Help me, alfa: De finale
Auteur
Sqible Holloway
Lezers
346K
Hoofdstukken
26
Hoofdstuk 1
Book 3
HAYLEY
„Wat bedoelt hij met dat ze weg is!“ zeg ik tegen Jax, met mijn stem amper luider dan een fluistering.
Jax laat me los, maar hij zegt niets.
Axtons angst straalt vanuit het diepste van zijn wezen; ik kan het ruiken.
Ik kan zien dat Jax probeert zijn kalmte te bewaren; hij is onze alfa. Ik zou me niet kunnen voorstellen dat hij zich anders zou gedragen.
Dat zit in zijn aard.
„Waar is de laatste plek waar Lily was, Axton?“ vraagt hij met stevige stem. Ik kijk toe hoe Axton over elk woord struikelt: „De laatste keer dat ik haar zag, speelde Lily tikkertje met een paar van de pups.“
Axton slaat zijn ogen neer, en ik kan het niet verdragen om nog een woord te horen. Ik ren met een snelheid waarvan ik niet wist dat ik die bezat.
Ik hoor mezelf schreeuwen naar de vrouwtjes van mijn roedel, toch vraag ik me af: ben ik dit? Klink ik echt zo?
Angst trilt door mijn lichaam als een symfonie van spijt. Isabella is de eerste die me bereikt als ik de eetzaal binnenkom.
„Wat is er?“ vraagt ze als ze de paniek ziet. Ik krijg het niet over mijn hart om te spreken. Ik leg een mind-link met haar.
„Heb jij Lily gezien? Waar is Lily?!“
„Ze was aan het spelen met...“
Isabella's stem valt weg terwijl haar ogen de uitgestrekte grasvelden scannen op een teken van Lily. Een deel van mij hoopte dat Isabella's blik alles goed zou maken, dat zij op de een of andere manier mijn dochter zou zien.
Opeens voel ik Jax vlak achter me, zijn voeten stampend op de aarde.
„Hayley!“ buldert hij, waardoor ik opspring. Ik weet dat hij net zo getriggerd is als ik; hij probeert me terug te brengen naar de realiteit.
„Kijk me aan!“ beveelt Jax, maar ik kan het niet. Ik blijf gefixeerd op elke centimeter van het roedelgebied achter hem, totdat ik de kracht van zijn handen voel die mijn schouders vastgrijpen.
„Je moet kalmeren,“ zegt hij zachtjes. Ik zie de oprechtheid en liefde in zijn ogen, maar mijn intuïtie vertelt me dat zijn wolf, Aaron, klaar is om aan te vallen. Hij zal niet lang meer in bedwang te houden zijn.
Ik hou zielsveel van hem, maar de drang om Lily te vinden, om haar te beschermen, is zo sterk dat ik mezelf vergeet.
„Rustig aan, Jax! Onze dochter is weg!“ Ik voel mijn stem overslaan. Opeens ben ik me bewust van de ogen van de roedel; ze volgen me. Ze volgen ons.
„Hoe langer we hier staan, hoe erger het zal zijn, Jax!“ Ik jammer nu; tranen stromen oncontroleerbaar.
„Dit vertoon van opstandigheid helpt niemand, en al helemaal onze dochter niet!“
De mind-link is abrupt. Ik voel me rot dat ik hem heb uitgedaagd. Ik besluit stil te blijven, maar mijn lichaam begint te beven.
„Ik zal een zoektocht organiseren, en we zullen haar vinden, oké?“ gaat Jax verder, terwijl zijn wolf het nu begint over te nemen. Zijn handen laten me los, en hij draait zich naar de roedel die zich om ons heen verzamelt.
„Strijders, onze Lily is vermist,“ buldert hij, terwijl zijn ogen op Axton vallen met wat ik zweer dat minachting of woede is. Ik kan het niet met zekerheid zeggen.
„Ik wil dat de mannen het terrein doorzoeken. Ik wil dat het noorden, oosten, zuiden en westen worden uitgekamd!“
Normaal gesproken zou Jax mij erbij roepen om bij te dragen aan de rust, troost te bieden en zijn bevelen te versterken. Deze keer keek hij me niet eens aan.
„Ik wil dat de vrouwtjes de pups in de zaal verzamelen en elke kamer van dit complex doorzoeken. Geen enkele pup mag alleen zijn, begrepen?“
Een luidklinkend „Ja, Alfa“ vult de lucht terwijl de roedel transformeert en in de aangewezen richting wegrent.
Ik zie Samantha's ogen me volgen voordat ze transformeert in haar wolf.
„Samantha!“ roept Jax met een niet eerder vertoonde felheid, „Jij gaat met mij mee!“
Jax transformeert in zijn enorme zwarte wolf, en ik zie hoe Samantha en Axton hem volgen richting de noordelijke grens.
Dat is waar de dwaalwolven zijn.
De zon staat op haar hoogste punt, en mijn hart bonkt terwijl er zweetdruppels op mijn voorhoofd parelen.
„Hayley? Gaat het? Hayley, kijk me aan!“
De duizeligheid is overweldigend, ik hap naar adem terwijl ik me weer focus op de ogen van mijn vriendin en de rustgevende melodie van haar stem. „Ja, ja, ik ben oké,“ blaas ik uit. „We moeten zorgen dat iedereen nu gaat zoeken!“
Tiffany, Ruth en Julie komen naast Isabella rennen. „Wat is er aan de hand?“ vraagt Julie, wier blonde paardenstaart nog steeds heen en weer zwiept terwijl ze kijkt hoe Jax richting het bos snelt.
„Lily is vermist!“ schreeuw ik nu. „Iedereen moet zich verspreiden! Ik wil dat jullie overal zoeken, onder tafels, achter deuren!“
Ik voel Isabella's hand zachtjes mijn schouder aanraken. „Hayley, we gaan haar vinden, oké?“ zegt ze, geruststellend glimlachend.
„Ruth, Tiffany, gaan jullie naar het roedelhuis. Wij beginnen hier,“ beveel ik, niet in staat om de paniek in mijn stem te verbergen terwijl ik tegen Aurora vecht.
Voordat ze transformeert, werpt Ruth me een blik toe. „Onthoud het, Hayley.“
„Ik weet het, ik kan niet transformeren,“ antwoord ik, nog meer gebroken dan ik me ooit in mijn leven kan herinneren.
Terwijl ze wegrent om zich bij Tiffany te voegen, voel ik Isabella's hand de mijne opnieuw aanraken. „Kom op, laten we je kindje vinden!“ zegt ze.
Ik weet dat ze probeert me te troosten, maar ik weet ook dat ze zich moet afvragen waarom ik niet transformeer.
Terwijl we door de keukens haasten, trek ik elke voorraadkast en elke koelkast open, terwijl ik om Lily roep.
„Ik kijk in de voorraadkamer; blijf jij hier zoeken, oké?“ roept Isabella terwijl ze wegsprint, zonder dat haar wolf ook maar een seconde aarzelt.
Hoe langer ik zoek, hoe zwaarder mijn hart wordt. Hoe kon dit gebeuren?
Ik grijp het koele staal van het aanrecht vast. Zodra ik mijn ogen sluit, voel ik de duizeligheid weer opkomen, en ik word al snel herinnerd aan het leven dat in me groeit.
Ik had in een miljoen jaar niet gedacht dat ik de luna van een roedel zou zijn, laat staan een moeder. Nu dit gebeurt, is alles wat ik zie mislukking.
Ik laat hen allemaal in de steek. Ik laat Jax in de steek.
„Hayley?“ hoor ik Isabella van boven roepen, „Ben je nog bij me?“
Ik probeer mezelf uit deze opdringerige gedachten te schudden, al is het maar voor even. „Ja!“ roep ik naar boven. „Zie je iets?“
Terwijl ik diep ademhaal, probeer ik een mind-link te maken met Jax.
Vertel me alsjeblieft dat je haar hebt gevonden, Jax!
Ik wacht op de vertrouwde zoem van zijn stem, maar er komt niets. Hij heeft me geblokkeerd.
Terwijl ik mijn zoektocht verplaats naar de grote zaal, kan ik alleen maar zien hoe Jax langs me heen keek.
Ik weet dat ik hem uitdaagde, ik weet dat het verkeerd was, maar hij begrijpt toch zeker wel mijn wanhoop, mijn immense verdriet.
„Niets boven,“ hoor ik achter me. Isabella transformeert nu terug naar haar menselijke vorm.
„Ja,“ puf ik, terwijl ik mijn hand op mijn hoofd leg, „hetzelfde.“
„Het komt wel goed. Jax zal niet rusten voordat Lily is gevonden.“
Haar stem is zo vriendelijk als altijd, maar ze begrijpt niet dat er zo veel op het spel staat. Zoveel meer dan ze zich kan voorstellen.
Ik kijk op. Ruth komt op ons afgesneld, nog steeds in haar wolvenvorm. Aurora raakt opgewonden, en mijn hoop zit vast tussen mijn maag en keel.
„Is ze in het roedelhuis?“ dring ik aan terwijl Ruth transformeert. Ze zegt niets, maar de manier waarop haar ogen naar haar voeten vallen, zegt alles wat ik moet weten.
Isabella zegt: „Ik ga richting het roedelhuis om te kijken of ik iets kan oppikken, en dan ga ik op weg naar de strijders.“
Ik knik, wensend dat ik meer kon doen, maar ik waardeer haar inspanningen. Terwijl ze transformeert en haar wolf het terrein op snelt, schreeuw ik: „Lily! Lily!“
De hete tranen die over mijn gezicht stromen, maken het onmogelijk om iets te zien, maar ik blijf doorzoeken, terwijl flitsen van Samantha's zelfverzekerde grijns door mijn gedachten schieten.
Precies op dat moment laait het oordeel in haar ogen op met opwinding. Alsof ook zij weet dat ik net zo'n slap excuus voor een moeder ben als voor een luna.
Eindelijk stroomt de frustratie over dat mijn mate me buitensluit, en ik voel de trilling van Aurora's grom diep van binnen.
Alsof ze de onrust in mijn hart voelt, hoor ik Ruths stem: „Laten we een frisse neus halen.“
Ik volg haar naar de rand van de deuropening.
Ik sta abrupt stil.
„Wat is er?“ vraagt Ruth.
„Ruik je dat?“ vraag ik koortsachtig.
Ik haast me de deur uit en volg de subtiele geur van de jurk van mijn dochter. Even ben ik extatisch. Misschien was dit toch allemaal een vergissing.
Hoe verder ik naar de achterkant van de zaal loop, hoe sterker de geur.
Zou het echt zo zijn?
Terwijl ik tegen elke natuurlijke neiging vecht om te transformeren, kijk ik naar Ruths snuit om de hoek. Ze stopt en kijkt me aan.
Ik ben verlamd van verwachting; het is als een spreuk die niet verbroken kan worden.
Ze heeft iets in haar hand.
Het is een stuk van Lily's jurk.
