De zonsondergang tegemoet
Auteur
Iandra Taylor
Lezers
822K
Hoofdstukken
33
Je schrijft al jaren in het geheim boeken om wat geld opzij te leggen. Dus wanneer je je vreselijke man met een andere vrouw betrapt, zeg je: "Ik hoef helemaal niets meer van je. Je bent nu haar probleem. Ik ben er klaar mee."
Wanneer Sadie haar man met een andere vrouw betrapt, is ze bang om er alleen voor te staan in haar bevooroordeelde kleine dorp. Maar dankzij haar geheime carrière als schrijfster, de hulp van de plaatselijke motorclub en de kans op een nieuwe liefde met een toegewijde biker genaamd Wrench, ontdekt Sadie een nieuwe innerlijke kracht.
Maar zal haar wraakzuchtige ex haar een nieuwe weg laten inslaan?
Hoofdstuk 1
SADIE
Er was een berichtje op mijn telefoon van een onbekend nummer.
Onbekend
Ga eens bij je man kijken.
Het was vreemd, maar door de jaren heen waren er zo veel dingen vreemd geweest.
Het was drie uur 's middags. Tijdens het grootste deel van ons huwelijk had Adam avonddiensten gedraaid, maar ongeveer twee jaar geleden was hij overgestapt op dagdiensten. Dat betekende dat hij aan het werk zou moeten zijn. Ik wist niet of er een ongeluk was gebeurd of dat het iets anders was.
Ik nam een toiletpauze en verstopte me in een hokje om naar zijn werk te bellen.
„Sorry, mevrouw Henderson, maar hij is hier niet. Hij staat vandaag niet eens op het rooster.“
Toch was hij vanochtend van huis gegaan en had hij me verteld dat hij tot laat zou werken.
Fout nummer één.
Ik had vaak gedacht dat Adam vreemdging, maar ik had nooit het bewijs gehad om het aan te tonen.
Toen ik voor het eerst vermoedde dat hij ontrouw was, had ik een klein kind. Ik had geen manier om ons beiden te onderhouden als ik weg zou gaan. Maar Garrett was al een tijdje geen kind meer. Hij was nu zeventien, bijna achttien, en kon zijn eigen keuzes in het leven maken.
Bezorgd klokte ik uit en ging ik naar huis om te kijken of Adam daar was.
Zijn pick-up stond niet op zijn parkeerplek.
Terwijl ik mijn auto op mijn plek naast die van hem parkeerde, liep Garrett het appartementengebouw uit om naar zijn bijbaantje te gaan.
„Garrett, heb je je vader nog gesproken? Gaat het goed met hem?“ vroeg ik.
Hij keek me met haat in zijn ogen aan terwijl hij naar zijn auto beende. „Waarom vraag je dat in godsnaam altijd aan mij? Als een van ons iets tegen jouw zielige reet te zeggen had, zouden we het je wel vertellen.“
Hij trok de autodeur open en draaide zich nog een keer naar me toe. „Laat me gewoon verdomme met rust. En nu je toch bezig bent, laat papa ook met rust. Hij heeft iets beters met haar. Ik snap niet waarom hij jouw dikke reet nog niet heeft verlaten.“
Daarna stapte hij in zijn auto en reed hij weg.
Ik probeerde er altijd voor te zorgen dat mijn zoon nooit kon zeggen dat ik oneerlijk was of hem mishandelde. Wat hij ook naar mijn hoofd slingerde, ik behandelde hem altijd met alle liefde die ik had. Hij was het lichtpuntje in mijn leven, zelfs als hij er alles aan deed om dat niet te zijn.
Toen hij klein was, was Garrett het liefste kind dat ik ooit had gekend. Maar in de loop der tijd had zijn vader hem gevormd tot iemand die ik niet meer herkende. Hij was altijd al een vaderskindje geweest. En het werd steeds moeilijker om te luisteren naar de walgelijke woorden die uit zijn mond kwamen.
Als ik toen was weggegaan, weet ik dat ik had moeten vechten om de voogdij over hem te krijgen. Ik had dan niet alleen een manier moeten vinden om ons dagelijks leven te betalen, maar ook een advocaat in de arm moeten nemen. Bovendien zou ik geen enkele steun hebben gehad. Ik zou helemaal alleen zijn geweest, met alleen mijn kind als troost.
In de loop der jaren had ik geleerd om mijn gevoelens te verbergen. Ik leerde om niet te laten zien hoeveel pijn de mannen in mijn leven me deden. Ik zag hoe blij het hen maakte om me te behandelen alsof ik er niet toe deed. Ik wilde hen niet de voldoening geven om te laten merken dat hun woorden me vanbinnen kapotmaakten.
Als Garrett 's avonds laat in zijn kamer was en Adam aan het werk was, ging ik naar de logeerkamer. Ik zette dan de luidruchtige ventilator aan. Pas dan liet ik mijn emoties de vrije loop.
Dat kleine kamertje was mijn veilige haven geworden—de plek waar ik mezelf in slaap huilde. Daar vroeg ik me af waar het mis was gegaan met dit alles. Wat had ik gedaan om dit kloteleven te verdienen?
Ik sliep in die kamer. Ik nam alle pijn en wanhoop die ik voelde en veranderde het in iets prachtigs in die kamer. Ik werd de vrouw die ik vandaag de dag ben in die kamer.
Voorovergebogen over een tweedehands laptop had ik hoop gevonden in woorden. In de werelden die ik creëerde. In de personages die ik tot leven bracht. In de verhalen die uit mijn vingers vloeiden en op de pagina belandden.
Ik stond nog steeds te staren naar de plek waar de auto van mijn zoon had gestaan toen mijn telefoon een geluidje maakte. Het was weer een berichtje van hetzelfde onbekende nummer.
Het was een adres.
Ik had een globaal idee van waar het was, en ik wist dat ik er zonder problemen kon komen.
Ik stapte in mijn auto en voerde het adres in op mijn navigatiesysteem. Na een diepe ademhaling reed ik de straat op, maar in gedachten was ik nog in de afgeschermde veiligheid van de logeerkamer.
Naarmate de tijd verstreek, verliet ik de kamer alleen nog maar om te koken, schoon te maken en naar mijn werk te gaan. Na jaren te hebben geluisterd naar hun geklaag en gescheld, was het makkelijker om te ontsnappen—om me voor hen te verstoppen.
Ik dacht er vaak over na waarom ik niet gewoon was weggegaan. Waarom ik niet gewoon mijn schamele bezittingen had gepakt en voor alles was weggelopen.
Hiervoor zou ik het in mijn eentje niet hebben gered. Adam had mijn kredietwaardigheid geruïneerd. Hij beheerde onze financiën, en tot voor kort had ik geen manier om in mijn eigen levensonderhoud te voorzien.
Zelfs mijn ouders zouden me niet in huis hebben genomen. Ze zouden me hebben weggestuurd en me hebben verteld dat ik kruipend terug moest gaan naar mijn man, om te smeken om vergiffenis.
Ze hadden me opgevoed als de perfecte dame uit het Zuiden—om geen ruzie te maken met mijn man en om de leer van de kerk te volgen. De man is het hoofd van het gezin, en daarom kan hij niets fout doen.
Scheiden was een onvergeeflijke zonde volgens dit stadje vol religieuze fanaten. Het maakte niet uit of je man ontrouw was of je sloeg. Jij was degene die Gods wet overtrad als je hem verliet.
En dat stigma zou een gescheiden vrouw tot haar sterfdag blijven achtervolgen.
Het was niet zo dat mijn ouders niet wisten wat er gaande was. Elke keer als ik over hem klaagde, zei mijn moeder dat ik tot God moest bidden. Hij moest me de genade geven om meer begrip te tonen.
Uiteindelijk stopte ik met klagen over hoe Adam me behandelde. Ik begon de onzin die ze uitkraamde zelfs te geloven. Ik kon Adam niet overal de schuld van geven. Een deel hiervan was mijn schuld. Omdat ik niet voor mezelf opkwam en omdat ik niet gewoon beter was.
Nu was het echter een ander verhaal. Ik bevond me in een andere positie.
Jaren van verstoppen in de logeerkamer betekende dat ik jaren aan gepubliceerde boeken op mijn naam had staan. Ik had elke cent die ik met mijn schrijven verdiende verborgen gehouden. Ik had mijn sporen uitgewist alsof ik een undercoverspion in het buitenland was.
Ik zou niet meer hulpeloos zijn. Op dit moment had ik alleen iets nodig dat me over de streep zou trekken—iets dat ervoor zou zorgen dat ik de klootzak eindelijk zou verlaten.
Iets zoals een adres van een anonieme afzender.
Het kostte maar vijf minuten om er te komen. Ik waagde me niet vaak aan deze kant van de stad. Ik was sowieso niet iemand die veel uitging. Ik had te veel op mijn bordje met mijn fulltimebaan, het huishouden en het schrijven van boeken.
Ik parkeerde voor wat vroeger het oude motel was geweest. Het stadje Centerville was klein, en jarenlang was het oude motel de enige plek geweest waar bezoekers konden verblijven.
Zes jaar geleden, toen het eindelijk was gesloten, had een motorclub het gekocht. Volgens de roddels in het stadje was het omgebouwd tot een clubhuis.
Ik zat op de parkeerplaats van wat leek op de oude lobby en staarde naar het gebouw. Er was veel veranderd. Vanuit mijn auto kon ik zien dat de lobby en een paar van de kamers op de begane grond waren omgebouwd tot een bar.
Er kwam nu ook een tweede gebouw achter vandaan gluren. Nog meer kamers? Hoewel ik wist dat het niet langer dienstdeed als motel. Misschien woonden sommige van die mannen daar wel.
Op het bord over de hele breedte van de voorkant stond „Sinner’s Pride“. Ik snoof en lachte zachtjes.
Op sommige dagen leek het alsof dit stadje meer kerken dan mensen had.
Jarenlang hadden de religieuze fanaten geprotesteerd tegen de bouw van bars of slijterijen in het stadje. Toen de club het motel kocht en de vergunningen indiende om er een bar van te maken, hadden die kerken een enorme heisa gemaakt.
Maar deze keer had de club gewonnen. En afgaande op het aantal auto's op de parkeerplaats om half vier 's middags, deden ze het behoorlijk goed.
Dit was de eerste keer dat ik het gebouw echt goed bekeek sinds ze in het stadje waren komen wonen. Het was totaal niet wat ik me ervan had voorgesteld.
Het gebouw was schoon en het terrein was vrij van zwerfafval. Hoewel ik nog nooit in een clubhuis of bar van een MC was geweest, had ik er wel boeken over gelezen. Met boeken bedoelde ik liefdesromans. En ik wist dat ik die niet zomaar als absolute waarheid over het motorleven kon aannemen.
Ik zag de pick-up van Adam aan de andere kant van de parkeerplaats staan. De anonieme sms had dus gelijk. Hij was hier.
Ik sloot mijn ogen en bereidde me voor op wat ik misschien zou aantreffen als ik naar binnen ging. Wilde ik iets vinden? Wilde ik mijn man zien op een manier die ik nog nooit eerder had gezien?
Ik kon niet echt een antwoord bedenken.
Ooit, jaren geleden, hadden we een geweldige relatie gehad. Toen we net begonnen met daten, was alles goed. Gelukkig. Zelfs de eerste paar jaar van ons huwelijk waren goed.
Alles veranderde toen Garrett kwam. Het was alsof ik met een vreemde samenleefde. Weg was de Adam op wie ik verliefd was geworden. Nu, bijna achttien jaar later, had ik er nog steeds geen flauw idee van wat er in vredesnaam was gebeurd.
Misschien was dit wel het moment om hem precies dat te vragen. Of misschien ook niet. Het enige dat ik zeker wist, was dat mijn leven voorgoed zou veranderen zodra ik door die deur liep.
Ik stapte uit de auto en liep langzaam naar de ingang. De deur maakte geen geluid toen ik naar binnen liep. Niemand schonk ook maar enige aandacht aan me.
Ik keek om me heen en kneep mijn ogen tot spleetjes totdat ze aan de duisternis gewend waren—en ik vond wat ik zocht.
Ik had gelijk. Niets zou ooit nog hetzelfde zijn.
