De beste vriend van mijn broer
Auteur
Tania Shava
Lezers
308K
Hoofdstukken
20
Amelia verhuist naar een rustige nieuwe plek, klaar voor een frisse start en een beetje vrede. Wat ze niet verwacht, is dat Mason, de beste vriend van haar broer, daar ook woont — en haar gedachten volledig opeist. Hij is charmant, onbezonnen en precies het soort man dat ze moet vermijden. Amelia houdt afstand, stelt duidelijke grenzen en herinnert zichzelf eraan dat sommige lijnen nooit overschreden mogen worden.
Maar onder hetzelfde dak wonen verandert simpele regels al snel in gecompliceerde gevoelens. Met elk gedeeld moment en elke onverwachte blik bouwt de spanning zich op een manier op die ze niet kan negeren. Terwijl de muren tussen hen beginnen te wankelen, vraagt Amelia zich af of de controle behouden moeilijker is dan ze ooit had kunnen vermoeden.
HOOFDSTUK 1
Amelia zat rustig bij haar afscheidsdiner, omringd door het vertrouwde rumoer van haar ouders en beste vrienden. Er werd gelachen rond de tafel, maar het klonk ver weg, alsof ze in gedachten al half was vertrokken. Borden rammelden, glazen werden bijgeschonken en iedereen bleef haar aankijken met de blik die mensen geven als ze weten dat er iets ten einde loopt.
„Je gaat bij je broer wonen,“ zei haar moeder voor de derde keer die avond, met een stem vol emotie. „Ik ga mijn kindjes missen. Zeg hem dat hij goed voor je moet zorgen, lieverd.“
„Dat zal ik doen, mam,“ antwoordde Amelia zachtjes, terwijl ze een glimlach forceerde.
Haar broer James was altijd de ideale zoon geweest, het gouden kind. Verantwoordelijk, betrouwbaar en succesvol. Amelia was hem op haar eigen manier op de voet gevolgd. Ze haalde altijd de beste cijfers, kwam nooit in de problemen, en nu ging ze naar de universiteit, een toekomst die zich veel sneller ontrolde dan waar ze klaar voor was.
Haar koffers stonden al ingepakt bij de deur. Een voor een gaven haar vrienden haar een afscheidsknuffel voordat ze vertrokken, totdat ze uiteindelijk besefte dat ze als laatste was overgebleven. De stilte die daarop volgde, voelde zwaarder dan het afscheid zelf.
Ze was verdrietig dat haar vrienden niet met haar meegingen, maar tegelijkertijd voelde ze ook een onverwachte opluchting. Ze plaagden haar altijd over James en maakten vaak opmerkingen die te ver gingen. Het had haar altijd ongemakkelijk gemaakt om mensen zo over haar eigen broer te horen praten, en ze was blij dat ze dat niet meer hoefde aan te horen.
De rit naar het vliegveld ging in een waas voorbij. Toen het tijd was om in te stappen, gaf ze haar ouders een dikke knuffel en hield ze hen net een seconde langer vast dan nodig was. Daarna was ze weg.
Toen het vliegtuig in Woodlands landde, was ze tot op het bot uitgeput. Ze haalde haar koffers op en speurde de drukke aankomsthal af. Toen zag ze hem.
James stond bij de uitgang, met zijn handen in zijn jaszakken, en glimlachte zoals hij altijd deed—ontspannen en vertrouwd. Zodra hij haar zag, werd zijn glimlach breder.
„Pebbles,“ zei hij warm, en hij trok haar in een lange knuffel voordat ze ook maar iets kon zeggen. „Wat ben je gegroeid.“
Die bijnaam achtervolgde haar al sinds ze klein was, toen ze was uitgegleden en haar knieën had geschaafd op een grindpad. Hoe oud ze ook werd, hij stopte nooit met het gebruiken ervan.
„Jij ook, James,“ zei ze met een zachte lach.
Zonder vragen te stellen pakte hij haar tassen en nam hij haar mee naar zijn pick-up. Ze klom op de bijrijdersstoel en keek toe hoe hij alles in de achterbak legde. Toen hij eindelijk instapte en de motor startte, kwam deze brullend tot leven en trilde zachtjes onder hen.
„Heb je er zin in om je leven hier te beginnen?“ vroeg hij, terwijl ze de weg op reden.
„Had ik een keuze dan?“ antwoordde Amelia. „Je kent pap en mam. Ze zouden me nooit ergens heen laten gaan waar ik niemand kende, dus hebben ze me eigenlijk gewoon aan jou overgedragen.“
James lachte zachtjes. „Is dat dan zo erg?“
„Nou, als er jongens—“
„Er zijn geen jongens,“ onderbrak hij haar streng.
Ze rolde met haar ogen. „James, ik ben oud genoeg voor een vriendje.“
„Amelia…“
„Dan wil ik ook geen meisjes over de vloer zien.“
„Echt niet,“ zei hij. „Ik geef feestjes. Er komen vrienden over de vloer.“
„Dan mag ik dat ook doen!“
„Mijn huis, mijn regels.“
Ze sloeg haar armen over elkaar. „Nee. Ons huis, onze regels. En wel vanaf nu.“
Hij grijnsde. „Dat zullen we nog wel eens zien.“
Na drie kwartier rijden kwamen ze eindelijk aan. Amelia gaapte toen ze uit de auto stapte; het was al donker, en de lucht was fris en stil.
„Ga maar uitpakken,“ zei James. „Ik ga het eten klaarmaken.“
„Bedankt, James.“
Haar kamer was simpel maar gezellig. Ze pakte rustig haar tassen uit en gaf haar spullen net genoeg een plekje om zich thuis te voelen, voordat de honger haar uiteindelijk terug naar de gang dreef. De geur uit de keuken liet haar maag luid knorren.
„Macaroni met kaas,“ zei James, terwijl hij de tafel dekte. „Simpel, maar wel zo makkelijk.“
„Ik zou op dit moment zelfs hondenvoer eten,“ grapte ze. „Zoveel trek heb ik.“
Ze at haar eerste bord razendsnel leeg en vroeg meteen om een tweede portie. Toen ze aanbood om af te wassen, wuifde James het weg.
„Je ziet er beroerd uit. Ga lekker rusten.“
„Wauw, bedankt,“ lachte ze. „Maar serieus—bedankt voor het eten. Voor alles.“
„Graag gedaan, Pebbles.“
Ze gaf hem nog een knuffel. „Welterusten, James.“
„Slaap lekker.“ Hij kuste haar op haar hoofd, precies zoals hij altijd deed.
Na een warme douche plofte Amelia in bed, waarna ze bijna onmiddellijk in een diepe slaap viel.
Een tijdje later werd ze wakker door iets warms en zwaars dat tegen haar aan drukte. Ze begon te gillen.
James kwam de kamer binnenrennen en knipte het licht aan. „Wat is er aan de hand?“ Hij kreunde toen hij de situatie zag. „Jeetje, Mason. Dit is jouw kamer niet—en je bent alweer dronken.“ Hij trok de slaperige man overeind.
„Wie is dat?“ vroeg Amelia, terwijl haar hart nog steeds in haar keel klopte.
„Ik stel hem morgenochtend wel aan je voor,“ zei James, terwijl hij Mason de kamer uit sleepte.
Het licht ging uit. De deur ging dicht.
Amelia lag nog even wakker, staarde naar het plafond en vroeg zich af of het leven hier altijd zo zou zijn. Uiteindelijk viel ze toch weer in slaap.
***
Amelia werd de volgende ochtend wakker en wilde de buurt verkennen waar ze ging wonen. Ze liep naar de keuken om een glas water in te schenken. Haar broer lag waarschijnlijk nog te slapen.
Ze liep naar zijn kamer om door te geven dat ze op pad ging en klopte zachtjes op zijn deur. „James?“
„Ja,“ antwoordde hij met een slaperige stem.
Ze deed zijn deur open en gluurde naar binnen. „Ik ga even op pad om de buurt te bekijken.“
„Is goed. Wees voorzichtig en laat het me weten als er iets gebeurt. Heb je geld nodig?“
„Nee, dat heb ik geregeld.“
„Moet ik je even brengen?“
„Nee, James. Ik ga liever lopen, zodat ik de weg beter leer kennen.“
„Doe voorzichtig, Pebbles.“ Daarmee draaide hij zich om en sliep weer verder.
„Bedankt, James.“
Amelia pakte haar tas en ging naar buiten om Woodlands te ontdekken. Ze had GPS op haar telefoon om te navigeren, dus ze zou wel komen waar ze moest zijn.
Haar eerste bestemming was de bibliotheek—ze had boeken nodig als ze ooit onderzoek moest doen voor school. Ze liep door de straten, op zoek naar de bushalte. Wat een wandeling van tien minuten had moeten zijn, duurde uiteindelijk een halfuur.
Ze verdwaalde meerdere keren, omdat ze het moeilijk vond om noord en zuid uit elkaar te houden. Eindelijk kwam ze bij de bushalte, en toen de bus arriveerde, wilde ze instappen, maar de chauffeur hield haar tegen.
„Je moet een kaart scannen om in te stappen.“
„Oh, dat wist ik ni—“
„Voor twee personen.“ Een man liep haar voorbij.
„Dank je wel!“ riep ze luid naar hem.
Ze zocht een plekje en ging zitten. Toen haar halte in zicht kwam, drukte ze op het knopje en de bus stopte. Ze stapte uit en zuchtte diep.
Aan de overkant van de straat zag ze het gebouw van de bibliotheek. Ze haalde diep adem en stak de straat over. Eenmaal binnen liep ze naar de balie, nam ze een bibliotheekpas en ging ze op zoek naar boeken.
Ze vond een paar interessante boeken om te lezen. Nadat ze deze had geleend, zocht ze een mooi plekje op om te lezen, want het uitzicht was zo prachtig.
Amelia's maag begon te knorren en ze keek op haar horloge. Ze was de tijd helemaal vergeten en nam de boeken mee die ze had uitgekozen.
Het was al elf uur in de ochtend. Omdat ze nog niet had ontbeten, besloot ze op zoek te gaan naar een plek om iets te eten.
Ze liep naar een café in de buurt, ging naar binnen en bestelde een broodje en een drankje. Toen ze haar eten kreeg, was ze zo uitgehongerd dat ze grote happen nam. Toen ze klaar was, zat haar maag vol en had ze weer energie.
Toen ze naar buiten ging, was de zon verzengend heet. Na die flinke maaltijd had ze zin in een dutje—ze voelde zich slaperig.
Ze wilde nog wat meer van de omgeving zien, zodat ze zich nuttig zou voelen, dus besloot ze een parkje in de buurt te bezoeken.
Aangekomen in het park, zag ze een grote waterfontein. Ze liep naar een ijskraampje en kocht een oranje waterijsje voor zichzelf.
Ze ging zitten, pakte haar oortjes en begon naar muziek te luisteren. Ze kreeg een berichtje van haar broer met de vraag of alles goed ging, en ze stuurde terug dat ze zich helemaal goed voelde.
Rond vier uur in de middag besloot ze om terug te gaan. Ze liep naar het kantoor van de busmaatschappij, kocht een ov-kaart en zette er geld op zodat ze terug naar huis kon reizen.
Toen ze bij de bushalte aankwam, was ze precies op tijd voor de bus van vijf uur. Ze stapte in en de bus zette haar op tien minuutjes lopen van haar huis af.
Ze liep uitgeput naar huis. Toen ze eindelijk aankwam, liep ze vermoeid via de keuken naar binnen en hoorde ze James praten.
„James, je raadt nooit wat ik vandaag allemaal—“
Amelia stopte plotseling met lopen toen ze besefte dat het niet James was, maar Mason met een meisje dat alleen maar een shirt droeg. Het was overduidelijk dat ze net seks hadden gehad.
Ze stond aan de grond genageld toen ze zag dat ze haar aanstaarden. Ze draaide zich razendsnel om en rende naar haar eigen kamer.
