Pierce Charming Academy Origins
Auteur
F. R. Black
Lezers
61,4K
Hoofdstukken
1
De openingsdag op de Pierce Charming Academy zou vlekkeloos moeten verlopen. Pierce heeft het pak, de toespraak, de camera's, alles is perfect. Op één ding na: zijn halfbroer Dom. Dom is half-vampier, half-ramp en heeft totaal geen behoefte om zich te gedragen. Ooit vernietigde hij bijna het universum. Nu wordt er van hem verwacht dat hij helpt het te redden. Terwijl de pers zich verdringt, de spanningen oplopen en hun verlossing aan een zijden draadje hangt, begint Pierce te denken dat imperfectie de enige weg vooruit is.
Bonus Content
Pierce
FGI Headquarters
Ceremonie voor het doorknippen van het lint op de openingsdag van Pierce Charming Academy
15 jaar geleden
Ik loop met stevige passen door de marmeren gang van Fairy Godmother Inc. Headquarters. Het vroege ochtendlicht schijnt door de hoge ramen naar binnen. Het licht valt op de glans van mijn crèmekleurige en donkerblauwe pak. De strakke lijnen daarvan zijn ontworpen om optimisme en gezag uit te stralen.
Mijn hart klopt iets sneller.
Het is de openingsdag van Pierce Charming Academy. Ik word geacht het perfecte voorbeeld van hoop en vernieuwing te zijn. Ik moet mezelf presenteren als het perfecte uithangbord voor onze Alpha en Beta training.
Naast me slaat Dom, dat moet ik toegeven, een goed figuur in zijn bordeauxrode pak. Het is een creatie die ik zelf op maat heb gemaakt. Hij draagt het fijne fluweel met subtiel zilverdraad bij de manchetten als een soort harnas. Zijn zwarte haar, dat altijd in de war zit, valt in zijn ogen. Hij kijkt boos naar de zwevende camera en slaat ernaar met een snelle handbeweging. De media zwermen al sinds zonsopgang om ons heen. Ze zoemen en zijn hongerig naar een glimp van het beruchte halfbroer-duo.
„Fuck die camera,“ sist Dom zachtjes, terwijl hij ernaar wijst. „Net irritante kleine vliegjes.“
Hij kijkt me boos aan en loopt dan door. Ik doe mijn best om mijn gezicht neutraal te houden.
Niemand zou ooit raden dat we halfbroers zijn. We lijken totaal niet op elkaar en onze persoonlijkheden konden niet meer verschillen. Zora beweert dat Dom en ik dezelfde neus hebben en wat trekjes delen, maar ik zie het niet.
Hij is in alle opzichten het tegenovergestelde van mij.
Ondanks zijn wrede verleden, weet hij zich in het openbaar verrassend positief te gedragen. En met 'positief' bedoel ik dat hij beleefd en soms een beetje kinderachtig is. Ik begrijp dat hij wat kleine eigenaardigheden heeft, maar daar kunnen we aan werken. Als ik eerlijk ben, functioneert hij ondanks zijn gekke trekjes beter dan de helft van mijn shifter agents.
Ik geloof dat hij de ideale persoon is om Pierce Charming Academy samen met mij te leiden. Dit is natuurlijk wel als onderdeel van zijn straf. Hij en ik denken hetzelfde, ook al uiten we dat op verschillende manieren.
De media smulden van ons verhaal.
Nadat FGI het universum van de totale ondergang had gered en de krachten bundelde met de aarde, wilde iedereen alles weten. Ze moesten alles horen over mijn halfbroer en zijn weg naar verlossing.
Nou ja, verlossing is misschien wat overdreven. Het feit dat hij niet in het openbaar is geëxecuteerd, zegt genoeg over zijn bizarre PR-skills. En natuurlijk over mijn steun.
Het is allemaal zo ingewikkeld.
We hebben allebei ons hele leven lang extreme kwellingen meegemaakt. Soms begin ik zelfs te begrijpen waarom hij vroeger zoveel verwoesting zocht. Hij leerde zijn woede om te zetten in kracht. Ik ben alleen maar blij dat hij het licht heeft gezien. Hij probeerde ons allemaal te doden en alle werelden te vernietigen, maar uiteindelijk heeft hij ons gered.
Dat laatste deel is cruciaal. Zonder die redding had zijn hoofd nu zeker op een spies gestaan.
***
Ik wist nooit dat mijn moeder iets had met een vampierkoning. Nou ja, niet totdat Dom uit het niets opdook.
Mijn moeder hield het bestaan van Dom verborgen voor mij en voor iedereen. God weet hoe ze dat voor elkaar heeft gekregen. Het is slechts een klein deel van de fucked-up situatie die mijn familie heet.
Dom werd verborgen gehouden en gebruikt voor zijn briljante brein. Hij werd diep in de kerkers bewaard, alsof hij een geheim wapen was. Hij was het meesterbrein achter de bijna-ondergang van FGI. En ook achter de bijna-ondergang van het hele universum zoals wij dat kennen.
Zonder het te weten veranderde hij de magnetische energie van het zonnestelsel. Dit veroorzaakte een gevaarlijke onbalans die we nu proberen te herstellen. Het lijkt erop dat de oudere broer de troep van de jongere broer moet opruimen. Ik neem het hem niet kwalijk. Tenminste niet te veel.
Daarom zijn we nu hier. We openen een academie om aardbewoners te trainen voor missies, in plaats van ze in het diepe te gooien. Ik ga de gouden brieven missen die we vroeger naar vijf deelnemers per missie stuurden. Mij is echter verteld dat dat 'te overdreven' is en 'geen goed gebruik van middelen'.
Na alle chaos en waanzin ervaart zelfs de aarde nog steeds verwoesting door de magnetische verschuiving. De troepen van Fairy Godmother Inc moesten ingrijpen om te helpen de wereld te stabiliseren. Nu werken we hand in hand met de mensen van de aarde. Dat is niet ideaal, dat weet ik. Die mensen staan er niet om bekend dat ze goed samenwerken. Maar Zora is erin geslaagd om ze in het gareel te krijgen.
Nu werkt Fairy Godmother Inc. niet meer in de schaduw.
We zijn niet langer een geheim.
Fairy Godmother Inc. is nu een afdeling van de aarde geworden. De binnenkort prestigieuze academie bevindt zich in een enorm, zwevend complex hoog boven de grond. Deze faciliteit is speciaal ontworpen om honderden rekruten te trainen voor hun komende Alpha en Beta missies. Het bereidt hen voor op de gevaren die ze onder ogen zullen zien.
En ik heb de taak gekregen om het te leiden. Samen met mijn half-vampier, bloedirritante broer.
Wat kan er in hemelsnaam misgaan?
Dus hier zijn we, eindelijk klaar om te openen.
Honderden mensen lopen achter ons aan. Onder hen zijn de leden van de hoge raad en de Fairy Godmother zelf. Ze staat erop dat we haar in de persconferenties en uitingen naar de media alleen Fairy Godmother noemen. Blijkbaar liet Zora haar 'te vriendelijk' lijken.
„Waarom moet ik hier zijn?“ sist Dom naast me terwijl de camera om ons heen draait. „Ik haat letterlijk negenennegentig komma negen procent van de mensen hier.“
Ik kijk hem even aan terwijl we lopen. Zijn lange stappen passen precies bij de mijne.
„Het is hier zijn, of vijfhonderd jaar tot levenslang wegrotten in een kerker,“ herinner ik hem nonchalant.
Hij kijkt alsof hij zijn opties afweegt. „Zou ik een celgenoot hebben?“
„Ja,“ zeg ik op een opgewekte toon. Ik kijk recht vooruit terwijl ik loop. Misschien zou mijn baan als schooldirecteur wel makkelijker zijn als hij voor de gevangenis koos. „Hoogstwaarschijnlijk een zielloze tovenaar of misschien een enorme, stinkende boeman.“
„Vrouwelijk?“
Ik neem een seconde om na te denken.
„De enige vrouw in de Alpha gevangenis die ook maar een beetje in de buurt van jouw leeftijd kwam, kauwde haar eigen handen en voeten eraf. Ze probeerde ze weer tot leven te wekken als haar dienaren.“ Ik kijk hem aan met een serieuze blik. Ondertussen probeer ik wanhopig mijn morbide lach in te houden. „Ik kan het wel voor je vragen. De bewakers daar doen me graag een plezier.“
Dom geeft me een sarcastische glimlach en valt dan weer terug in zijn norse blik.
Er is iets zo charmant aan zijn brutale manieren. Zeker, hij probeerde het leven zoals wij dat kennen te vernietigen, maar hij is wel mijn broer. Dat moet toch zeker iets waard zijn.
Als het werken voor FGI me door de jaren heen iets heeft geleerd, is het dat iedereen een tweede kans verdient. Iedereen verdient verlossing.
Misschien ben ik te mild voor hem, maar hij is mijn laatste beetje eigen vlees en bloed. Ik wil dat hij het beter doet. Ik wil dat hij beter is.
Dus stelde ik voor dat hij gebonden zou worden aan Fairy Godmother Inc., het bedrijf dat hij probeerde omver te werpen. Zijn rol zou zijn om te helpen het universum te herstellen. Hij moest de schade repareren door Alpha missies te leiden namens Pierce Charming Academy. Op deze manier zou hij bijdragen aan het herstel en tegelijkertijd zijn straf uitzitten.
„Je hebt de academie naar jezelf vernoemd,“ grapt Dom met een lichte, plagende grijns. Jeetje, kan hij soms mijn gedachten lezen? „Een beetje narcistisch, vind je niet, grote broer?“
„Ik moest wel,“ zeg ik, terwijl ik een glimlach onderdruk. „Anders was het de Rinus Charming Academy geworden. Dat klinkt toch minder goed.“
Mijn irritante oom wilde dat het in de naam van onze familie zou zijn. En zijn naam klinkt afschuwelijk. Wie kijkt er nou naar een baby en zegt: „Ja, laten we hem Rinus noemen.“
Ik moest wel ingrijpen.
„Waarom the fuck had Rinus die macht?“ vraagt Dom. Hij kijkt me aan en werpt dan een blik naar achteren. „Zij is toch het hoofd van FGI? Zij is tenslotte de Fairy Godmother.“
Ik schud mijn hoofd en verlaag mijn stem.
„Weet je niet dat hij een relatie heeft met Zora? Dat levert voordelen op,“ ga ik verder met een schouderophalen. „Bovendien doen we dit allebei samen. Ze gaf me haar volste vertrouwen toen ze mij koos als directeur van de Academie.“
Ik kijk achterom en zie Zora door een microfoon praten terwijl ze loopt. Ze ziet eruit als een koningin in haar sprankelende zilveren jurk.
„Natuurlijk, de beroemde Pierce Charming,“ zegt hij zonder uitdrukking op zijn gezicht. „Het zou verkeerd zijn om het niet naar jou te vernoemen.“
„Je zou echt wat dankbaarder moeten zijn. Als ik niet zo goed in mijn werk was, zou je dood zijn of wegrotten in een gevangeniscel zonder ramen,“ zeg ik. We slaan een hoek om naar het enorme portaaldok dat iedereen naar de academie zal brengen. „Je moet leren om respect te hebben voor je ouderen, Dom.“
Hij snuift als we ons allemaal verzamelen voor een foto voor de ingang van het portaal. Er hangt een lichtblauw lint voor. Zodra we hier doorheen gaan, zijn we op de academie. Dan ben ik officieel de directeur van de hele academie. Het lot van alle werelden ligt dan in mijn handen terwijl ik de volgende generatie train voor FGI missies.
Ik kijk naar Dom. „Wil je me helpen het lint door te knippen?“
Dom grijnst en wrijft nadenkend over zijn kin. Na een moment ontmoet zijn verkleurde blik de mijne. „Zou jij een shifter agent neuken?“ vraagt hij met ongekende vrolijkheid.
Ik frons naar hem terwijl mensen zich om ons heen verzamelen.
„Dus, dat is een nee?“
Waarom kan hij niet gewoon normaal doen en de vraag beantwoorden?
„Fout antwoord,“ zegt hij, zijn ogen vol met duister vermaak. „Mijn antwoord is natuurlijk ja. Ik hoor dat die shifter agents absolute freaks zijn! Dus, ik zal het lint doorknippen, denk ik. Ik bedoel, als jij dat wilt.“
Ik heb deze verlegen kant van hem nog nooit gezien. Voor een moment denk ik dat ik misschien wel vrienden zou kunnen worden met deze ondeugende half-vampier broer van me. Maar dan doet hij zijn mond weer open.
„Het werd tijd dat je om mijn hulp vroeg. Niet alles draait altijd om jou, Piercy jongen.“ Dom kijkt om zich heen en ziet er trots uit op zichzelf. „Ik wed dat sommigen zeggen dat ik nog knapper ben dan jij. Waarschijnlijk meer dan sommigen, nu ik erover nadenk. Ik heb dat sombere, mysterieuze imago mee. Dat is nu erg in de mode. Jij bent gewoon te... te... te klassiek Amerikaans knap. Zo saai.“
Mijn mondhoeken trekken omhoog. „Twijfelachtig.“
Zora baant zich een weg naar ons, haar gezicht straalt.
„Maak hier een goede foto van!“ roept ze terwijl camera's dichterbij komen. Haar heldere ogen ontmoeten de mijne. „Pierce, lieverd! Laten we het lint samen doorknippen!“
We draaien ons allemaal om en glimlachen terwijl we voor het lint staan. Het lint markeert de historische opening van Pierce Charming Academy. Dom weet zijn hand bij ons op de ceremoniële schaar te wringen. Hij duwt Zora net genoeg met zijn elleboog opzij om een theatrale boze blik van haar te krijgen.
Terwijl de camera's klikken, buigt de hele groep naar voren. Dom toont een scheve grijns terwijl hij konijnenoren achter mijn hoofd maakt. Hij is echt zo'n kind. Zora rolt wanhopig met haar ogen, terwijl ik probeer mijn kalmte te bewaren.
Onvolwassen, ja, maar onbetaalbaar.
Gelach barst los als de schaar door het lint knipt. Het gezamenlijke gejuich echoot tegen de glanzende muren van het portaaldok.
Die foto komt aan de muur in de grote hal te hangen. Ik stop de gedachte weg en glimlach in mezelf. Ik heb altijd gehouden van de schoonheid in imperfecties. De manier waarop ze het licht vangen. De manier waarop ze iets levend laten voelen.
Want misschien is perfectie wel helemaal niet het doel.
Misschien is het wel de moed om imperfect te zijn en toch door te gaan.
En voor de eerste keer kan ik niet wachten om te zien wat er hierna komt.
