I Didn't Belong to You (Nederlands)
Auteur
Elfy G
Lezers
7,1M
Hoofdstukken
116
Jamie Harrison is al verliefd op de beste vriend van haar broer, Finn Campbell, sinds ze twaalf jaar oud was. Het is een cliché, dat weet ze, maar je kunt niet kiezen op wie je valt! Hoewel Jamie altijd heeft gewild dat "het" zou gebeuren met Finn, was de timing gewoon nooit goed - tot haar broer besluit te trouwen in Las Vegas. Voeg daar een flinke dosis alcohol en jaren van opgekropte lust aan toe, en laten we zeggen dat er dit weekend misschien wel meer dan één bruiloft zal zijn!
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk 1.
JAMIE
De eerste keer dat ik verliefd werd, was ik nog een snotneus. Hij heette Finn Campbell. Ik was 12 en Finn was 16 toen. Hij was de beste vriend van mijn grote broer. Ik weet het, een verhaal zo oud als de weg naar Rome, toch?
Mijn hart brak in duizend stukjes toen ik hem voor het eerst een meisje zag zoenen. Die dag staat in mijn geheugen gegrift.
Op een dag, nadat ik mijn huiswerk had afgerond, besloot ik een tussendoortje te scoren voor het avondeten. Toen zag ik ze.
Finn zat op de bank met een meisje dat hem kuste. Ik vloog als een speer weer naar boven, mijn trek was in één klap verdwenen.
Ik smeet mezelf op mijn bed en huilde tranen met tuiten. Mijn broer moet me naar boven hebben zien stuiven, want hij kwam niet veel later mijn kamer binnen.
„Jamie, ik weet dat dit moeilijk is om te horen, maar je moet hem uit je hoofd zetten,“ zei hij. „Hij zal je nooit op die manier zien.“
„Dat weet ik heus wel, Will, maar ik kan niet bepalen wat ik voor hem voel,“ antwoordde ik.
Will ging naast me op bed zitten, en ik omhelsde hem, nog harder huilend. Ondanks ons leeftijdsverschil van vier jaar was hij er altijd voor me geweest, en ik was dankbaar zo'n toffe broer te hebben.
„Hé Will, ben je hier?“ Finn klopte plotseling op mijn deur.
Hij wachtte niet op antwoord en kwam binnen. Ik verstijfde in Will's armen. Het was de eerste keer dat Finn in mijn kamer was.
Wat zou hij nu van me denken?
Mijn kamer had roze muren en er lagen knuffels op mijn bed.
Hij ziet me nu alleen maar als een klein kind, dacht ik. Nee! Nee! Nee! Ik ga mama vragen of ik hier de boel mag veranderen.
„Wat de fuck, man? Je komt niet zomaar de kamer van mijn zus binnen!“ zei Will boos.
„Sorry, man, dat was niet mijn bedoeling,“ antwoordde Finn. „Ik wilde je laten weten dat Kristen er is. Jem, gaat het wel?“ Hij keek naar me, zag dat ik huilend in de armen van mijn broer lag.
Hij noemde me altijd Jem in plaats van Jamie, en ik snapte nog steeds niet waarom.
Ik veegde snel mijn tranen weg, terwijl Will opstond en naar de deur liep. Ik volgde hem en bleef dapper voor Finn staan.
„Maak je geen zorgen om mij. Het gaat prima,“ beantwoordde ik zijn vraag.
Hij legde zijn handen op mijn schouders. „Dat is mijn Jem. Niets kan haar klein krijgen.“ Toen boog hij voorover en kuste mijn hoofd.
Zei hij zijn Jem? O, mijn god. O, mijn god! Mijn hart sloeg een slag over toen hij dat deed. Ik kon me niet eens bewegen. Ik was gewoon te verbouwereerd.
„Finn, laat haar nu met rust,“ zei Will. „Kom op, man. Onze meiden wachten op ons.“
Wat was er net gebeurd? Was dit echt, of was het allemaal een droom?
Ik ging naar mijn raam en keek naar buiten. Finn hield de hand vast van het meisje dat ik eerder bij hem had gezien, en hielp haar in zijn truck.
Even stelde ik me voor dat ik haar was en dat het mijn hand was die hij vasthield.
„Jamie, ik weet dat dit moeilijk is om te horen, maar je moet hem vergeten. Hij zal je nooit op die manier zien.“ De woorden van mijn broer bleven door mijn hoofd spoken terwijl ik naar hen keek.
Toen verdwenen al mijn gedachten toen ik zag dat het meisje zich omdraaide en recht naar mij keek. Ik sloot snel de gordijnen en liep weg van het raam, hopend dat ze niemand zou vertellen dat ze me had gezien.
Ik verliet mijn kamer en rende de trap af, op zoek naar mijn ouders.
„Mam, pap, waar zijn jullie?“
„In de woonkamer, lieverd,“ hoorde ik mijn vader antwoorden.
„Eh, jongens, ik heb een beslissing genomen,“ zei ik zodra ik binnenkwam. „Het is tijd dat ik volwassen word. Ik wil mijn kamer veranderen. Het is tijd om me meer als een volwassene te behandelen.
„Ik ben zelfs bereid om in huis te werken om alles te betalen. Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft. Ik heb het echt nodig.“
„Wacht even, schat, waarom wil je zo plotseling veranderen?“ vroeg papa.
„Ik word ouder en ik wil een meer volwassen kamer voor mezelf.“
„We doen het zo, je vader en ik zullen erover praten en je ons antwoord geven,“ zei mama. „Ga nu de tafel dekken. We gaan zo eten.“
Ik wilde nog meer zeggen, maar papa hield me tegen. „Het is geen nee, maar je moeder en ik zullen samen beslissen. Ga nu doen wat ze je vroeg.“
Was ik gek om van iemand te houden die nooit hetzelfde voor mij zou voelen? Zou het leven niet makkelijker zijn als we iemand konden vinden om het mee te delen?
Hou op met hierover na te denken, Jamie. Je krijgt er hoofdpijn van.
„Hé, mevrouw Harrison, is het goed als ik vanavond hier eet?“ hoorde ik Finn aan mijn moeder vragen.
Wacht, is dit een droom?
„Natuurlijk, je bent hier altijd welkom. Maar waren jullie net niet uit? En waar is Will? Is hij bij jou?“ vroeg mama.
Nee, geen droom.
Oké, rustig ademhalen. Je kunt dit aan.
„Er kwam iets tussen voor mij en Nathalie. Will is nog steeds op zijn date met Kristen,“ beantwoordde Finn de vraag van mijn moeder, terwijl hij naast me ging zitten.
Wacht, zit hij naast me? Oké, oké, niet in paniek raken. Dit is niet het moment om je aan te stellen. Probeer zo normaal mogelijk te doen.
Ja, makkelijker gezegd dan gedaan!
Na het eten hielp ik mama met de afwas voordat ik naar de woonkamer ging om een film te kijken.
„Dus, wat gaan we vanavond kijken?“ vroeg Finn, die weer naast me kwam zitten.
„Eh, ik was het laatste seizoen van Supergirl aan het kijken,“ wist ik hem te vertellen.
„Dus geen romantische film voor jou?“
„Nee, niet vanavond.“
Ging hij echt naast me zitten tot mijn broer terugkwam? Kwamen wensen echt uit?
Toen hoorde ik zijn telefoon overgaan. „Hé, schatje,“ nam hij op.
„Nee, niets belangrijks,“ zei hij na een pauze. „Waarom?“
Er volgde nog een pauze terwijl hij naar het antwoord aan de andere kant luisterde. „Je ouders zijn de hele nacht weg. Ja, ik kom eraan. Tot zo, schatje.“ Hij beëindigde het gesprek.
Ik mag dan pas twaalf zijn, maar ik wist wat hij daarmee bedoelde. Mijn hart brak opnieuw.
„Shit. Sorry, Jem, ik bedoelde niet dat je dit zou horen. Kunnen we de film een andere keer kijken?“
„Eh, oké, tot later dan.“ Ik was trots op mezelf dat ik ondanks de situatie een volledige zin kon uitbrengen.
Ik was verrast toen hij me op mijn wang kuste voordat hij vertrok.
Nu had ik gemengde gevoelens en ik wist niet hoe ik daarmee om moest gaan.
Ten eerste ging hij de nacht met haar doorbrengen, en ik wist precies wat ze van plan waren, en ten tweede had hij me net op mijn wang gekust, waardoor mijn hart sneller ging kloppen.
Ik wist dat ik hem moest vergeten, maar mijn hart leek dat niet te begrijpen.
