Heilige draken boek 1: Een bruid voor de watergod
Auteur
Raven Flanagan
Lezers
712K
Hoofdstukken
15
Het dorp van Marilla is uitgedroogd en smacht naar regen. Om de Watergod gunstig te stemmen, wordt zij aangeboden als een offerbruid en vaart ze over verraderlijke zeeën in de hoop haar volk te redden. Wanneer een monsterlijke zeedraak uit de diepte oprijst, denkt Marilla dat haar lot bezegeld is. In plaats daarvan ontwaakt ze in een luxueus paleis—onder een verleidelijke en machtige man die veel meer is dan hij lijkt. De Watergod, een angstaanjagende drakenshifter met de kracht van zowel vuur als zee, wekt haar diepste verlangens. Nu moet Marilla beslissen of ze zich overgeeft aan de sensuele eisen van de god of het risico neemt alles te verliezen wat ze ooit heeft gekend.
Hoofdstuk 1.
A BRIDE FOR THE WATER GOD
We waren een volk dat smachtte naar water. Onze rivieren waren opgedroogd en de oceaan gaf ons niets. Het had al maanden niet geregend.
Onze gewassen verwelkten en ons volk kwijnde weg. De dorpsoudsten stuurden me in een klein bootje de grote oceaan op, waar ooit een machtige rivier in uitmondde.
Ze lieten me achter op de woeste baren, in de hoop op een betere toekomst. Want aan de overkant van de zee woonde een god - de Watergod. En ik zou zijn bruid worden.
Maar slechts een bruid om geofferd te worden, dacht ik verbitterd. Ze kozen mij uit de overgebleven jonge vrouwen en tooiden me in het fijnste witte linnen dat ze konden vinden. Ze versierden mijn jurk met parels en glanzende schelpen, en zetten een sluier in mijn krullende bruine haar.
Terwijl de ruwe golven me van het land wegtrokken, wierp ik een laatste blik achterom. De mensen dropen af, met gebogen hoofden en gevouwen handen, hopend dat hun god hun offer zou aanvaarden.
Ze dachten allemaal dat ik ten dode opgeschreven was, maar als het regen voor hen betekende, deed dat er niet toe. Door mijn sluier zag ik mijn ouders en kleine zusje aan de waterkant staan. Mijn vader ondersteunde mijn huilende moeder.
Mijn kleine zusje klampte zich vast aan moeders rok, haar lievelingspop stevig tegen zich aan gedrukt, te jong om te beseffen wat er gebeurde. Ik bleef omgedraaid in de deinende boot zitten, kijkend tot ze slechts stipjes aan de horizon waren. Mijn hart brak, mijn lichaam voelde slap, en een eenzame traan rolde over mijn wang.
Ik wendde me weer tot de hoge golven en de donkergrijze wolken in de verte. Die wolken bevatten regen. Het voelde zo oneerlijk dat ze zo ver van mijn eiland verwijderd waren.
Waarom strafte de Watergod mijn volk? Waarom moesten ze sterven? Een golf beukte tegen mijn kleine boot.
Ik greep naar de peddel bij mijn voeten, al wist ik dat die te zwak was om me te redden. Hij was zo dun als een rietje en zou de boot niet overeind kunnen houden als er een grote golf zou komen.
De wind veranderde de zee in enorme watermuren. De wind rukte aan mijn sluier en de parelkettingen op mijn jurk. Ik klemde de peddel tegen me aan, alsof die me kon beschermen. Het geluid van de zee was oorverdovend - ik kon niet geloven dat alleen water zo'n angstaanjagend kabaal kon maken.
De golven werden hoger, het zoute water doorweekte mijn jurk, en de wind gierde om me heen alsof de oceaan en wolken tot leven waren gekomen. Elk moment kon een golf de boot verpletteren en me de diepe wateren in sleuren.
Iets raakte de boot van onderen, waardoor ik naar adem hapte.
Overleven in de verraderlijke wateren was één ding, maar er loerden nog andere gevaren in het water. Om bij de god te komen en mijn volk te redden, moest ik ook de rusalka zien te ontlopen - kwaadaardige, mensenetende waterwezens. Ik tuurde over de rand van de boot.
Iets bewoog door de golven, als grote armen die zich door het schuimende oppervlak kronkelden. De stekelige ruggen van de wezens veranderden de zee in gevaarlijke golven. Nog een wezen dook op bij mijn boot.
Toen ramde iets de zijkant van de boot. De rusalka hadden me te pakken. Hun gelach overstemde de wind. Het was een huiveringwekkend geluid, als dolfijnenzang veranderd in een doodskreet. Iedereen die het lied van de rusalka hoorde, was ten dode opgeschreven. Maar ik mocht niet sterven - nog niet.
Ik moest de Watergod spreken en om hulp smeken voor mijn dorp, mijn vrienden en mijn familie.
Meer wezens kwamen boven water, klikkende en sissende geluiden makend. Ze waren grijs, met vinnen en schubben.
Ze hadden vrouwengezichten, maar vanaf hun middel hadden ze staarten die ze gebruikten om tegen mijn boot te beuken. De kleine boot kon de golven nauwelijks aan, laat staan de rusalka die tegen de zijkanten beukten.
Ik klemde me vast aan de peddel tot mijn vingers pijn deden, en het water vermengde zich met het angstzweet op mijn gezicht. De golven doorweekten mijn jurk en plakten de sluier aan mijn gezicht. Mijn hart bonsde terwijl de paniek toenam.
Als ik zou sterven, zou iedereen van wie ik hield ook sterven. De eerste rusalka klom in de boot.
Maar er was niet genoeg ruimte voor ons beiden, en haar gewicht deed de boot naar voren kantelen. Ik maakte me klaar, vastbesloten om te overleven. Ik zwaaide met de peddel en raakte de rusalka, waardoor ze terug in het water plonsde. Dat maakte de anderen woedend. Meer van hen sprongen naar de boot.
Hoewel ik niets kon zien door het natte kant dat mijn gezicht bedekte, zwaaide ik in het wilde weg met de peddel en hield ze op afstand.
'Wil je met me vechten?' schreeuwde ik, plotseling vervuld van een intense overlevingsdrang. 'Kom maar op, rotmeiden!'
Ik rukte de sluier van mijn gezicht, ook al deed het pijn toen de spelden aan mijn haar trokken. Het natte kant vloog weg en zonk in het water. De rusalka lieten het verdwijnen.
Nu ik kon zien, ging ik staan. De boot was klein, maar ik had genoeg ruimte om stevig te staan. Toen de volgende rusalka uit het water sprong, was ik klaar om haar af te weren.
Terwijl ik voor mijn leven vocht, zag ik het wezen niet dat achter me uit het water oprees. Ik was te druk bezig met schreeuwen en rusalka wegmeppen terwijl ze probeerden in mijn boot te komen. Het water steeg, en ik kon niet goed staan door het zoute water dat mijn schoenen doorweekte.
Een schaduw, donkerder dan de donkerste nacht en groter dan welke berg ook, rees op uit de oceaan en verduisterde alles om me heen. Een diep, luid gegrom rolde over de golven, waardoor mijn vermoeide spieren verstijfden van angst.
De rusalka in het water antwoordden met gefluit en geklik. Toen het wezen achter me opnieuw brulde, zo luid dat het pijn deed aan mijn oren, verdwenen de gemene watervrouwen onder de golven.
Ik draaide me om, klaar om wat voor groot beest dan ook te trotseren.
'Wil je vechten?' schreeuwde ik over het luide geklots heen, de peddel boven mijn hoofd zwaaiend.
Ik keek omhoog, en omhoog, en omhoog. Het beest had dezelfde kleur als de donkere stormwolken en het zwarte, woelige water.
Een plotselinge bliksemflits onthulde me het angstaanjagendste, maar ook indrukwekkendste wezen dat ik ooit had gezien.
Een zeeslang was opgerezen uit de diepe oceaan, de al ruwe golven in beroering brengend. Zijn donkerblauwe schubben glansden onder het vluchtige licht van de stormwolken.
Grote kammen en vinnen staken uit, wapperend in de wind.
Twee enorme vleugels kwamen uit het water, waardoor een grote golf naar mijn boot rolde. Ik gilde toen een muur van water mijn boot raakte.
Ik viel, landde op de smalle zitbank en liet de peddel vallen.
Om een of andere onbegrijpelijke reden kon ik me niet bewegen. Na het gevecht met de rusalka was ik plotseling niet in staat om iets te doen.
De felblauwe ogen van de reusachtige slang hielden me gevangen. Ze waren prachtig, als maanlicht dat op de zee schijnt.
De schubben van het wezen glitterden als blauwe edelstenen uit de diepzee. Drie sets gekromde hoorns en gekartelde kammen staken uit zijn kop, waardoor hij eruitzag als de koning van de zeedieren.
Zijn vleugels, een mengeling van blauw-zilveren vleermuisvleugels en visvinnen, spreidden zich uit en wierpen een schaduw groot genoeg om mijn hele dorp te bedekken. Zijn enorme bek onthulde rijen tanden zo lang en scherp als zwaarden.
Nog een diepe, angstaanjagende kreet kwam uit zijn mond terwijl hij bleef oprijzen uit de golven.
'O nee,' hijgde ik.
Dit was geen gewoon zeemonster. Dit wezen was veel indrukwekkender dan de rusalka, en mooier dan welke zeeslang dan ook die zich onder de golven verborg.
Hij was majestueus, prachtig en doodeng.
Hij was de Koning van de Oceaan, de Heerser over Zeeën en Rivieren - hij was de God van het Water.
En zijn grote, grotachtige bek kwam recht op mij af. Ik wist zeker dat de Watergod me in één hap zou verslinden.
Een golf van energie vermengd met de vermoeidheid van het gevecht met de rusalka overspoelde mijn lichaam. Ik was zo bang en geschokt dat ik niet kon vechten of vluchten terwijl de bek van de god mijn boot naderde.
Terwijl zijn kaken naar mijn boot hapten, kwam een grote zwarte golf met een witte kop op me af. De muur van water raakte mijn boot, kantelde hem om en wierp me in de hongerige zee.
