Per vergissing gekoppeld
Auteur
Lezers
560K
Hoofdstukken
12
Hoofdstuk 1
BRIA
„Bria, je Sweet Sixteen is volgend weekend. Waarom verstop je je in de bibliotheek om te studeren in plaats van je feestje te plannen?“ klaagt Sage, mijn beste vriendin.
Ik rol met mijn ogen en houd ze strak op mijn wiskundeboek gericht. „Voor het geval je het vergeten bent, Sage, we hebben over minder dan twee maanden examens. Dit is belangrijk. Ik ben aan het leren.“
Sage snuift, en ik kijk eindelijk naar haar op. Ze leunt achterover in haar stoel en balanceert op twee poten. Dat is precies wat leraren ons altijd vertellen om niet te doen.
Haar roodbruine haar is opgestoken in een rommelige knot. Haar groene ogen sprankelen ondeugend.
„Ik ken niemand anders die zo vroeg naar school komt om te leren,“ plaagt ze.
„Jawel hoor. Je kent mij.“
Ze lacht om mijn snedige antwoord. Voordat ik haar kan tegenhouden, grist ze het boek voor mijn neus weg.
„Hé!“ protesteer ik. „Geef dat terug!“
„Nee. Het is tijd voor de mentorles. Laten we gaan.“
De bel gaat, wat het begin van de schooldag aangeeft. Sage en ik zijn in veel opzichten elkaars tegenpolen.
Ik ben praktisch ingesteld; zij is impulsief. Ik ben voorzichtig; zij is roekeloos. Zij heeft ervaring met jongens; ik niet.
Ik ben de dochter van de bèta. Er wordt van mij verwacht dat ik een goed voorbeeld ben. Mijn ouders hebben me goed opgevoed en ik weet hoe ik me moet gedragen.
Op school werk ik hard en haal ik goede cijfers. Thuis help ik met mijn broertjes en zusjes. Omdat ik drama en jongens uit de weg ga, ben ik vriendelijk tegen de meeste leerlingen op school.
Maar ik heb slechts twee heel goede vriendinnen.
Ik ben met mijn vijftien jaar de oudste. Ik heb vier broertjes en zusjes: de tweeling van twee, mijn jongere zusje van vier en mijn jongere broertje van zes.
Mijn ouders hebben het altijd druk. Daarom help ik mee waar ik kan.
Sage en ik lopen naar onze kluisjes om de boeken voor de eerste twee lessen te pakken. Ik prop ze in mijn tas, rits hem dicht en hang hem over mijn schouder.
We zitten in dezelfde mentorklas. We lopen dus samen door de drukke gang. De school krioelt van de ruim duizend leerlingen.
De menigte wijkt een beetje uiteen, en al snel zie ik waarom. Rhett Tiercel en zijn vrienden lopen stoer door het midden van de gang.
Mensen maken ruimte voor hen. Je wilt ze namelijk echt niet in de weg lopen.
Twee andere meisjes, Sage en ik, beseffen het allemaal te laat. Wij vier worden ruw opzij geduwd door de drie jongens. Ze lopen zonder na te denken dwars door ons heen.
De twee meisjes tegenover ons worden zonder pardon tegen de kluisjes geduwd. Ik struikel achteruit tegen Sage aan. Zij weet me nog net op te vangen.
Ze slaat van achteren haar armen om me heen en houdt me met haar lichaam overeind.
Dan gebeurt het meest onverwachte. Rhett Tiercel kijkt over zijn schouder achterom. Zijn bruine ogen ontmoeten de mijne. Hij neemt me van top tot teen in zich op.
„Sorry,“ mompelt hij.
Hij draait zich weer om en verbreekt het moment. Hij verdwijnt met zijn groepje verder in de gang.
„Heeft Rhett Tiercel zich nou net verontschuldigd?“ vraagt Sage. Ze klinkt net zo verbijsterd als ik me voel.
Ik ga rechtop staan en trek mijn tas wat hoger op mijn schouder. „Ik denk het wel. Voor alles is een eerste keer.“
Rhett.
Je kunt Rhett het beste omschrijven als een foute jongen. Hij heeft een moeilijk verleden. Ik weet dat zijn beide ouders zijn gestorven toen hij nog jong was.
Zijn oom is zijn wettelijke voogd. Maar van wat ik hoor, geeft hij helemaal niks om Rhett. Rhett is altijd aan het vechten en vloekt ontzettend veel. Hij zit constant in het kantoor van de alfa, waar hij op zijn kop krijgt van zowel de alfa als mijn vader.
Mijn vader keurt zijn gedrag sterk af. Hij zegt dat Rhett een probleemkind is zonder toekomst. Hij belandt nog eens in de gevangenis als hij zich zo blijft gedragen.
Ze hebben geprobeerd hem te helpen. Maar hij laat niemand dichtbij komen. Behalve zijn vrienden, en die zijn net als hij: boos en agressief.
„Kom op, we moeten naar de mentorles,“ zegt Sage, terwijl ze me mee de gang door trekt.
De rest van de dag is vrij normaal. De lessen vliegen voorbij. Er gebeurt vrij weinig, tot de lunchpauze.
Ik zit met Sage en Annie aan ons vaste tafeltje. Opeens rent iedereen naar buiten. De meisjes en ik zijn nieuwsgierig en volgen de grote groep leerlingen.
De menigte verzamelt zich vlak voor de kantine. Ik wurm me door de mensen heen om vooraan te komen. Ik wil zien wat er aan de hand is.
Mijn mond valt open van schrik als ik zie dat Rhett met Robbie Yates aan het vechten is. De twee draaien om elkaar heen, ontwijken klappen en grommen agressief. Robbie is een typische eikel. Hij ziet er goed uit en dat weet hij ook. Hij speelt graag met de gevoelens van meisjes.
Ik ben verbaasd dat geen van beiden is getransformeerd. Dit is duidelijk een gevecht dat ze met hun vuisten willen oplossen.
Er zitten geen mensen op onze school. Ze hoeven zich dus geen zorgen te maken over het bewaren van ons geheim.
„Wat is er gebeurd?“ vraag ik aan Link, die naast me staat. Hij is een aardige jongen bij wie ik in de klas zit voor Frans.
„Robbie heeft Susanna afgewezen als zijn mate,“ fluistert Link terug.
Ik frons verward. Susanna is de vriendin van Rhett. Ik snap wel waarom hij boos is op Robbie.
Maar hoe wisten Robbie en Susanna dat ze mates waren? We kunnen onze mate pas herkennen als we achttien worden. Rhett, Susanna en Robbie zijn een jaar ouder, maar zij zijn pas zeventien.
„Hoe weten ze dat ze mates zijn?“ vraag ik aan Link.
„Susanna is vanochtend achttien geworden. Ze is een jaar blijven zitten,“ legt Link uit.
Arme Susanna.
Ik richt mijn aandacht weer op het gevecht. Ik zie dat Rhett de overhand heeft gekregen over Robbie. Hij zit nu op Robbies borstkas en slaat hard in op zijn gezicht.
Er zit bloed op de knokkels van Rhett en op het gezicht van Robbie. Het spat op de stoep. Iedereen schreeuwt, sommigen staan zelfs te juichen. Ik kijk met afschuw toe en probeer mijn lichaam in beweging te krijgen. Een van de vrienden van Rhett, Lorenzo volgens mij, pakt Rhett bij zijn schouders. Hij probeert hem van Robbie af te trekken. Rhett schudt hem makkelijk van zich af.
Zelfs wanneer twee vrienden van Robbie proberen in te grijpen, vecht Rhett ze van zich af. Hij blijft op het gezicht van Robbie inslaan.
Ik weet niet wat me bezielt. Ik krijg eindelijk weer controle over mijn lichaam. Ik ren de opengevallen cirkel in. Ik werp mezelf op Rhett en trek hem met me mee naar de grond.
We vallen samen op de grond. Zijn lichaam breekt mijn val. De menigte valt stil. Rhett kijkt me geschokt aan. Zijn zwarte haar zit door de war, zijn bruine ogen zijn groot en hij staart me recht aan.
„Stop,“ smeek ik zachtjes.
Hij reageert niet, maar ik zie hem slikken. Zijn adamsappel beweegt, waardoor mijn blik naar zijn keel wordt getrokken. Hij heeft daar al een paar tatoeages.
Hij is pas zeventien. Ik weet niet hoe hij daaraan komt. Dat is illegaal.
Ik besef dat ik nog steeds bovenop hem zit, en ik krabbel snel overeind. Ik krijg niet de kans om nog iets te doen. De schooldirecteur komt er namelijk aan.
We worden in aparte auto's terug naar het roedelhuis gereden. Eenmaal daar worden we naar het kantoor van de alfa begeleid. Er staan bewakers bij Robbie en Rhett. Zij zorgen dat ze niet opnieuw gaan vechten. Ik sta naast ze en vraag me zenuwachtig af hoe diep ik in de problemen zit.
De alfa en mijn vader komen binnen. De ogen van mijn vader vallen op mij. Ze worden groot van verbazing als hij beseft dat zijn kleine meid hierbij betrokken is.
„Vertel wat er is gebeurd.“ Alfa Byron beveelt Robbie om als eerste zijn verhaal te doen.
Ik ben verbaasd dat hij kan praten. Hij heeft twee blauwe ogen en een gescheurde lip. Ik denk dat zijn neus ook gebroken is, maar dat zal snel genezen. Dat gebeurt bij ons allemaal.
Dat doet hij. Hij legt uit hoe hij Susanna heeft afgewezen omdat hij geen „gekke pyromaan zoals zij als mate“ wil. Bij die omschrijving van zijn vriendin stormt Rhett op Robbie af. Hij wordt tegengehouden en in bedwang gehouden door de bewakers achter hem.
Rhett vertelt woedend zijn kant van het verhaal. Hij noemt Robbie een eikel die iets goeds niet kan waarderen als het recht voor zijn neus staat. Hij wilde hem een lesje leren.
Dan vallen hun blikken op mij. Ik slik zwaar. Mijn vader geeft me een geruststellend knikje.
„Ik heb er niet veel van gezien, Alfa. Ik zag alleen dat ze aan het vechten waren. Ik probeerde Rhett te laten stoppen.“
„Denk je dat Rhett zou zijn gestopt, voordat hij Robbie blijvende schade toebracht?“ vraagt de alfa, en ik slik moeizaam.
Nee. Dat zou hij niet hebben gedaan. Ik zag de woede in Rhetts ogen. Hij zou waarschijnlijk zijn doorgegaan. Ik weet niet of hij Robbie zou hebben vermoord, maar hij zag er zeker uit alsof hij dat wilde.
Ik voel hoe Rhett me kwaad aankijkt terwijl hij rechts van me staat. Ik mag dan wel een goed mens zijn, maar ik ben geen klikspaan, tenzij het echt moet.
„Dat kan ik niet zeggen, Alfa. Ik ken Rhett niet goed genoeg.“ Ik kies de makkelijke uitweg.
Alfa Byron slaakt een vermoeide zucht en wrijft met zijn hand over zijn gezicht. „Robbie, je moet naar de ziekenzaal gaan om naar die wonden te laten kijken. Ik zeg dit maar één keer.“ Hij kijkt Robbie streng aan. „Je bent een dwaas geweest om je mate af te wijzen. Je zult spijt krijgen van die beslissing, dat beloof ik je. Je moet de komende twee weken nablijven omdat je hebt gevochten op school. En je moet uit de buurt blijven van Susanna totdat ze is hersteld van je afwijzing.“
Robbies gezicht is een masker van woede. Toch knikt hij begrijpend en verlaat de kamer. Rhett en ik blijven alleen achter met de alfa.
„Rhett Tiercel.“ Alfa Byron zucht diep. „Wat moet ik met jou beginnen? Dit is je vierde gevecht dit jaar. Ik ben de tel inmiddels kwijtgeraakt. Je hebt elk zorggesprek dat we voor je hebben geregeld overgeslagen. Ik heb je gewaarschuwd dat je vooruitgang moest laten zien. Dat heb je niet gedaan.“
Ik kijk vanuit mijn ooghoeken stiekem naar Rhett. Zijn handen zijn gebald tot strakke vuisten en zijn kaken stijf op elkaar geklemd. Hij heeft een blauw oog, maar verder lijkt hij ongedeerd.
„Ik heb een paar telefoontjes gepleegd en er is een beslissing genomen. Je wordt voor één jaar verbannen uit deze roedel. Je zult bij je tante gaan wonen op het grondgebied van de West Hemlock Roedel. Na een jaar zullen we je situatie opnieuw bekijken. Als je laat zien dat je gedrag is verbeterd, mag je weer terugkomen in onze roedel. Ik twijfel er niet aan dat je op een dag een geweldige krijger kunt zijn. Maar ik kan deze grote onrust in mijn groep niet accepteren.“
Rhett zegt geen enkel woord. Ik kan zien dat hij kookt van woede over deze beslissing. Maar hij is machteloos om er iets aan te veranderen. Hij kan er niets tegenin brengen.
Het woord van de alfa is wet. Rhett wacht even, knikt dan kort en verlaat de kamer. Het valt me op dat hij niet op toestemming wachtte. Hij liep gewoon weg. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit zoveel lef zou hebben.
Alfa Byron zucht opnieuw en haalt zijn hand door zijn haar. Zijn blik rust op mij en wordt zachter. „Bedankt voor je verklaring, Bria. Het was voor ons duidelijk dat je niet bij het gevecht betrokken was. Je mag nu gaan.“
„Dank u wel, Alfa.“
Mijn vader geeft een goedkeurend knikje en ik verlaat het kantoor. Ik voel me verdoofd terwijl ik het gebouw uitloop.
Dat was een veel drukkere dag dan ik had verwacht. En de nasleep? Ongelofelijk.
Een heel jaar zonder Rhett Tiercel.
