Reluctantly Mated Boek 2
Auteur
Lezers
293K
Hoofdstukken
52
Onverwachte Ontmoeting
Boek 2: Deze Verwrongen Geloften
Soms haatte Caroline Wallace haar leven echt.
Dat besef kwam meestal wanneer ze een dubbele dienst draaide bij Meats ‘N’ Cheeses. Dat was een klein restaurantje dat letterlijk alleen maar verschillende soorten vlees en kaas serveerde.
Het was waarschijnlijk bedoeld als een soort paradijs voor hipsters. Maar het gebouw zelf was vervallen en stond in een klotebuurt.
Niet dat ze veel kon klagen over de omgeving. Ze kon het zich amper veroorloven om twee blokken verderop in haar piepkleine appartement te wonen. Daarom draaide ze al die dubbele diensten.
De klanten waren onbeleefd, de fooien waren vreselijk, en haar humeur was net zo slecht terwijl ze de zaak voor de nacht afsloot.
Haar voeten deden pijn. De zolen van haar schoenen waren zo versleten dat ze vol gaten zaten. Ze was eigenlijk verbaasd dat ze überhaupt nog als schoenen functioneerden, al was het maar net.
Haar rug deed pijn. De dweil die ze net had gebruikt, stond slordig tegen de muur in de keuken geleund. Ze was niet van plan om zich er druk over te maken om dat verdomde ding op te ruimen. Niet vanavond.
De vorige medewerker was tien minuten eerder vertrokken vanwege een noodgeval in de familie. Hierdoor stond Caroline er om twee uur 's nachts alleen voor om de laatste taken af te ronden.
Ze hield er niet van om de zaak zo laat in de nacht alleen af te sluiten. De wereld zat vol met enge wezens, en mensen behoorden nog steeds tot de ergste.
Ze hoefde zich niet al te veel zorgen te maken over vampiers. Die hielden het meestal bij bloedbanken of bloeddonoren. Dat waren mensen die hun „diensten“ aanboden in ruil voor de belofte van mogelijke onsterfelijkheid.
Voor noodgevallen had ze bovendien een vampier onder de sneltoets staan.
Gedaanteverwisselaars waren meestal eervol. De meesten waren niet het type dat zomaar een willekeurige vrouw op straat zou aanvallen.
Demonen waren een heel ander soort beest. Ze waren meedogenloos, wreed en wraakzuchtig. Een demonenclan heerste eigenlijk over de lokale omgeving waar ze woonde, een beetje zoals een demonenmaffia.
Maar haar baas betaalde hen elke maand voor bescherming, dus ze hoefde zich daar waarschijnlijk geen zorgen over te maken. Toch vermeed ze hen als de pest. Ze hoopte verdomme dat ze er nooit een tegen het lijf zou lopen.
De Fae? Ze was nog nooit in contact gekomen met een van hen. Dat was waarschijnlijk maar goed ook. Fae waren sluwe wezens.
Maar de mensen? Nou, ze zou waarschijnlijk verkracht worden als een groep mannen haar midden in de nacht zou opmerken. Vooral als ze na een dienst alleen naar huis liep.
Dat was een vreselijke gedachte om te hebben, vlak voordat ze zou vertrekken. Ze zuchtte, en de vermoeidheid trof haar zwaarder dan haar honger.
Ze had eigenlijk wat moeten eten voordat ze de zaak sloot. Maar het was een zware dag vol onbeleefde klanten geweest. De avond waarop ze alleen werkte was nog zwaarder, en ze wilde gewoon naar huis.
Ze was er meer dan klaar voor om op haar dunne matras in slaap te vallen. Dan kon ze een paar uur slapen, wakker worden en dezelfde saaie dag opnieuw herhalen.
Ze deed de lichten uit en pakte haar dunne winterjas. Ze ritste het lichte jasje dicht voordat ze de band van haar tas over haar schouder gooide.
Het was het mooiste item dat ze bezat. Ze had het tijdens een vrije dag in een tweedehands kledingwinkel gevonden.
Caroline deed de lichtschakelaars uit en pakte de vuilniszak. Daarna liep ze door de achterdeur naar buiten het steegje in.
De kou raakte haar, en haar slanke lichaam trilde. Ze was altijd dun geweest, maar het afgelopen jaar had ze een verandering in zichzelf gevoeld. Dat was iets wat ze niet te nauwkeurig wilde onderzoeken.
Ze moest constant eten om op gewicht te blijven, hoewel voedsel haar nauwelijks aantrok. Aan de positieve kant had ze haar borsten, dijen en billen behouden, en ze genoot van haar zandloperfiguur.
Het maakte echter niet echt uit hoe aantrekkelijk ze eruitzag. Haar zin in seks was samen met haar eetlust volledig verdwenen.
Een zwakkere vrouw zou rouwen om het verlies van seks. Maar het was niet alsof ze heel veel partners had gehad, en de meesten waren teleurstellend geweest.
Haar avontuurtje met een beren-gedaanteverwisselaar was echter best leuk geweest. Die grote man wist wel raad met het lichaam van een vrouw.
Die herinnering had wel enige interesse daar beneden moeten opwekken. Maar natuurlijk gebeurde er niets. Haar vagina was praktisch inactief, dat verdomde ding.
Caroline bereikte de afvalcontainer aan het doodlopende einde van het steegje. Ze tilde het deksel op en gooide de vuilniszak erin.
Ze was amper klaar met haar taak of ze hoorde geschuifel bij de ingang, zo'n zes meter verderop. Daarna klonk er een mannelijke pijnkreet.
Ze draaide zich om en tuurde in het donker. Door een straatlantaarn kon ze de silhouetten van twee mannen zien. Ze waren allebei lang en gespierd. De een droeg een pak, de ander had een spijkerbroek en een dikke jas aan.
Het was de man in het pak die haar zorgen baarde. Hij zorgde ervoor dat ze voorzichtig achteruit liep tot ze zich achter de afvalcontainer verstopte. Haar hoofd stak er nog net bovenuit om de situatie in de gaten te houden.
De man in het pak was absoluut een demon. Niemand anders kleedde zich zo rijk aan deze kant van de stad.
Ze had echter geen flauw idee wie de andere man was.
Ze waren ergens over aan het ruziën. De demon was de andere man overduidelijk aan het irriteren.
De man duwde de demon, maar die bewoog geen centimeter. Hij kantelde alleen zijn hoofd opzij alsof hij een insect onder een microscoop bestudeerde.
Dan was hij in ieder geval geen gedaanteverwisselaar. Hij miste namelijk de kracht om een demon te verplaatsen.
De geïrriteerde man schreeuwde iets. Het geluid sneed door haar oren. Het moet een hel zijn geweest voor de demon.
Een moment later vormde zich een rode vuurbal in de hand van de man. Holy shit. Een warlock? Waren er een demon en een warlock aan het vechten vlak naast haar? Wat een klotegeluk!
De warlock gooide de vuurbal recht op de demon af. De schouder van zijn pak schroeide door de aanraking voordat de bal doofde. De demon had er helemaal geen last van!
„Je had iets anders moeten gebruiken.“ De stem van de demon was diep en ruw, bijna alsof hij hem zelden gebruikte. Een rilling liep over haar rug, en ze voelde een tinteling daar beneden.
Oh, absoluut niet. Er was geen schijn van kans, en al helemaal niet in de demonenhel, dat ze het zichzelf zou toestaan om zich aangetrokken te voelen tot een demon.
Ze keek boos naar beneden, naar haar liezen. Ze hoopte verdomme dat haar vagina zou stoppen met tintelen. Dat verdomde ding was duidelijk kapot.
De warlock schreeuwde het uit, en Caroline’s aandacht werd weer naar de twee mannen getrokken.
„Je zult je werk doen, tovenaar. Nu.“ De demon had de warlock in zijn greep. Zijn grote hand zat strak om de keel van de warlock geklemd.
Caroline wenste dat ze dichterbij was, zodat ze hun gezichten kon zien.
Helaas was ze veel meer geïnteresseerd in hoe de demon eruitzag. Zijn hele houding hield haar in de ban. Ze was volledig geobsedeerd door zijn aanwezigheid.
„Ik zei je toch dat het opsporen van haar bijna onmogelijk zou zijn,“ ademde hij zwaar. Zijn handen krabden aan de arm van de demon terwijl hij bij zijn nek de lucht in werd getild.
„De koning vraagt niet om je brutaliteit, maar om je gehoorzaamheid. Je zult zijn dochter vinden, of je zult sterven. Kies maar.“
De koning? Van de demonen? Oh, echt niet. Ze moest onmiddellijk vertrekken.
Ze kroop voorzichtig naar voren en bleef laag bij de grond om geen aandacht te trekken. Ze hield zich stevig vast aan de muur terwijl ze langzaam naar de achterdeur sloop.
Het laatste wat ze wilde, was dat de demon haar opmerkte en haar als een bedreiging zou zien—of nog erger, dat hij haar zou herkennen.
„De opsporingsspreuk leidde hierheen, maar er is niets.“
Caroline was bij de deur. Haar hand greep de klink vast en haar ogen bleven op de demon gericht.
„Dan neem ik aan dat je geen enkele waarde hebt.“ Hij leek toen te grijnzen, alsof hij een grap wist die zij niet kende.
„Nee, alsjeblieft! Kane, ik smeek—“ De smeekbeden van de warlock stierven met hem toen de hand van de demon zijn borst doorboorde.
Er klonk een zompig geluid waardoor Caroline bijna moest kokhalzen. Daarna werd het hart van de warlock uit zijn lichaam getrokken en werd het orgaan de steeg in gegooid.
Het landde met een zacht, nat geluid in de buurt van Caroline’s voeten. Er vlogen bloeddruppels op haar schoenen.
Het lichaam van de warlock viel even later op de grond. Dit liet Caroline zo schrikken dat ze de deurklink losliet. Dat vervloekte ding rammelde luid in de stilte.
Ze keek naar beneden terwijl de demon, Kane, zich naar haar en het geluid omdraaide. Hij begon langzaam dichterbij te komen.
Zijn stappen waren licht voor zo’n enorme man. Het hart bij haar voeten klopte nog één keer voordat het stilviel.
Haar eigen hart begon sneller te kloppen, en daar baalde ze van. Dat stomme orgaan wist duidelijk niet wat goed voor haar was.
Hij stopte voor haar neus. Ze zag zijn zwarte nette schoenen, die het hart van hen beiden wegschopten. Ze hield haar hoofd naar beneden. Ze was bang om omhoog te kijken, bang dat hij haar zou herkennen.
„Nou dan. Het blijkt dat de oude tovenaar gelijk had.“
Fuck.
Caroline sprong op. Haar vuist sloeg in het schaduwrijke gezicht van Kane. De klap raakte hem en bracht hem uit balans.
Ze merkte de stekende pijn amper op toen haar knokkels openbarstten. Ze draaide zich om en rende naar de straatkant. In haar haast om te vluchten sprong ze over het dode lichaam heen.
Haar voeten gleden uit over het bloed dat de grond bedekte, en ze knalde tegen de muur. Ze herstelde haar evenwicht en rende door.
Ze vertraagde de eerste paar straten niet. Pas toen ze bij een bushalte kwam, stopte ze. De felle lampen daar verlichtten de stoep.
Hoe was ze vrijgekomen? Hij leek onverslaanbaar tegenover de warlock, maar hij stelde duidelijk niks voor als ze zo makkelijk kon ontsnappen.
Kane verscheen plotseling voor haar neus. Traceren was een vaardigheid die demonen van een hoger niveau met weinig moeite konden uitvoeren. Hij was overduidelijk veel intimiderender dan ze oorspronkelijk had gedacht.
Ze remde abrupt af en botste bijna tegen zijn onberispelijke pak.
Door de lichten om hen heen viel hij op, en wauw, wat zag hij er heerlijk uit. Hij was enorm. Zijn pak zat perfect om zijn brede schouders. Het liet zijn smalle taille en lange benen goed uitkomen.
Zijn gezicht was helaas best knap, op een ruwe manier. Hij had een sterke kaaklijn, dik blond haar dat tot aan zijn schouders viel, en een stoppelbaard van een dag oud.
Hij had donkerblauwe ogen, lange wimpers en wenkbrauwen die perfect bij zijn gezicht pasten.
Hij grijnsde naar haar. Er verscheen een kuiltje in zijn wang terwijl hij haar ook in zich opnam.
„Het lijkt erop dat ze jouw schoonheid niet hebben overdreven.“ Waarom moest hij zo’n diepe stem hebben? Het klonk als fluweel dat over haar huid streek. Het streelde haar, en het liet haar van binnen smelten.
Ze haatte het echt enorm.
„Luister—Kane, toch?—ik denk dat je me met iemand anders verwart, dus ik ga maar weer verder.“
Ze wilde om hem heen stappen. Ze verstijfde toen zijn hand haar arm vastpakte. Ze kon de warmte van zijn handpalm door haar jas heen voelen, helemaal tot diep in haar buik.
Haar verraderlijke lichaam sprong praktisch op en neer bij de aanraking. Hoe zou ze reageren als hij haar blote huid aanraakte? Ze rilde.
„We kunnen dit makkelijk of moeilijk doen. Je gaat hoe dan ook met me mee.“ Hij leunde naar haar toe en ademde diep in. „Nu ik je geur te pakken heb, is ontsnappen onmogelijk. Je vader wil je zien.“
„Fuck you,“ snauwde ze. Ze rukte zich los uit zijn greep en gaf hem haar eigen kleine grijns.
Daarna verdween ze, en ze traceerde terug naar haar appartement.
Kane was niet de enige met een paar trucjes achter de hand.
