Het dierenrijk boek 1: het dierenrijk
Auteur
Lily Saphire
Lezers
707K
Hoofdstukken
76
Twee werelden botsen onder drie gloeiende manen, waar magie in de lucht hangt en wezens met macht en trots heersen. Mia dacht ooit dat hun eerste ontmoeting slechts een vreemde kinderdroom was, maar het lot vergeet nooit iets. Nu, jaren later, brandt de vonk die die nacht ontstond fel en trekt haar naar een land dat even adembenemend als gevaarlijk is. Elke stap onthult geheimen, elke blik bevat een vraag en elke hartslag herinnert haar eraan dat ze niet langer veilig is. In een koninkrijk waar schoonheid geheimen verbergt en monsters genadeloos zijn, moet Mia beslissen of ze de liefde najaagt... of rechtstreeks in de klauwen van iets veel gevaarlijkers loopt.
Na middernacht
'In deze wereld overleven de sterksten. Anderen doen misschien alsof ze beschaafder zijn dan hun voorouders... maar ik weet wel beter. Diep vanbinnen voelen ze dezelfde oeroude drang. De wilde behoefte om te jagen, te doden en de sterkste te worden. Niets verandert. Wie anders denkt, kiest ervoor om zwak te zijn. Zo was het en zo zal het altijd zijn. Macht, en wie die neemt.'
***
Mia Burch lag roerloos in haar kleine bed, opgeschrikt uit haar slaap, haar ogen waren gericht op het raam.
De regen kletterde tegen het glas, waarbij elke ongeduldige druppel het licht ving toen een plotselinge bliksemflits de kamer verlichtte.
Even later rommelde de donder in de verte, als een dreigende stem.
Ze wenste dat haar ouders er waren. Maar er was niemand die ze kon vertrouwen.
Ze klemde haar knuffelkonijn stevig vast. De achtjarige hield van haar knuffel en hield die dicht bij zich tijdens het slechte weer.
Ze probeerde rustig en gelijkmatig te ademen. Ze wist dat ze weer in slaap zou vallen als ze maar lang genoeg bleef liggen, misschien zou ze haar ogen sluiten en net doen alsof.
Het zou nu bijna zover moeten zijn. Alsjeblieft, laat het snel komen.
Het gerommel van de storm maakte het moeilijk. Het was geen fijne nacht.
Ze keek naar de harige zwarte kat op haar ladekast, die zijn pootjes waste en zich niets aantrok van het noodweer buiten.
Iets buiten haar kamer trok de aandacht van de kat. Hij spitste zijn oren naar de deur voordat hij van de ladekast sprong en de paarse kamer uit rende.
Een luid gerammel van vallende pannen zorgde ervoor dat Mia haar hoofd optilde en naar de kier van de deur keek.
Het geluid van schuivende meubels maakte haar nieuwsgierig. Ze vroeg zich af of Cindy, haar oppas, het had gehoord.
Ze knipperde een paar keer met haar ogen, in de hoop dat haar vader zou komen kijken. Maar toen herinnerde ze zich dat ze pas 's ochtends terug zouden komen vanwege de storm.
In haar roze pyjama met wolken stapte ze uit bed en hield het konijn stevig vast.
Ze liep naar de deur om te kijken of ze iets kon zien in de gang.
Het eerdere geluid van de pannen had haar bang gemaakt, in de wetenschap dat haar oppas nooit in de keuken kwam. Ze raakte al helemaal geen kookgerei aan.
Ze gluurde door de kier van de deur naar het einde van de gang en zag hoe een schaduw voorbij het flikkerende licht van de televisie in de woonkamer bewoog.
Het was niet de lange gestalte van Cindy, maar een kleine, slanke vorm die snel voorbijraasde, vergezeld van het geluid van een tafel die over het hout schoof.
Bang rende Mia naar haar bed terwijl de donder het huis deed schudden. Er was nog iemand anders hier...
Had de inbreker Cindy pijn gedaan? Ook al was ze niet aardig tegen Mia, tegen haar ouders was ze wel vriendelijk.
Haar vriendelijkheid was misschien niet gemeend, maar ze verdiende het ook niet om pijn te moeten lijden.
Er klonk nog een geluid. Toen het gesis van haar kat.
'Midnight!'
Ze keek over de rand, haar hart klopte snel voor haar kat, die haar vader haar had laten redden uit het asiel. Ze had hem gevoerd, liefde gegeven en de vreemde kat die van water hield, in bad gedaan.
Ze wilde niet dat hij pijn werd gedaan.
Langzaam gleed ze van haar veilige bed en riep haar kat opnieuw, in de hoop dat hij in haar armen zou rennen zoals altijd, en ze de deur kon afsluiten. Maar hij kwam niet.
Ze verliet de veiligheid van haar kamer om hem te zoeken. Ze riep zijn naam, gluurde door de deur en stapte toen de donkere gang in.
Zonder het licht van de televisie dat schaduwen maakte, voelde ze zich zekerder toen ze de woonkamer binnenging.
Zodra haar kleine voeten op de houten vloer stapten, keek ze de woonkamer rond.
Cindy lag op de bank met een open zak chips op tafel, maar dat was niet wat de aandacht van het jonge meisje trok.
Een verse, glanzende donkerrode handafdruk markeerde de muur vanaf de keuken, en gleed richting de vloer. Op de tafel, die iets van de bank was weggeschoven, zag ze nog een handafdruk
Mia knipperde en kantelde haar hoofd bij het zien van de scène. Iemand was hier geweest, maar ze begreep niet waarom die zo'n rommel zou maken.
Het geluid van een kattengrom kwam uit de donkere kelder waar de rode handafdrukken naartoe leidden. Haar adem stokte. Met haar konijn in haar armen rende ze naar de kamer van haar ouders om de zaklamp van haar vader te pakken.
Ze hield niet van donkere plekken, en vooral niet van de kelder, maar Midnight was van haar. Ze hield van die kat en ze wist dat hij daar beneden was.
Maar wie was er nog meer?
Voorzichtig liep ze naar de open kelderdeur, met de zaklamp in haar hand en het konijn tegen zich aan.
Het licht flikkerde toen ze het naar beneden richtte. Langzaam liep ze trede voor trede naar beneden en hoopte dat haar kat hier was.
Toen ze meer rood op de treden onder haar zag, stopte ze
'Midni—o!'
De grote zaklamp viel uit haar kleine vingers, tuimelde de trap af en kwam tot stilstand op de vloer.
Een geluid in de kelder deed haar verstijven. De bliksemflits was fel maar stil.
Moest ze nu teruggaan of de zaklamp van haar vader gaan pakken?
Ze hoorde het gesis van haar kat, een teken dat hij hier beneden was. Ze moest zeker weten dat hij in orde was.
Met bonzend hart gleed ze de trap af, terwijl ze naar de zaklamp reikte.
Zodra ze hem had, keek ze om zich heen. Dozen waren hoog opgestapeld en verborgen de rest van de donkere kelder.
Mia zag meer rode vlekken die naar een verborgen plek leidde, samen met haar kat.
'Midnight!'
De kat kromde zijn rug en siste in de richting waar de rode sporen naartoe leidden.
Mia stond op met de zaklamp en stapte naar voren.
Het gesis van Midnight werd overstemd door een luide grom waardoor de kat langs haar heen rende. Mia verstijfde, verbaasd.
Ze had nog nooit zo'n grom gehoord.
Een grom werd gevolgd door een pijnlijke kreun die haar nieuwsgierig maakte. Ze kwam dichterbij, benieuwd of iemand gewond was.
De zaklamp vloog uit haar hand waardoor het licht zich verwijderde en een angstaanjagende schaduw voor haar zichtbaar werd.
Terwijl het gromde als een grote katachtige, verstijfde ze. Mia sperde haar bruine ogen wijd open bij het zien van de gloeiende ogen voor haar.
Ze drukte haar konijn steviger tegen haar borst. Geel. Gele, felle ogen waardoor ze wel moest blijven kijken.
Vooral omdat de ogen niet menselijk leken. Het was meer als een... kat.
De langere schaduw gromde opnieuw, feller, in een poging haar weg te jagen zodat het er zelf vandoor kon gaan.
Maar zijn dreigende gegrom veranderde in kleine pijnlijke sissen terwijl zijn armen zijn buik en borst bedekten en hij voorover boog. Zijn wond was te pijnlijk.
De schaduw zakte ineen en duwde het kleinere meisje op de grond. De vreemdeling kromp ineen van de pijn.
Mia liet haar konijn op de grond liggen zodat ze de zaklamp kon pakken om erop te schijnen.
Ze begreep niet helemaal wat er voor haar lag. Eerst dacht ze dat het een gewonde jongen was die op de grond lag.
Hij zag eruit als een oudere tiener, maar er was nog iets.
De jongen had de oren en staart van een kat. Hij had twee puntige oren bovenop zijn hoofd. Zijn staart was lang en bewoog heen en weer van de pijn. Zijn kleding was ongewoon; hij droeg alleen een zwarte broek die eruitzag alsof die met de hand gemaakt was.
Zijn lichaam lag naar haar toe gedraaid met zijn ogen stijf dicht.
Zijn blote, magere lichaam leek gewond. Hij had blauwe plekken, snijwonden, hij was vuil en er liep bloed over zijn beschadigde huid.
Mia begon te beven, maar haar angst verdween bij het zien van de jongen die er zo slecht aan toe was. Hij was gewond.
Ze kwam dichterbij, maar het eerste kleine geluid dat ze maakte zorgde ervoor dat zijn ogen opengingen.
Zijn pupillen waren dunne lijntjes toen hij eerst naar haar keek, zijn gele ogen staarden waarschuwend in haar bruine. Maar terwijl hij naar haar keek, werd hij stil.
Mia bestudeerde zijn pupillen terwijl ze groter werden tot wijde cirkels en zijn lichaam verslapte zonder zijn hoofd te laten zakken. Hij knipperde een paar keer, vaker dan zij deed, en liet een ademteug ontsnappen die hij een tijd had ingehouden.
Het kleine meisje wist niet wat er gebeurde, maar ze wist dat ze hem moest helpen. Hoewel ze dichtbij was, bleef hij stil en staarde.
Bezorgd zei ze: 'I-ik weet niet hoe ik kan helpen, maar misschien moet je jezelf schoonmaken.'
Door zijn grote pupillen zag hij er normaal uit, maar zijn verwarde uitdrukking toonde dat hij het niet begreep. Hij knipperde vaker naar haar en bleef stil toen ze zijn gewonde arm aanraakte.
Zijn pijn werd erger toen ze hem aanmoedigde om op te staan. Hij kreunde. Hij wilde gewoon een tijdje ergens liggen.
'Mijn oppas slaapt,' fluisterde ze tegen hem en hielp hem naar de trap.
Hij zag er uitgeput uit en het leek alsof hij veel pijn had. Ze moest hem helpen.
'Ze kan overal doorheen slapen, maar blijf stil voor de zekerheid, oké?' zei ze.
Hij staarde weer.
Ze hielp de vermoeide jongen de trap op, zijn pijnlijke lichaam maakte het moeilijk. Hij was groter en langer, maar leunde tegen de muur voor steun, worstelend met elke trede.
Hij strompelde stil door de woonkamer en de gang met haar. Helemaal aan het einde, naast haar kamer, was een badkamer waar ze hem naartoe leidde.
Tegen die tijd was zo uitgeput dat hij viel, waarbij hij het douchegordijn vast probeerde te grijpen in een zwakke poging om overeind te blijven. Ze kon niet voorkomen dat hij in de badkuip viel.
Zijn hoofd rolde achterover, zijn staart stak half uit de badkuip. Zijn oren hingen laag met zijn ogen dicht.
Hij was bewusteloos geraakt.
Ze pakte de douchekop en ging op een krukje staan om erbij te kunnen. Mia zette het water aan en zorgde ervoor dat het warm was zodat ze de arme jongen kon wassen.
Ze wist dat hij een onbekende vreemdeling was, maar ze kon hem niet zo laten liggen. Ze maakte zijn gezicht en lichaam schoon en kantelde haar hoofd vragend terwijl ze naar hem keek.
Hij zag er niet uit als een normale twaalfjarige. Zijn haar was aan de lange kant, wat ongewoon was voor jongens in deze stad, en hij was slank gebouwd - een teken van zijn jeugd.
Wie was hij?
Hij lag in de badkuip terwijl zij het bloed van de muur en overal waar ze bij kon, schoonmaakte, in de hoop Cindy te beschermen tegen de schuld. Ze wilde de jongen niet in de badkamer achterlaten, maar ze was niet groot genoeg om hem te dragen.
Toen ze terugkwam in de badkamer was hij wakker, zijn staart krulde langzaam. Hij voelde haar aanwezigheid en draaide zijn hoofd, zijn ogen waren halfgesloten en hij ademde langzaam.
'Ik... ik heb je een beetje schoongemaakt,' zei ze, ze klemde haar vingers nerveus samen. 'Het spijt me dat ik je daar heb achtergelaten, ik ben gewoon... nou ja, te klein om je op te tillen.'
Ze dacht dat hij iets zou zeggen, maar hij lag daar stil, nat en tevreden. Het warme stromende water was fijn, en het puntje van zijn staart krulde.
Ze wilde vragen stellen maar deed het niet.
'Heb je daar medicijnen voor nodig?' haar stem trilde.
Ze was zelden in de buurt van anderen, omdat haar moeder haar thuis lesgaf. Ze was niet goed in contact met anderen.
Hij staarde nog steeds.
Deze keer keek ze van hem weg. Ze was nieuw in dit oogcontact, zelfs met een vreemdeling. Vooral met een vreemdeling. Een onbekende vreemdeling.
Ze ging weg om de EHBO-doos te halen en kwam terug om hem nog steeds daar te vinden. Ze wist niet hoe ze het moest gebruiken, maar het leek een goed idee om het erbij te pakken.
Terwijl ze de doos naast de badkuip neerzette, greep hij plotseling haar pols toen ze niet oplette. Ze begon tegen te stribbelen.
'Nee,' zei hij.
Alleen dat ene woord maakte Mia nog banger. Zijn stem was te serieus voor een jonge jongen.
Hij trok haar pols naar zich toe. In een flits zag ze zijn lange voortanden.
Hij gebruikte ze om in haar pols te bijten, met zijn andere hand bedekte hij haar mond om haar schreeuw van angst te stoppen, en drukte haar naar beneden over de rand, weg van het water. Hij nam lichte slokjes, en haar lichaam werd slap, overweldigd door angst.
Verward keek ze toe. Ze sperde haar ogen wijd open en zag dat zijn ogen casual gesloten waren om zich te concentreren. Ze stopte met schreeuwen toen ze besefte dat het geen pijn deed.
Haar pols was verdoofd, ook al zaten zijn tanden erin. Ze was nog steeds nerveus bij het zicht.
Zodra hij losliet, trok ze zich snel terug en controleerde haar pols, waar nu twee kleine bloedende gaatjes zaten. Ze keek hem angstig aan en bleef ver weg.
Haar adem stokte toen ze zag dat al zijn wonden waren genezen op een vreemde witte lijn onder de linkerkant van zijn borst na. Ze hield haar bloedende pols vast terwijl hij ernaar staarde.
'B-ben je nu oké?' Het leek erop dat deze vreemde ervaring hem had geholpen, toch klopte haar hart nog steeds snel. Haar kleine lichaam trilde van angst.
Voor het eerst antwoordde hij met een knik.
'Het is warm in de kelder,' zei ze uiteindelijk terwijl ze probeerde haar volgende woorden te vinden. 'Uhm... eh... J-je kunt daar slapen... Ik denk dat er wel iets is waar je op kunt liggen.'
