Mijn Maatje, Mijn Vijand
Auteur
Abigail Lynne
Lezers
272K
Hoofdstukken
24
Proloog
Boek Drie: Mijn Maatje, Mijn Vijand
Jaren nadat de White Wolves hielpen voorkomen dat mensen weerwolvenkrachten stalen, hebben mensen opnieuw ontdekt dat weerwolven echt bestaan. Dit leidde tot de Feral War. Met aanvallen en gevechten door het hele land zijn weerwolven gedwongen hun huizen te verlaten. Ze leven nu in kampen of trekken naar de laatste veilige plekken in het noorden.
Zijn oom en koning Sebastian haalden Keegan Stone over om zijn talent met woorden in te zetten om wolven door het hele land te overtuigen tegen mensen te vechten. Tegelijkertijd gebruikt zijn menselijke vijand, Stan Freeman, datzelfde talent om mensen weerwolven te laten haten.
Om de hoop en kracht van de vijand te breken, nemen de weerwolven Stans dochter, Lux, gevangen. Ze wordt als slavin aan Keegan gegeven. Maar wanneer de twee elkaar ontmoeten, voelen ze een verrassende band. Een sluimerende kracht ontwaakt in Lux, en de twee beginnen verder te kijken dan wat hen scheidt en wat hun soorten verdeelt. Ze beginnen te zien wat hen bindt.
Lux Freeman
„We moeten ons sterk maken tegen de macht van onze wilde vijanden. Ze lopen om ons heen. We kunnen niet zien wie ze zijn, en ze zijn gevaarlijk. Ze zien eruit zoals wij, praten zoals wij, neuken met ons.
Maar laat je niet door hen misleiden. Ze zijn niet zoals wij. Ze zijn niet wat ze lijken te zijn. Onder hun huid schuilt een dier, wild en onbeheersbaar, gevaarlijk als een beest.
Ze zijn een gevaar voor onze samenleving, en ik geloof dat ze gedood moeten worden.“
Het applaus was oorverdovend toen honderden mensen in pakken opstonden en klapten. Ik klapte beleefd mee, terwijl mijn maag zich omdraaide.
De spreker, mijn vader, draaide zich om en gaf me een kleine duim omhoog vanachter zijn spreekgestoelte. Ik trok een ongelukkig gezicht en stak mijn duim terug omhoog.
Hij draaide zich weer om en friemelde aan zijn zwarte stropdas bij zijn kraag.
„Het weerwolfras is een genetische fout die rechtgezet moet worden. Ze beweren dat ze niets met ons te maken willen hebben, maar ze stelen onze jonge meisjes om mee te neuken.
Ze zeggen dat ze vreedzaam zijn, maar ze hebben roedels die alleen maar bestaan om te vernietigen.
Ze beweren dat ze hun populatie onder controle hebben, maar hun koningen verlaten steeds hun roedels om wild te worden.
Wil je weten wat ik denk dat ze werkelijk zijn? Ik denk dat het dieren zijn die in kooien thuishoren.“
Mijn vaders woorden werden met luid gejuich ontvangen. Iedereen in de zaal was het met hem eens. Ze geloofden allemaal dat weerwolven onze ergste vijand waren.
Sinds de Feral War vijf jaar geleden wist iedereen dat weerwolven bestonden.
„Ze beweren dat ze deels mens zijn, maar wat ze kunnen is niet menselijk. Hun gewoontes zijn niet menselijk, hun relaties zijn niet menselijk.
Misschien zou je kunnen zeggen dat ze menselijke huid dragen, maar diezelfde huid scheurt uiteen wanneer ze monsters worden. Ze zijn niet menselijk. Ze doen alleen maar alsof.“
Ik slikte de misselijkheid weg die in mijn keel opkwam en glimlachte strak. Ik wist dat mensen naar me zouden kijken. De dochter van de bekendste anti-weerwolfactivist.
Mijn vader bracht de menigte tot stilte en keek hen ernstig aan. „Vorig jaar werd de vriendin van mijn dochter, Sophie, meegenomen. Ze werd een roedel in gesleurd en is nooit meer teruggekomen.
Ze zijn gif voor de samenleving. Ze hebben de staten met de meeste bossen overgenomen en zijn een groot deel van Canada binnengetrokken. Ze verstoppen zich bij onze steden en verleiden onze jongeren om zich bij hun roedels aan te sluiten. Ze moeten gestopt worden.“
Iedereen in de zaal juichte en schreeuwde. Ik riep ook aanmoedigingen. Het was belangrijk om me op de juiste manier te gedragen.
„Hoe gaan we ze stoppen? We gaan doen waar mensen het beste in zijn. We gaan onze vijanden verslaan. We gaan ze uit de bossen branden waar ze zoveel van houden.
We gaan ze uit onze steden schieten en ze uit onze scholen jagen. We zullen ons land terugveroveren. We zullen de dreiging die op onze keel gericht staat, klaar om aan te vallen, uitschakelen.
Sta met mij op tegen hen!“
De menigte brulde woedend. Jonge kinderen sprongen schreeuwend rond met doodsbedreigingen terwijl hun ouders schreeuwden en weerwolven belachelijk maakten.
Oude mannen spuugden op de grond en staken hun vuisten in de lucht, en jonge mannen planden jachtuitstapjes.
En mijn vader leunde achterover en keek met voldoening naar de menigte. Hij had weer vijfhonderd mensen overtuigd van de dreiging die de weerwolfgemeenschap voor mensen vormde.
Hij draaide zich naar me toe. Zijn grijze ogen schitterden van een intense woede die hij zijn hele leven al had gekoesterd. Een dun laagje zweet glom op zijn voorhoofd en hij had zijn bruine haar naar achteren geduwd.
Hij stak een hand naar me uit en ik liep naar hem toe en omhelsde hem van opzij. Het applaus van de menigte werd nog luider. Mensen maakten foto's en de flitsen verblindden me even.
De oorlog tussen weerwolven en mensen was geëscaleerd en ik zat er middenin. Dit was mijn leven: haatbijeenkomsten en speeches vol haat.
Ik ben Lux Freeman, dochter van Stan Freeman, de beroemdste anti-weerwolfactivist van Noord-Amerika.
De man die miljoenen mensen haat in hun hart liet voelen. De man die van plan was elke weerwolf levend te doden.
En ik was zelf half weerwolf.
Keegan Stone
. . „Ze willen ons uitroeien,“ zei ik. „Ze willen ons dood hebben. Ze willen ons laten opzetten. Ze willen ons veranderen in vloerkleden en op ons experimenteren in laboratoria.
Ze denken dat wij hen kwaad willen doen, maar ze vergeten dat we duizenden jaren vreedzaam met hen hebben samengeleefd. Nou, ik zeg dat het tijd is om die vrede te beëindigen. Het is doden of gedood worden.“
De roedels voor me blaften, huilden en klapten als reactie op mijn woorden. Ik haalde diep adem en ging verder.
„De mensheid heeft de verkeerde vijand uitgezocht. Ze denken dat geen enkele kracht sterk genoeg is om tegen hen te vechten. Maar ze kennen de kracht van de wolf niet.“
Gehuil klonk door de hele menigte, waardoor mijn wolf zich onrustig voelde.
Ik keek naar links, naar de oudere man vlak naast het podium. Hij bewoog zijn hoofd een beetje, om aan te geven dat ik het goed deed.
„Onze eigen Godin smeekt ons om geen wapens op te pakken.“ Deze woorden maakten de menigte stil.
„Ze wil dat we vrede sluiten met de mensen, zelfs wanneer ze ons vermoorden, zelfs wanneer ze op onze welpen experimenteren en ons opsluiten. Ze komt niet meer voor ons op. Ze geeft niet meer om haar kinderen.“
„Verdomd gelijk!“ schreeuwde een man. Dit werd gevolgd door „Vergeet de Godin!“ en „Verrader!“ van anderen in de menigte.
„Haar roedel van speciale wolven, de Pura Lupus, is gevallen. De Witte Wolven heersen niet langer over ons.
Wil je weten wat dit betekent? Het betekent dat we de Godin die niet om ons geeft niet langer hoeven te volgen.
Het is tijd dat we onszelf verdedigen! Het is tijd dat we samen opstaan om onze vijand te vernietigen.“
„Laten we de mensen vermoorden!“ schreeuwde een groep luidruchtige jonge wolven.
Een oudere vrouw riep: „We moeten de welpen beschermen!“
„Ze zijn gevaarlijk,“ zei ik. „En we moeten ons bewust zijn van het gevaar dat ze met zich meebrengen. Als we hier zonder nadenken induiken en hun oorlogstactieken niet bestuderen, zullen we verliezen.
Mensen hebben veel ervaring met oorlog, maar ze hebben nog nooit een andere soort bestreden die net zo oud is als zijzelf. Ze hebben betere technologie, maar wij zijn sterker en sneller met betere reflexen. We kunnen winnen.“
„Verdomme de Godin!“ schreeuwde een man, en velen volgden zijn voorbeeld.
Ik moest mezelf ervan weerhouden om achteruit te deinzen. Een paar jaar geleden zou het als verkeerd zijn beschouwd om zo over onze godin te spreken. Maar sinds de Feral War begon, waren er ergere dingen over haar gezegd.
„Ik ben naar jullie gebied gereisd om te vragen of jullie naast mij, jullie broeders en jullie zusters willen staan tegen het gevaar dat klaarstaat om ons ras op elk moment uit te roeien.
Zullen jullie de Feral War vechten?“
Er kwam een krachtige reactie toen iedereen juichte en voor me huilde, om hun steun te tonen. Ik knikte één keer en zwaaide voordat ik van het podium afliep.
De oudere man klopte op mijn schouder en liep met me mee, zwaaiend naar de menigte weerwolven terwijl we passeerden.
„Je deed het geweldig, Keegan,“ fluisterde mijn oom in mijn oor.
„Bedankt, Eric,“ fluisterde ik terug.
Ik voelde me warm en misselijk. Mijn hoofd tolde. Haat creëren was iets waar ik goed in was, maar het was niet iets waar ik van hield.
Dit was wie ik ben, Keegan Stone, de man die haat en bloedvergieten aanmoedigde.
En ik haatte mezelf erom.
