Hotel Lamia
Auteur
Jeay S Raven
Lezers
736K
Hoofdstukken
37
Jenny ontdekt dat ze in een hotel vol bovennatuurlijke wezens werkt wanneer haar leven wordt bedreigd door een van hen op weg naar huis na haar werk. De groep werkt samen om haar veilig te houden te midden van de groeiende dreiging. Ondertussen vindt Jenny in het geheim troost en steun bij een mysterieus wezen dat haar bezoekt in haar momenten van verdriet. Maar kan Jenny het wezen vertrouwen als ze het niet eens kan zien? Om de zaken nog ingewikkelder te maken, wordt Jenny gedwongen zich te verschuilen in het huis van Ambrose, een chagrijnig bovennatuurlijk wezen dat haar alleen maar met afschuw aankijkt. Zal Ambrose haar veilig kunnen houden wanneer ze in haar dromen wordt aangevallen en getroost wordt door onzichtbare wezens die hij niet kan zien? En kan hij onderweg zijn groeiende gevoelens voor haar bestrijden?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk 1
JENNY
"O nee!" De wijnfles brak op de vloer. De witte wijn stroomde eruit en maakte de grijze vloer donker. Ik raapte snel het gebroken glas op en veegde de gemorste wijn op met een doek. Gelukkig was het geen dure wijn.
Ik pakte de fles dure wijn waarvoor ik gekomen was voordat ik per ongeluk tegen de plank stootte.
Wie bestelt er nou een heel duur glas wijn op een dinsdag? Dat kost meer dan ik in één avond werk hier verdien, zelfs met goede fooien. Sommige mensen hebben te veel geld.
Ik liep de opslagruimte uit en de gang door. Dit deel van het hotel was niet zo chic als de rest. De witte verf bladderde van de muren en het stonk er.
Ik bekeek mezelf in de spiegel onderweg naar de bar. Ik veegde wat uitgelopen make-up onder mijn ogen weg. Normaal draag ik geen make-up. Mijn blauwe ogen zijn genoeg om gasten goede fooien te laten geven. Maar zonder wat make-up klaagt mijn baas altijd.
Ik stopte een losse krul van mijn donkere haar achter mijn oor.
Goed genoeg! dacht ik.
Ik ging naar de bar en ging achter de toonbank staan, met de wijnfles in mijn hand en mijn beste klantenservice-glimlach.
De onbeschofte blonde vrouw die de wijn had besteld zuchtte geïrriteerd. "Moest je de druiven eerst nog verbouwen?" zei ze gemeen.
"Het spijt me, mevrouw," zei ik, nog steeds glimlachend.
Ik probeerde het niet uit te leggen omdat ik wist dat het niet zou helpen. Sommige mensen klagen gewoon graag. Ik zou haar onbeschoftheid me niet van streek laten maken. Ik pakte twee glazen en schonk de wijn zorgvuldig in.
"De service hier is verschrikkelijk!" zei ze boos.
Ik wed dat ze probeerde korting te krijgen door te klagen. Sorry, Karen. Dat gaat niet werken!
Ik gaf haar de twee glazen, nog steeds glimlachend. Ze pakte ze aan en liep terug naar haar tafel zonder nog iets te zeggen.
Ik begon de zwarte toonbank schoon te maken terwijl ik de grote zaal in de gaten hield. Er stonden kleine zwarte tafels onder het zeer hoge plafond. Grote, glanzende kristallen lampen zorgden voor een rustige en chique sfeer.
Achter de bar was een grote spiegel met planken voor dure flessen drank. De spiegel maakte het makkelijk om de zaal in de gaten te houden terwijl je drankjes maakte of dingen voorbereidde.
Het hotel was heel oud, uit de 19e eeuw, en het meeste zag er nog steeds ouderwets uit, behalve de delen die gasten niet zien. Waarom daar geld aan uitgeven?
Het was een zeer chique plek. Ik vond het leuk, maar de onbeschofte mensen die het aantrok verpestten het. Het is niet dat ik een hekel heb aan rijke mensen. Het is gewoon dat veel van hen erg onbeleefd zijn.
Terwijl ik citroenen sneed, keek ik in de spiegel om de gasten te zien. De blonde vrouw zat midden in de zaal met een roodharige vrouw, boos kijkend en wild gebarend.
Waarom besteden mensen die zo fortuinlijk zijn in het leven hun tijd aan gemeen doen? Het is zo'n verspilling.
Bij de ramen zaten de vaste klanten te praten. Het waren belangrijke zakenlieden die hier elke dag rond het middaguur kwamen om te ontspannen met een sterke borrel. Ze gaven goede fooien en gedroegen zich meestal goed.
Ik begon limoenen te snijden. Toen ik weer in de spiegel keek, zag ik meteen een man aan de tafel in de verre linkerhoek. Hij keek recht naar mij.
Ik keek snel naar beneden, alsof ik niet had gezien dat hij staarde. Ik voelde een vreemde rilling over mijn rug en de haren in mijn nek gingen overeind staan. Mijn hart sloeg een slag over.
Ik pakte willekeurig een fles van de plank, als excuus om nog eens te kijken. Onze ogen ontmoetten elkaar een seconde en het voelde alsof hij in mijn ziel kon kijken. Ik haalde snel adem en ging weer aan het werk, proberend normaal te doen.
Het oogcontact voelde heel vreemd, alsof hij me net naakt had gezien. Ik had me nog nooit zo blootgesteld gevoeld.
Ik keek rond op de toonbank voor een reden om naar de keuken te gaan. Ik zag dat het dienblad met vuile glazen bijna vol was, dus nam ik het mee.
"Ik ben over vijf minuten terug!" riep ik naar de andere barman, Pete.
"Oké!" zei hij.
In de keuken zette ik het dienblad in de grote vaatwasser en sloot het deksel.
Terwijl hij begon te draaien, haalde ik diep adem en probeerde te begrijpen waarom ik me zo vreemd voelde. Normaal heb ik geen probleem met oogcontact. Helemaal niet. Ik ben zelfverzekerd en stoer. Niet veel raakt me. Dus waarom voelde ik me zo blootgesteld?
Ik pakte een schoon glas en dronk twee volle glazen koud water. Mijn lichaam koelde af, waardoor ik me weer meer mezelf voelde.
De vaatwasser piepte toen hij klaar was. Deze machines zijn geweldig! Ik pakte het dienblad en liep terug naar de bar.
Ik keek meteen naar waar ik de man had gezien, maar hij was weg. Ik wilde weten wie hij was. Maar hoe? Ik had hem niet aan de bar gezien. Misschien had hij een drankje gehaald toen ik eerder in de opslagruimte was. Ik draaide me naar Pete met een plan.
"Heb je een goede fooi gekregen van die vent aan de hoektafel?" vroeg ik nonchalant.
Het was niet ongewoon voor barpersoneel om dit te vragen, maar Pete keek verward.
"Wat? Er heeft niemand aan de hoektafels gezeten," zei hij, fronsend naar me alsof ik dronken was.
"Hmm. Ik dacht dat ik net voor ik naar de keuken ging een vent daar zag zitten," zei ik, verward kijkend. Ik draaide me van Pete af zodat hij mijn reactie niet zou zien. Mijn plan om de bon te checken zou niet werken.
"Het zijn alleen de huisvrouwen en de vaste klanten geweest," zei hij, terwijl hij zijn deel van de toonbank schoonmaakte.
"Oh, dan heb ik me vergist," zei ik, proberend casual te klinken. Ik voelde me nog steeds onzeker. Ik dacht niet dat ik het verzonnen had. Het voelde te echt.
De rest van mijn dienst was saai. Pete werkte de middagdienst, die overlapte met de mijne en die van de volgende persoon.
Ik haalde mijn tas uit mijn kluisje en ging door de roestige achterdeur naar buiten. Het zou vroege lente moeten zijn, maar de middaglucht was ijskoud. Ik stak mijn handen in mijn zakken en liep de steeg uit en de straat af naar mijn appartement.
Ik had deze plek gekozen omdat het dicht bij het hotel was. Het hielp me om meer diensten te krijgen.
Ik had maar een contract voor twee diensten per week, maar ik kreeg er altijd meer. Vooral nadat de manager had gemerkt hoe snel ik er kon zijn als hij me vroeg om op korte termijn te komen. Nu was ik de eerste die hij belde als ze extra personeel nodig hadden.
Ik rende de vijf trappen op naar mijn appartement op de bovenste verdieping. Ik noemde het zo omdat het het enige appartement op deze verdieping was, maar het was eigenlijk gewoon een muffige zolder die was omgebouwd tot een piepklein eenkamerappartement.
Behalve de badkamer was alles in één ruimte. Er was een klein keukentje in één hoek, een bank en een oude tv in een andere. Een tweepersoonsbed stond in de derde hoek en in de vierde was de muffe badkamer.
Ik liet mijn tas op de grond vallen en ging het bad vullen.
Ik was nog steeds een beetje nerveus van wat er op het werk was gebeurd. De manier waarop ik me voelde toen hij naar me keek. Fuck! Het was heel verontrustend. Ik kon me zijn gezicht helemaal niet herinneren, maar ik zou nooit vergeten hoe intens zijn ogen waren.
Maar waarom had Pete hem niet gezien? Het was niet normaal voor mijn hersenen om zulke dingen te verzinnen, maar wie weet? Ik was erg moe en overwerkt. Misschien waren mijn hersenen eindelijk doorgedraaid na al die jaren van verwaarlozing.
Ik trok mijn witte, gekreukte overhemd uit en liet het op de badkamervloer vallen.
Ik hield ervan om alleen te wonen. Niemand zou schreeuwen over mijn rommel en ik hoefde alleen maar achter mezelf op te ruimen. Komend uit een pleeggezin met te veel kinderen en volwassenen die altijd schreeuwden, was dit de hemel, zelfs als het een slecht appartement was.
Ik deed mijn lange, zwarte haar in een slordige knot en stapte in het bad. Terwijl het warme water me bedekte, voelde ik de spanning uit mijn vermoeide lichaam wegtrekken. Ik maakte een tevreden geluid terwijl ik mijn ogen sloot.
Luisterend naar het water dat uit de kraan druppelde, liet ik mijn gedachten leeg worden, iets wat ik had geleerd tijdens mijn verblijf in het slechte pleeggezin. Ik maakte mijn hoofd helemaal leeg en dacht aan helemaal niets. Gewoon mijn hersenen blanco maken. Het zorgde er altijd voor dat ik me beter voelde over alle stress en zorgen van het leven.
Het voelde bijna alsof het water me omhelsde. Het bewoog rond mijn borsten, zachtjes mijn tepels aanrakend. Het was zo zacht en kalmerend. Het bewoog om mijn lichaam heen, verwarmde me, maakte elke zenuw levend.
Een golf water bewoog van mijn borst, over mijn buik en naar beneden tussen mijn benen. Warmte begon zich op te bouwen in mijn kern, waardoor ik me behoeftig voelde. In mijn dromerige toestand maakte ik een zacht geluid, genietend van het vreemde gevoel. Water begon zachtjes tegen mijn intieme delen te bewegen, duwend tegen mijn gevoelige plek, waardoor ik snel ademde. Ik hield me vast aan de rand van het bad.
Mijn geest was wazig, verloren in het fijne tintelende gevoel. Ik begon mijn heupen te bewegen, wrijvend tegen het kolkende water terwijl de zachte druk langzaam sterker werd.
Het water draaide harder rond mijn tepels, waardoor ik naar adem hapte. Plotseling begon het tegen mijn gevoelige plek te duwen, en ik schreeuwde het uit van genot toen het intense gevoel me als een grote golf overspoelde.
Ik kwam plotseling terug in de realiteit, rondkijkend in de kleine kamer, proberend te begrijpen wat er net was gebeurd. Toen ik zag dat niets uit plaats was, sprong ik uit het bad, greep een handdoek en rende de badkamer uit.
Wat in godsnaam was er net gebeurd?
