Het Spel der Kronen
Auteur
Bianca Alejandra
Lezers
881K
Hoofdstukken
55
Penelope Tate heeft nooit gevraagd om deel te nemen aan het Spel der Kronen. Het ene moment veegt ze as bij elkaar, het volgende moment wordt ze in een wervelende, gevaarlijke strijd om een troon geworpen die ze nooit heeft gewild. Elke jonge onderdaan moet meedoen. Bondgenoten worden vijanden, minnaars worden verraden en oude krachten ontwaken onder het oppervlak. Terwijl Penelope zich een weg baant door de proeven van het paleis en pittige geheimen, wordt één ding duidelijk: als ze wil overleven, kan ze niet gewoon het spel spelen. Ze zal het te slim af moeten zijn. En misschien verliest ze daarbij wel haar hart.
Hoofdstuk 1
ONBEKEND
Ik stikte bijna in het bloed dat mijn keel binnendrong. Mijn longen waren doorboord en deden het niet meer.
Ze dachten dat ik dood was. Dat ze me hadden afgemaakt.
Niet helemaal, maar het scheelde niet veel.
En ik was er klaar voor.
Er was niets meer om voor te vechten.
Ze hadden mijn vrouw mishandeld, mijn dochter verwond en mijn zoon van het leven beroofd. Ze hadden ervoor gezorgd dat ik alles zag en elke schreeuw hoorde terwijl ik vastgebonden zat en machteloos was.
Mijn stem was schor van het schreeuwen, mijn polsen deden pijn van het trekken aan de ijzeren kettingen.
Niemand kwam. Niemand zou ooit komen.
Ze hadden ons naar het oude gedeelte van het kasteel gebracht, een plek waar al in geen tijden iemand was geweest.
Iemand had hen geholpen binnen te komen.
Iemand had de koning verraden.
Als ik zou sterven, zou Iron Forge zonder leider zitten. Er was geen erfgenaam en geen plan B; alleen maar chaos en verwarring.
De schurken uit de andere twee gebieden stonden waarschijnlijk te trappelen om de macht te grijpen.
Dit is wat ze wilden. Die mannen met de tatoeage van een traan bij hun ogen.
Een van hen, jong en roodharig, zei: 'We hebben ons werk gedaan. Laten we hier weggaan.'
De oudere zei boos: 'Niet zonder dat ik krijg wat me toekomt.'
De anderen stemden in. Ze wilden hun geld.
Natuurlijk wilden ze dat. Het draaide altijd om geld. De wortel van alle kwaad.
En toen kwam hij. De man die ik ooit mijn broer noemde. Mijn beste vriend.
Hij was hier om hen uit te betalen.
'Waarom?' zei ik met een zwakke stem. Mijn stem klonk gebroken. Er kwam bloed uit mijn mond.
Hij draaide zich om en ik zag verbazing in zijn ogen. Hij had niet verwacht dat ik nog in leven zou zijn.
Hij liep langzaam naar me toe en boog zich over me heen als iemand die een stervende bijstaat.
Zijn stem was zacht, bijna eerbiedig.
'Omdat vriendelijkheid heersers zwak maakt,' zei hij. 'En jouw heerschappij brokkelde af toen je om anderen begon te geven.'
Hij boog zich dichter naar me toe. 'Chaos was nodig. Bloed was nodig. Alleen door de oude wereld af te breken kon zij koningin worden. De ware koningin.'
Hij veegde belachelijk teder het bloed van mijn mond.
'Je dood is treurig maar noodzakelijk. Je was nooit voorbestemd om de heerser te zijn.'
Toen haalde hij een mes uit zijn jas en sneed mijn keel door.
En de duisternis?
Die voelde als een oude vriend die me verwelkomde.
PENELOPE
'Penny, kom eens hier alsjeblieft?'
Ik wilde wegkijken bij het horen van die bijnaam, maar deed het niet. Ze was mijn moeder, en als ze me zag, zou ik een tik met een houten lepel krijgen. Je zou versteld staan hoeveel pijn zo'n klein keukengerei kan doen.
Ik zou willen dat ze me bij mijn echte naam noemden, Penelope.
Ik liep de keuken in en voelde dat er iets niet pluis was. De geur van stoofvlees hing zwaar in de lucht, en mijn moeder hield haar beeldje van de Priesteres Xandra vast, en streek met haar vingers over de steen.
Haar lichtbruine haar zat in de gebruikelijke knot, wat losse plukjes hingen rond haar grijze ogen. Normaal was ze de rust zelve, maar vandaag niet.
Stoofvlees betekende troost. Xandra betekende slecht nieuws.
De keuken was klein en groen, de kleur van gekookte doperwten. De lichtgele gordijnen voor de ramen maakten het er niet beter op. Mijn moeder vond de ruimte prachtig. Mijn vader en ik hielden wijselijk onze mond.
Mijn vaders donkerbruine ogen staarden naar de vloer. Hij streek met zijn hand door zijn zwarte haar, iets wat hij deed als hij nerveus was. Ik heb die gewoonte van hem overgenomen. Hij glimlachte niet zoals gewoonlijk.
'Wat is er aan de hand?' vroeg ik.
Mijn ouders wisselden een blik uit op een manier die alleen getrouwde mensen doen. Ze spraken zonder woorden. Ze zagen er allebei bezorgd uit.
'Vertel het me nou maar gewoon.'
Mijn vader zuchtte. 'De koninklijke familie is vorige week vermoord. Er is niemand meer over om koning of koningin te worden.'
Ik had mensen erover horen praten, maar het nu zeker te weten maakte me misselijk.
'En?'
'Er kwam een bericht binnen van het paleis terwijl jij buiten bij de dieren was,' zei hij gespannen. 'De drie-eenheid heeft voorlopig de leiding... totdat er een nieuwe koning en koningin zijn gekozen.'
Hij stopte weer, zijn mond een strakke lijn.
Ik keek naar mijn moeder. Ze klemde Xandra stevig vast.
'De Drie heeft een regel ingesteld,' zei ze. 'Ze hebben willekeurig namen getrokken. Alle mannen en vrouwen tussen achttien en eenentwintig jaar deden mee.'
Ze slikte.
'Jouw naam is getrokken, Penny.'
'Ik ben gisteren pas achttien geworden,' zei ik. Dat kan niet waar zijn.'
Maar ik wist het antwoord al. Je kunt geen nee zeggen tegen een opdracht van de Drie. Als je dat doet, verlies je je land, je recht om hier te wonen en misschien zelfs je leven.
Ze zeiden dat het willekeurig was, maar zo voelde het niet. De ambtenaren kwamen te snel na de dood van de koninklijke familie bij elkaar, te voorbereid, alsof ze al wisten wie ze zouden kiezen. Misschien had de raad ons expres uitgekozen en gewoon gelogen over de willekeur.
'Hoeveel tijd heb ik?'
'Je vertrekt over een paar uur,' zei mijn vader. Zijn stem klonk vastberaden, maar zijn ogen verrieden dat hij van streek was.
Mijn moeder omhelsde me.
'Het komt wel goed. Je zou koningin kunnen worden. Ja, je zou met iemand moeten trouwen die je niet kent, maar denk eens aan al het goede dat je zou kunnen doen als je wint.'
Ze probeerde hoopvol te klinken, maar de blik in haar ogen paste niet bij haar woorden.
Ik deed een stap achteruit en maakte me voorzichtig los uit haar omhelzing. Ze keek verdrietig toen ik dit deed.
Ik zei geen sorry. Ik mocht best overstuur zijn. Ik had alle reden om dat te zijn.
'Het komt wel goed, papa,' zei ik. 'Ik red me wel. Ik ga nu maar inpakken.'
Ik gaf hen een vermoeide glimlach en verliet de keuken.
In plaats van naar mijn kamer te gaan, liep ik naar de vijver achter het huis. Ik ging aan de rand zitten, stak mijn tenen in het water en liet de zon mijn gezicht verwarmen.
'Geniet je van de zon, Uwe Majesteit?'
Ik wist wie het was zonder te kijken.
Thomas White. Mijn beste vriend, met zijn altijd vrolijke, bruine ogen en warrige, golvende, bruine haar, dat hij nooit fatsoeneerde. Hij ging naast me zitten, de zon scheen op zijn krullen.
'Jij hebt geluk dat je pas over twee weken jarig bent,' zei ik. 'Jij zat er niet bij. Jij hoeft je leven niet op te geven voor de kroon.'
'Als ik al achttien was geweest,' grapte hij, 'hadden wij kunnen trouwen en iedereen de moeite kunnen besparen.'
Hij trok zijn laarzen uit, rolde zijn spijkerbroek op en stak zijn voeten naast de mijne in het water.
'Hoe ben je erachter gekomen?'
'Ik ging naar je huis. Ze zeiden dat je buiten was en vroegen me je ruimte te geven. Toen vertelden ze het me.'
Zijn stem bleef luchtig, alsof het minder zwaar zou worden als hij maar genoeg glimlachte.
'Ik wil niet, Thomas,' zei ik zachtjes. Het hardop zeggen maakte het echt.
Hij sloeg zijn arm om me heen. 'Het komt wel goed, Pen.'
Ik kreunde gefrustreerd. 'Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat je mijn volledige naam moet gebruiken?'
'Oneindig veel, Pen. Oneindig veel keren.'
We bleven zo zitten, lachend en pratend, tot de zon begon onder te gaan.
'Tot snel,' zei ik, terwijl ik hem omhelsde.
Hij trok zachtjes aan mijn paardenstaart. 'Zo makkelijk kom je niet van me af.'
Toen ik eindelijk naar mijn kamer ging, begon ik in het wilde weg kleren in een tas te proppen.
Er werd aangeklopt.
'Al afscheid genomen van Thomas?' vroeg mijn vader, terwijl hij mijn kamer in keek.
Ik knikte.
'Het komt wel goed, lieverd. Je haalt het einde waarschijnlijk niet.' Hij glimlachte een beetje. 'Niet omdat je het niet zou kunnen, maar omdat ik denk dat je niet erg je best zult doen.'
Hij had de spijker op zijn kop geslagen.
'Ik ga je missen, papa.'
'Ik zal vanavond een kaars aansteken en Xandra vragen over je te waken.'
'Dank je,' zei ik zachtjes. Ik geloofde niet wat zij geloofden, maar ik respecteerde hun hoop.
Mijn moeder verscheen achter hem en sprak zacht. 'Er staat een auto van het paleis klaar.'
Het gebeurde echt. En er was niets wat ik kon doen om het tegen te houden.
