Heilige draken boek 3: Een bruid voor de zonnegod
Auteur
Raven Flanagan
Lezers
326K
Hoofdstukken
15
Hoofdstuk 1
Book 3: A Bride for the Sun God
Ik staarde boos naar het achterhoofd van de noordelijke krijgsheer en hoopte dat zijn warrige blonde haar spontaan in brand zou vliegen. Mijn paard hield hetzelfde tempo aan als dat van hem, en het viel me op dat zijn normaal zo bleke huid verbrand was, een gevolg van onze dagenlange reis door de eindeloze woestijn. De zon was meedogenloos, waardoor het zweet over zijn voorhoofd liep en mijn kleding aan mijn huid plakte.
„Als je zo blijft staren, vallen er nog gaten in mijn hoofd,“ zei hij, met een stem die ruw klonk van het jarenlang bevelen schreeuwen.
„Dat is ook de bedoeling,“ antwoordde ik fel, terwijl ik zonder te kijken het zand van mijn hand veegde en mijn gezicht vertrok door de prikkelende zonnebrand.
Hij draaide zich om en keek me aan, waarbij zijn helderblauwe ogen, die zo op de mijne leken, eerder geamuseerd dan geïrriteerd stonden.
„Je zou niet met mij in deze woestijn vastzitten als je een van de krijgers had gekozen die ik aan je voorstelde,“ zei hij.
„Geschikt?“ spotte ik, terwijl ik mijn neus rimpelde van afkeer. „Geen van hen kon mij verslaan. Dat noem ik niet geschikt.“
Hij zuchtte en ik merkte dat hij met zijn ogen rolde, ook al had hij zich alweer afgewend.
„Je lijkt precies op je moeder,“ zei hij.
„Mooi zo,“ antwoordde ik.
„Maar—“ begon hij, maar ik onderbrak hem door met mijn ogen te rollen. „Kon je niet eerst wat tijd met hen doorbrengen? Moest het per se een duel om je hand zijn?“
Ik tilde mijn hoofd op en keek uit over de eindeloze zandvlakte. De middagzon was verblindend fel, en ik sloot met een zucht mijn ogen.
„Ja, dat moest. Als een man me niet kan verslaan in een gevecht, verdient hij het niet om mijn echtgenoot te zijn.“
Krijgsheer Luther Sloane knikte ernstig en gebaarde naar het kale landschap.
„Kijk waar ons dat heeft gebracht. Je weigerde te trouwen, beledigde goede krijgers, en nu zijn we in oorlog—“
„Het is niet mijn schuld dat we in oorlog zijn,“ onderbrak ik hem.
„—ben ik op weg naar de oase van de Zonnegod, mijlenver van ons huis in het noorden, om zijn hulp te vragen.“
Ik pruilde, want ik miste de besneeuwde bergen en de torenhoge naaldbomen van thuis. Ik wilde mijn paard het liefst omdraaien en terugkeren naar de warmwaterbronnen, de besneeuwde trainingsvelden en mijn knusse hut. De felle zon en de hitte van het zuiden waren niets voor mijn lichte huid, en we waren veel te ver van huis.
„Ik weet dat het niet jouw schuld is dat we in oorlog zijn. Zo gaan de dingen nu eenmaal in onze landen. Clans kunnen niet lang zonder elkaar voor de voeten te lopen of ergens aanstoot aan te nemen,“ zei hij, terwijl hij een door oorlog getekende hand op de mijne legde.
„Maar deze keer zijn we in het nadeel. Ik heb je nodig om je plicht te doen voor je volk, Lianna.“
„Ja... Vader.“
Hij klopte op mijn hand en trok hem terug. Ik was diep in gedachten verzonken toen een van vaders krijgers aan kwam rijden om hem te spreken. Het geluid van paardenhoeven in het zand was een slap aftreksel van het knisperen van verse sneeuw. Terwijl we verder sjokten, bleef het zweet over mijn rug lopen.
Normaal zweette ik alleen zoveel tijdens een training; de hitte en mijn plakkende kleding maakten me prikkelbaar. Mijn wangen en elke centimeter onbedekte huid waren vuurrood van de hitte. Mijn tong was kurkdroog, maar onze watervoorraad raakte op. Als we de oase van de Zonnegod niet snel vonden, zou onze reis voor niets zijn geweest.
Sterven in de woestijn en onze clan weerloos achterlaten zou schande brengen over de familie Sloane, en dat kon ik niet laten gebeuren. Hoewel ik de door mijn vader gekozen huwelijkskandidaten had afgewezen, was ik vastbesloten mijn steentje bij te dragen om mijn volk te beschermen tegen de dreigende oorlog. Een vijandelijke krijgsheer uit het oosten was van plan binnen te vallen, en krijgsheer Luther wilde liever vechtend sterven dan zich overgeven.
Maar krijgsheer Cahir Sungur had een groter leger en kon ons puur op basis van de aantallen verslaan. Zelfs als we in de bergen probeerden te schuilen, zouden we tijdens de strenge noordelijke winter verhongeren. Voor het eerst in zijn leven was mijn vader genoodzaakt om hulp te vragen om onze clan te verdedigen. Daarom waren we op deze zoektocht naar de Zonnegod, die tevens de God van de Oorlog was.
We zouden de oase van de Zonnegod alleen vinden als hij dat wilde. Zo niet, dan zouden we doelloos door de woestijn dwalen tot we stierven. Maar ik was niet van plan om een god om genade te smeken terwijl de levens van mijn clan op het spel stonden. Ik boog mijn hoofd naar achteren en kneep mijn ogen samen tegen de ondergaande zon. Ik sloot mijn ogen voor het felle licht, klemde mijn kaken op elkaar en sprak een stil gebed uit.
Normaal bad ik nooit, maar dit was anders. Ik zei slechts één woord hardop.
„Alsjeblieft.“
Een plotselinge windvlaag deed me rillen. De paarden begonnen te hinniken en botsten tegen elkaar aan, terwijl de krijgers mompelend hun rijdieren probeerden te kalmeren. Mijn ogen vlogen open toen mijn vader naar de top van een zandduin reed en het uitschreeuwde van triomf. Ik spoorde mijn paard aan tot een draf, klom tegen de helling op en voegde me op de top bij hem.
Een rotspartij rees op uit de zandzee, waar helder water omheen stroomde dat zich verzamelde in een groot bassin. Palmbomen, cactussen en andere taaie planten stonden verspreid over het landschap en voegden kleurrijke groene spetters toe aan het gouden, beige en rode zand. Er stroomde met volle kracht water uit openingen in de rotswand, dat het bassin vulde en een waterval creëerde die ik zelfs van een afstand kon horen.
Naast de waterval was een tempel uit de rotswand gehouwen. De blauwe en gouden zuilen schitterden in het middaglicht en het water weerspiegelde op het gladde oppervlak. De tempel had meerdere verdiepingen, met balkons vol planten en bloemen, en open wandelgangen die de frisse lucht en het zonlicht binnenlieten.
Langs de rivier, waar de zonnegeesten leefden, stonden kleinere gebouwen verspreid die veel weghadden van de tempel. Terwijl we de helling afdaalden, zag ik wezens bewegen in het land van de Zonnegod. Het was meer dan zomaar een oase; het was een koninkrijk voor de wezens van de woestijn en de zon.
„Wauw,“ ademde pap uit, met ogen die wijd openstonden van verbazing.
Ik was er vrij zeker van dat mijn gezicht dezelfde uitdrukking had terwijl we allebei de aanblik van het kolossale bouwwerk boven op de rotsachtige piek in ons opnamen. Het was een arena, groter dan alles wat ik ooit had gezien. De rode en koperen zuilen reikten naar de hemel en vormden een ellipsvormig geheel van tien verdiepingen hoog.
Ik was met stomheid geslagen en kon niet bevatten hoe iemand zoiets gigantisch en adembenemends kon bouwen. Een siddering van verwachting ging door me heen terwijl ik me afvroeg wat voor evenementen er zich binnen die stevige muren afspeelden. Werden arena's als deze niet gebruikt voor veldslagen en toernooien?
Een lachje verscheen in mijn mondhoek terwijl ik me de moed, de roem en het bloedvergieten voorstelde dat ongetwijfeld in die arena had plaatsgevonden. Mijn rechterhand balde zich instinctief tot een vuist, verlangend naar het vertrouwde gewicht van mijn speer.
„Het is prachtig,“ mompelde ik zacht.
Daarna keek ik om me heen en vroeg: „Maar waar is—“
Plotseling blokkeerde een schaduw de zon, waardoor de woestijn in duisternis werd gehuld. Het geluid van klapwiekende vleugels weerklonk als onweer, en een rukwind van hete lucht joeg een zandstorm op. Een afschrikwekkend gebrul klonk over de oase, waardoor ik kippenvel kreeg en mijn maag ineenkromp.
Pap boog zijn hoofd naar achteren en ik volgde zijn blik. Met samengeknepen ogen keek omhoog naar het donkere silhouet van het wezen dat de zon blokkeerde, of er wellicht uit tevoorschijn kwam. Ik slikte zwaar en zat als aan de grond genageld op mijn onrustige paard terwijl het wezen over ons heen vloog.
Toen het grote wezen landde op de rand van de arena, trilde de grond onder onze voeten.
„De Zonnegod weet dat we hier zijn,“ mompelde pap.
Ik had nog nooit eerder angst in zijn ogen gezien, maar nu zag ik een mix van verdriet, bezorgdheid en een stille smeekbede. Er vormde zich een knoop van onrust in mijn maag.
„Vergeet niet, Lianna, dat we doen wat we moeten doen om onze clan, ons volk en onze levens veilig en tevreden te houden,“ zei hij, terwijl zijn gezicht zich verhardde. „Ik wou dat je niet met ons mee was gekomen; ik wou dat het niet hoefde, maar soms moeten we allemaal offers brengen.“
Zijn woorden bleven nasuizen in mijn hoofd en gaven me een misselijk gevoel, maar toch knikte ik.
Onze krijgers volgden ons, en we namen allemaal even de tijd om vol ontzag omhoog te staren naar de Zonnegod, die boven op de arena zat.
Zijn schubben waren schitterend bronsgoud en glansden in het zonlicht alsof ze van vloeibaar goud waren. De uiteinden van zijn brede, vleermuisachtige vleugels waren voorzien van klauwen, en de strakgespannen huid daartussen was vurig oranje.
Zeven puntige hoorns bogen omhoog vanaf zijn hoofd, en er liepen gouden stekels langs zijn ruggengraat en lange staart. Zijn grote klauwen grepen zich vast in de steen terwijl hij aankeek hoe wij dichterbij kwamen.
Boven zijn hoofd danste een vuurkroon, waarbij de rode, gouden en oranje vlammen flakkerden in de wind. Hij was een god van oorlog, vuur en de zon: de belichaming van licht, oorlogsvoering en alles wat brandde.
Zijn gouden ogen sloegen ons, de groep noordelijke krijgers, met een ontspannen blik gade, alsof we geen enkele bedreiging vormden. Ondanks onze aantallen voelde ik me door zijn blik uitgekozen.
De God van de Zon en Oorlog knipperde langzaam, en zijn blik week geen moment van me af. Een koude rilling liep over mijn rug en vreemd genoeg sloeg mijn hart een tel over.
