zich om ons te doden!
Clio glimlachte alleen maar naar me.
„Vertel het me!“ riep ik uit, terwijl ik met mijn vuist in de modder sloeg. „Heb je me soms betoverd? Is dat waarom ik denk dat je misschien mijn…“
Clio schudde haar hoofd. „Pak mijn hand, en alles zal duidelijk worden.“
Clio
Jarenlang had ik op dit moment gewacht.
Om oog in oog te staan met degene naar wie ik mijn hele leven had gezocht, naar had verlangd, en die mij werd ontzegd.
Dit kwam allemaal doordat mijn broer wilde dat ik zou lijden.
Maar hier was dan datgene wat ik mijn hele leven had proberen te vinden.
Een man met zo'n gespierde bouw en donker haar. Hij sprak zacht en zijn houding leek op die van een man die niets fout kon doen.
Zijn ogen, die normaal gesproken donker waren, werden lichter en helderder toen ik dichterbij kwam.
Deze man is mijn zielsverwante.
Onze vingertoppen waren nog maar een klein stukje van elkaar verwijderd. Zelfs toen kon ik de vonken al voelen, de scherpe stroomstoten die langs mijn pols en helemaal door mijn arm omhoog schoten.
De haartjes in mijn nek stonden overeind.
„Ik weet niet waarom,“ zei Rettacus, „maar ik wil je vertrouwen.“
Ik glimlachte breed. „Je weet precies waarom, mijn lieverd.“
Rettacus reikte met zijn trillende hand naar de mijne en pakte hem vast.
Ik gooide mijn hoofd naar achteren van intens geluk. Mijn knieën werden slap.
„Kan het echt zo zijn,“ zei Rettacus zacht, terwijl er een glimlach op zijn gezicht verscheen, „dat jij mijn zielsverwante bent?“
Ik trok Rettacus overeind en hij pakte me vast met zijn sterke armen.
„Laat mijn woorden je niet overtuigen,“ zei ik, terwijl ik een vinger op zijn hart drukte, „laat in plaats daarvan je hart die beslissing nemen.“
Rettacus legde een hand op mijn wang en bekeek me alsof ik misschien niet echt was. Mijn hart bonkte wild en ik wilde hem alleen maar dichter naar me toe trekken.
Ik verlangde op dat moment naar alles van hem.
Maar we waren nog te dicht bij het kasteel.
„Ja,“ zei Rettacus vol zelfvertrouwen, zijn heldere ogen prachtig om in te kijken, „jij bent mijn zielsverwante. Dat weet ik zeker. Ik weet het zeker omdat ik me nog nooit zo heb gevoeld, en onze oplichtende ogen kunnen niet liegen.“
Rettacus pakte allebei mijn handen stevig vast.
„Ik ben zo blij dat je me hebt gevonden,“ gaf hij toe, terwijl hij zijn kin op mijn hoofd legde en me omhelsde.
Ik smolt door zijn aanraking, maar het gaf me ook heel veel nieuwe energie.
Nu mijn zielsverwante bij me is, kan ik eindelijk mijn ware krachten gebruiken!
Ik kon nu eindelijk mijn verschrikkelijke broer verslaan en het kasteel voor altijd overnemen.
„Het lot heeft ons samengebracht,“ vertelde ik Rettacus, „want ik kon voelen dat je het kasteel verliet. Een genegenheid in mijn hart werd zwakker, dus gebruikte ik mijn magie om je te roepen.“
Rettacus tilde mijn kin op met zijn hand.
„Ik ben zo dankbaar dat je dat hebt gedaan,“ zei hij met tranen in zijn ogen. „Ik begon te denken dat je niet echt was en dat ik geen zielsverwante had.“
Zijn hart is zo puur, dat merk ik meteen. Dat zal het veel makkelijker maken om hem te beheersen!
„Ik ben echt, en ik ben hier!“ riep ik uit, terwijl ik mijn gezicht in zijn gespierde borst begroef.
Plotseling sperde Rettacus zijn ogen wijd open. „De koning zal ons allebei doden als hij ons vindt! We moeten vluchten. Ik ben nog maar net gezegend met je aanwezigheid. Dat wil ik nu niet kwijtraken.“
Dit gaat perfect. Misschien hoef ik mijn magie niet eens te gebruiken om hem voor de gek te houden, zodat hij me helpt.
Ik kneep in zijn hand en rende met hem mee.
„Laten we dan snel zijn, lieverd! We moeten een plan bedenken, zodat we dat kasteel kunnen aanvallen.“
Rettacus stopte en trok zijn wenkbrauw op. „Aanvallen?“
Ik glimlachte breed. „Oh, zeker weten. We zijn pas echt veilig als Cerberus is vernietigd.“
