De erfgenaam van de alfa: Date met de alfa
Auteur
Lezers
44,1K
Hoofdstukken
2
Hoofdstuk 1
Ik stond op de drempel van Christophers privévertrekken, en mijn huid tintelde van een nerveuze energie die flakkerde als een vlam in de wind. De deur leek zwaarder dan normaal, alsof ook die het gewicht van het moment begreep. Ik was hier al eerder geweest, opgeroepen als de dokter van de roedel; puur zakelijk, zonder ruimte voor persoonlijke gevoelens.
Maar vanavond was de sfeer anders. Het was intiem. Persoonlijk.
Sinds onze laatste kus hing er een elektrische spanning tussen ons, een onzichtbare kracht die ons naar elkaar toe trok, zelfs als we niet samen waren. Was het voor hem slechts een voorbijgaande bevlieging? Of was het iets veel diepers, iets waar geen van beiden klaar voor was om onder ogen te zien?
Ik nam een diepe, kalmerende ademteug en stapte naar binnen, terwijl de zachte echo van mijn hakken op de gepolijste houten vloeren tikte. De gang was zwak verlicht en de lucht was zwaar van de geur van hout en specerijen. Het was alsof de kamer zelf vol verwachting haar adem inhield.
Christopher zat aan het hoofd van de tafel, en zijn aanwezigheid domineerde de kamer. Hij was echter niet gekleed voor een formeel diner; zijn witte overhemd, ver genoeg losgeknoopt om de harde lijnen van zijn borstkas te onthullen, spande om zijn brede schouders. Zijn donkere haar was licht warrig, alsof hij er in rusteloze gedachten met zijn handen doorheen had gewoeld.
Een vuur knisperde in de open haard en wierp een warm, gouden licht over zijn gebeitelde gelaatstrekken, waardoor zijn blauwe ogen gloeiden met iets veel diepers en dierlijkers. Toen onze ogen elkaar ontmoetten, leek de tijd even stil te staan, en de lucht tussen ons laadde zich op met elektriciteit. Zijn blik werd donkerder en doorboorde me, alsof hij recht in mijn ziel kon kijken.
„Scarlett,“ zei hij met een lage stem, waarbij de vloeiende klankkleur zich als een streling om mijn naam krulde. Het was niet zomaar een begroeting; het was een uitnodiging. „Ik ben blij dat je gekomen bent.“
„Alpha,“ antwoordde ik, maar mijn stem klonk een stuk minder stabiel en mijn hart bonsde nu al in mijn borst. De herinneringen aan onze laatste ontmoeting wikkelden zich om me heen, dik als rook, waardoor mijn gedachten vertroebelden en mijn hartslag versnelde. Ik wist wel beter dan te denken dat dit slechts een informeel etentje was.
Hij stond langzaam op, waarbij elke beweging berekend was, als een roofdier dat om zijn prooi cirkelt. Die vertrouwde, verwoestende grijns krulde in zijn mondhoeken en stuurde een golf van hitte door mijn aderen. Mijn gedachten werden overspoeld met herinneringen aan die lippen op elke centimeter van mijn lichaam, en aan al het genot dat hij me had gegeven, waardoor ik mijn adem inhield.
„Je hoeft me vanavond geen Alpha te noemen,“ mompelde hij, en zijn stem daalde tot een fluistering terwijl hij de afstand tussen ons verkleinde. „Gewoon Christopher.“
Mijn hart sloeg een slag over terwijl zijn woorden in de lucht bleven hangen. De manier waarop hij mijn naam uitsprak, alsof hij ervan genoot... Ik kon zijn hitte al voelen nog voor hij me aanraakte, en de spanning tussen ons werd met de seconde tastbaarder.
„Ik had weinig keus,“ antwoordde ik, terwijl ik mijn toon luchtig probeerde te houden, al was de aantrekkingskracht tussen ons verstikkend. „Je hebt me ontboden.“
Hij liet een lage grinnik horen, een geluid dat door me heen galmde. „Als jou ontbieden is wat nodig is, dan blijf ik dat doen.“ Zijn stem was doordrenkt met een ondertoon van intentie. Zijn ogen glansden toen zijn hand langs de mijne streek, een vluchtige aanraking die een schok door mijn hele lichaam stuurde.
Zijn vingers bleven nog even rusten voordat hij me een glas rode wijn overhandigde. „Ik weet nog dat je van rood hield.“
De warmte van zijn aanraking kleefde nog aan het glas toen ik het aannam, en mijn vingers trilden lichtjes. Ik dwong een glimlach af. „Dat klopt,“ antwoordde ik zachtjes, waarna ik een slok nam en de rijke vloeistof mijn tong liet bedekken. „Hoewel ik niet veel van wijn afweet. Ik vertrouw op jouw smaak.“
Een ondeugende twinkeling lichtte op in zijn ogen toen hij dichterbij stapte en zijn stem daalde tot een zacht gemurmel. „Ik vind het fijn dat je op mijn smaak vertrouwt,“ zei hij, terwijl zijn adem warm tegen mijn huid streek. „Want op dit moment proef ik het allerliefst jou.“
Voordat ik kon reageren, lag zijn hand al in mijn nek en trok hij me in één snelle, vloeiende beweging naar zich toe. Zijn lippen stortten zich op de mijne, vol honger en hitte, en ik was volkomen verloren. De buitenwereld vervaagde, opgeslokt door de intensiteit van hem, van ons. Mijn lichaam reageerde instinctief en smolt weg onder zijn aanraking; mijn handen grepen de zachte stof van zijn overhemd vast terwijl onze tongen zich in een langzame, verleidelijke dans bewogen.
Zijn vingers werkten behendig aan de knoopjes van mijn blouse, die met een tergende traagheid één voor één openvielen, waardoor er steeds meer van mijn huid aan de koele lucht werd blootgesteld. Zijn mond liet een spoor van vuur achter terwijl hij langs mijn kaak kuste, en toen lager, wat rillingen door me heen stuurde. Mijn ademhaling versnelde, en ik kon de vochtige hitte al voelen samenstromen tussen mijn dijen.
„Christopher,“ hapte ik naar adem, en mijn stem was een ademloze smeekbede tegen zijn lippen. „Hoe zit het met het eten?“
Hij pauzeerde, terwijl zijn lippen vlak boven de gevoelige huid van mijn nek bleven hangen. Toen lachte hij die onweerstaanbare, arrogante grijns. „Je hebt gelijk. Laten we eerst eten.“ Hij stapte naar achteren, zonder zijn ogen ook maar een moment van de mijne af te wenden, en liep naar het hoofd van de tafel. Hij schoof de stoel naar achteren, ging met wijdgespreide benen zitten en sloeg twee keer op zijn schoot. „Eigenlijk ga ik jou vanavond bedienen.“
Mijn adem stokte. Ik knipperde met mijn ogen, even verbijsterd door zijn brutaliteit, maar er viel niet te twisten over de hitte in zijn blik. „Kom, Scarlett. Vertrouw je me niet?“
Iets in zijn stem – zacht maar gebiedend – deed een vuur in me ontbranden, en nog voor ik mezelf kon tegenhouden, bewoog ik me al naar hem toe, elke stap geladen met verwachting.
„Dat doe ik,“ fluisterde ik terwijl ik op zijn schoot zakte en de stevige warmte van zijn lichaam onder me voelde. Zijn handen gleden langs mijn dijen omhoog, met een stevige en bezitterige aanraking. Hij zette me op de juiste plek, en toen verplaatsten zijn handen zich naar mijn haar; hij legde het over mijn schouders, waardoor mijn nek zichtbaar werd.
Hij leunde naar me toe en streek met zijn lippen langs mijn oor. „Goed zo. Ontspan nu maar... en laat mij voor je zorgen.“
Zijn woorden stuurden een rilling door me heen. Hij reikte naar het bord, en zijn vingers streken over de rand terwijl hij een vork vol risotto opschepte. De aroma's – rijk, aards en weelderig – vulden mijn zintuigen terwijl hij het naar mijn lippen bracht.
„Dit is een risotto van gorgonzola met geflambeerde walnoten en peren. Het is niet om te eten, het is om te proeven.“ Langzaam bracht hij de vork naar mijn mond, en mijn lippen openden zich bijna onwillekeurig voor hem. Hoewel het op een diner leek, was het allemaal zo absurd sexy dat mijn hart in mijn borst bonkte. Ik hapte in de portie risotto en voelde alle sterke smaken op mijn tong mengen. Het was een onverwachte smaakexplosie.
„Sluit nu je ogen,“ beval hij, en ik had de behoefte om hem te plagen.
„Altijd zo dominant, of niet soms?“ zei ik, terwijl ik één wenkbrauw optrok.
„Daar heb je altijd al een zwak voor gehad,“ zei hij met een speelse grijns op zijn gezicht.
Ik gehoorzaamde en opende mijn lippen om de warme, fluweelzachte risotto op mijn tong te laten smelten, terwijl de smaken explodeerden – robuust, hartig en zoet, met een subtiel vleugje bitterheid.
Nog voordat ik volledig van de smaak kon genieten, bracht hij het wijnglas naar mijn lippen en kantelde het net genoeg om de rijke, donkere vloeistof te laten mengen met de smaken van de risotto.
Een zachte kreun ontsnapte aan mijn lippen toen de wijn de smaak van de risotto versterkte en een golf van warmte door mijn lichaam stuurde.
Hij leunde naar voren, en zijn adem voelde als een plagende warmte tegen mijn oor.
„Rustig aan, schatje. Je zult vandaag nog genoeg redenen hebben om te kreunen,“ mompelde Christopher, en zijn stem klonk als een laag, verleidelijk gespin.
„Je mag nu doorslikken.“
Ik deed wat hij zei, meesleept door de verleiding in zijn bevel, en hij begon mijn nek te kussen, waarbij elke aanraking rillingen over mijn rug liet lopen.
Ik blies langzaam mijn adem uit, terwijl een wervelwind van verwachting en verwarring zich in mij aanwakkerde.
„Ik kan zo niet helder nadenken,“ fluisterde ik, terwijl ik me verplaatste op zijn schoot. Mijn ogen waren nog steeds gesloten, volkomen verloren in de bedwelmende sensaties die hij in mij opriep.
„Het gaat niet om nadenken, alleen om voelen. Houd je ogen gesloten,“ droeg hij me op, en zijn stem werkte als een kalmerende balsem.
Hij sloot zijn benen, wat me perfect in de holte van zijn schoot positioneerde, waarna mijn lichaam instinctief reageerde op de onmiskenbare warmte die van onder me vandaan straalde.
Een nat geluid weerklonk in de kamer, wat me in de verleiding bracht om te gluren, maar voordat ik de kans kreeg, voelde ik de verrassende kou van een ijsblokje dat tegen mijn nek werd gedrukt.
Het contrast stuurde golven van sensatie door me heen en ik kronkelde, maar Christopher bedekte de koude plek al snel met zijn warme mond. Zijn tong zette mijn huid in vuur en vlam, wat me in een gelukzalige roes achterliet terwijl zachte kreuntjes aan mijn lippen ontsnapten.
Zijn kussen trokken een spoor van mijn nek naar mijn decolleté, en elke aanraking van zijn lippen wakkerde een koortsachtig verlangen in mij aan.
Ik kon me amper inhouden; ik snakte naar hem – diep in mij.
„Alsjeblieft, Christopher,“ fluisterde ik, terwijl mijn stem trilde van verlangen.
„Wat alsjeblieft, Scarlett?“ plaagde hij, terwijl zijn lippen nog steeds de delicate ronding van mijn nek volgden.
„Ik heb je nodig,“ gaf ik toe, en mijn ogen fladderden precies op tijd open om de speelse twinkeling in zijn ogen te vangen toen hij me omdraaide, met een ondeugende grijns om zijn lippen.
