De blinde lycankoning en zijn koningin
Auteur
K. L. Harr
Lezers
5,8M
Hoofdstukken
53
Hij: Een machtige lycan koning met een zorgvuldig bewaard geheim: hij is blind.
Zij: Een plus-size dochter van een alfa die weigert te veranderen vanwege schaamte voor haar lichaam.
De sexy koning Lucian zoekt al meer dan tweehonderd jaar naar zijn zielsgenoot. Hij heeft de hoop bijna opgegeven wanneer hij tijdens zijn jaarlijkse bal de heerlijke geur van Liana opvangt - en weet dat hij eindelijk degene heeft gevonden die de Godin voor hem heeft gemaakt. Wanneer Liana onmiddellijk vlucht, begint Lucian aan de achtervolging van zijn leven. Zal hij het hart van zijn lotsbestemde kunnen veroveren en haar overtuigen zijn beet te accepteren, of zal ze kiezen voor haar roedel en haar ex-geliefde boven hem?
Vloek van de Lycan King
LUCIAN
“Beta... ze is hier geweest. Ik ruik haar.“
“Wie, mijn koning?“
“Mijn partner. Ze is in deze kamer geweest. Haar geur... oh, haar geur. Die hangt overal.“
Ik druk het kussen tegen mijn gezicht en adem diep in. Oh, die geur, als lavendel en honing. Verdorie nog aan toe.
“Vind haar.“
“Mijn koning?“
“Hier, neem dit! En vind haar! Niemand mag haar aanraken. Breng haar meteen naar me!“ Haar geur maakt me nog steeds opgewonden.
“Jawel, heer.“
Ik heb zo lang gewacht, dacht dat een partner voor mij niet was weggelegd. Maar ze is hier geweest, in deze kamer. Ze is echt. Ze bestaat.
Ik zal haar vinden en ik zal haar de mijne maken.
Ik gooi de telefoon neer en begin heen en weer te lopen in mijn kantoor, mijn stappen tellend.
Een, twee, drie, vier...
Ik heb een hekel aan deze feesten. Het is het vervelendste deel van wie ik ben. De felle verlichting maakt het moeilijker om te zien; alles staat op een andere plek dan normaal. En dan die telefoontjes. Ik kan die extra druk van de raad er nu echt niet bij hebben.
...vijf, zes, zeven, acht.
Alle geuren van wolven en lycans worden te sterk als ze in één ruimte zijn. Het is bijna benauwd—en nu willen ze dat ik een opstelling doe?! Een verdomde opstelling!
Een, twee, drie, vier...
Alles is erger omdat ik mijn zwakte niet kan laten zien. Het is extra stress die ik niet nodig heb met al mijn verantwoordelijkheden. Die vervloekte feesten. Alle roedels bij elkaar brengen voor de lente. Het maakt me echt pissig.
...vijf, zes, zeven, acht.
Ik heb alles geprobeerd om de raad tevreden te stellen door naar haar te zoeken in de loop der jaren—degene die voor mij bestemd is. Degene wiens aanraking ik nodig heb. Degene die mijn leven misschien een beetje draaglijker kan maken. Het enige wat ik echt nodig heb—mijn partner.
En nu willen ze dat ik maar iemand neem, als ze maar kinderen kan krijgen. Schiet op, zei dat rotmens tegen me. De tijd dringt.
Vervloekt zijn die oude wetten. En vervloekt is de manier waarop lycantroop vruchtbaarheid werkt. Je zou het niet zeggen als je me ziet, maar ik heb minder dan tien goede jaren om een gezond kind te krijgen. Daarna, hoewel ik honderden jaren zal leven, zal mijn zaad niet meer deugen.
Er gebeuren nare dingen als lycans te lang wachten met kinderen krijgen. Zoals blindheid.
Mijn tijd raakt op. Tien jaar gaan razendsnel voorbij in onze wereld. En daarom zegt onze wet dat een lycan koning voor zijn driehonderdste een kind moet hebben, anders riskeert hij zijn positie.
Ik heb die vervloekte raad niet nodig om me te vertellen dat mijn tijd opraakt. In november word ik 307.
Een, twee, drie, vier...
Het verwachte kloppen op de deur brengt me terug naar het hier en nu.
„Kom binnen,“ roep ik.
„Mijn koning.“ Ik herken de stem van Kia, mijn bèta. Hij is de enige naast mijn familie die van mijn probleem afweet. Met Kia die me via onze gedachtenlink vertelt waar ik heen moet, kan ik me normaal gedragen in een menigte of bij vergaderingen.
Mijn ogen zijn niet troebel maar het helderste blauw, of zo is me verteld. Ik heb ze een beetje gezien toen ik heel dicht bij een spiegel stond. Kia heeft mijn geheim al die jaren bewaard. Niemand anders mag ooit van mijn blindheid weten. Het risico zou te groot zijn. Ik zou „onbekwaam“ worden verklaard om te leiden.
Pff, wat een onzin. Ik heb beter geregeerd dan welke ziende koning voor me ook en ik zal dat blijven doen tot ik over honderden jaren het loodje leg.
„Ben je er klaar voor?“ vraagt hij, en ik lach een beetje, schud mijn hoofd.
„Ben ik ooit klaar voor deze feesten, Kia?“
„Het is maar één keer per jaar, Uwe Majesteit,“ grapt hij, en ik lach.
„Noem me niet zo, je weet dat ik een hekel heb aan formele titels.“ Ik zie hoe hij knikt en het wit van zijn tanden als hij glimlacht. Aan zijn vage gestalte zie ik dat hij lang is, maar niet zo lang als ik. Ik kan net zijn donkere haar en korte baard onderscheiden. Hij is breed en, van het korte aanraken, weet ik dat hij ook sterk is. Hij heeft niet lang geleden zijn partner gevonden. De man is zachter geworden sindsdien.
Ik knik terug en volg hem de kamer uit, mijn stappen tellend. Ik ken de weg in mijn eigen huis goed genoeg, maar zodra ik die balzaal binnenkom, krijg ik het moeilijk. Alle tafels en stoelen zien eruit als één grote vage vlek, en ik kan niet zien welke kant ik op moet. Het wordt behoorlijk lastig. Ik zucht en probeer aan iets anders te denken.
„Hoe gaat het met de lieve Charlotte?“ vraag ik en voel hoe gelukkig hij is. Hij begint honderduit te praten, en ik stop met luisteren. Het is moeilijk om naar hem te luisteren als hij zo over Char praat.
Ik wil wat hij heeft. Het is het enige dat ik altijd al wilde. Het enige dat ik nooit zal hebben.
Een partner.
Ik ben duidelijk vervloekt om in pijn te leven, dus waarom de Maangodin mij ooit zo'n geschenk zou geven, is me een raadsel. Geluk is voor mij niet weggelegd. Ik weet dat het nooit zal gebeuren.
Ik ben driehonderdzes. Als het nu nog niet is gebeurd, dan denk ik niet dat het ooit zal gebeuren.
Maar dromen mag. Zou zij een voluptueuze godin zijn, zacht en lekker om aan te raken? Of tenger en klein? Of groot en heerlijk? Oh, hoe de gedachten afdwalen. Voluptueuzer is beter, vind ik. Ik val niet zo op de slanke, atletische types. Dunne vrouwen spreken me niet zo aan als iemand mooi en vol om vast te houden. Hoe meer vlees, hoe beter. Des te meer om van te houden.
Het idee doet me watertanden.
Zou mijn droomgodin me accepteren? Blindheid en al?
Ik heb mijn koninkrijk. Ik heb mijn bèta en een gezonde, sterke roedel van machtige krijgers, zowel mannen als vrouwen. Ik behandel mensen nooit anders—als ze sterk zijn, horen ze bij mijn roedel.
Maar zelfs zij kunnen het lege gevoel binnenin me niet vullen. Niets behalve mijn partner zal dat ooit doen.
„Meneer?“
Ik keer terug naar de werkelijkheid en besef dat we zijn gestopt met lopen en voor de deuren van de grote balzaal staan.
„Partner?“ vraagt hij en ik knik. Hij weet waar ik aan denk. „Ik kan wat gezelschap voor u regelen voor vanavond—als u dat wilt, meneer?“
Ik knik opnieuw. Het voelt goed om voor even met iemand te slapen, vooral in stressvolle tijden als deze, maar het zal nooit genoeg zijn. En vanavond moet ik door de opstelling heen, met de raad die verwacht dat ik mijn koningin kies. Het is lachwekkend dat ze zoveel macht over me hebben, maar de wet is de wet, en zelfs een koning moet die volgen.
Ik moet hen een erfgenaam geven, en snel, anders vervangen ze me.
„U hoeft alleen maar de avond door te komen, meneer.“
„Dank je, Kia.“ Ik zucht en ga rechtop staan terwijl hij mijn kleren controleert om er zeker van te zijn dat ik mezelf goed heb aangekleed. „Leid me.“
„Altijd.“
De deuren gaan open, de gemengde geur van wolven en lycans al te sterk voor mijn neus. Ik hoor het gepraat verstommen en weet dat iedereen naar me kijkt als ik mijn eerste stap in de balzaal zet.
Kia moet achter me blijven als we dit soort evenementen binnengaan omdat dat zijn plaats is, maar hij leidt me toch.
“Links. Tien stappen. Dertig graden rechts. Twintig graden links. Vijf stappen. Vier omhoog en draaien.“ Hij spreekt rechtstreeks in mijn gedachten via onze link, en ik volg zijn instructies feilloos. We doen dit al lang en bewegen nu goed samen.
Ik houd dezelfde toespraak als altijd, heet iedereen welkom in het paleis, en dan kunnen ze beginnen met eten en feesten.
Ik kan mijn zintuigen gebruiken om te eten en je zou denken dat ik perfect kan zien, tenzij je de waarheid kende, omdat ik nooit een fout maak. De truc werkt al jaren goed, en je zou nooit vermoeden dat er iets mis is als je naar me kijkt. Hoewel mijn act soms lastiger is vanwege alle geuren om me heen, kom ik er goed doorheen.
„Mijn koning.“
Een krachtige mannenstem onderbreekt mijn gedachten en ik draai mijn hoofd naar het geluid voor me.
“Alfa Lyle,“ vertelt Kia me via onze link.
„Alfa Lyle, goed u te zien.“ Mijn eigen woorden doen me bijna lachen.
„Mijn koning, de eer is geheel aan mij. Dank u voor de uitnodiging.“ Ik knik een keer en hij gaat door, „Ik geloof niet dat u mijn luna, Ashley, en mijn erfgenaam, Theo, hebt ontmoet.“
Ik zie dat de twee andere gestalten naast hem buigen.
“Vrouw is lelijk. Zoon ziet er sterk uit,“ vertelt Kia me via onze link.
Op de een of andere manier houd ik mijn gezicht in de plooi. „Aangenaam,“ antwoord ik beleefd en hij vertrekt met zijn gezin.
Alfa Lyle is een van onze naaste roedelvrienden. Hoewel hij slechts een wolf is, is hij nuttig, zijn belangrijkste talent is het vinden van verloren of rogue wolven en lycans. Diegenen die weggehouden zijn van onze wereld in de hoop dat ze nooit zullen veranderen—maar natuurlijk doen ze dat altijd. Roedel of niet. Bloed kruipt waar het niet gaan kan en ze zullen altijd thuiskomen. Ik heb zijn vaardigheden een keer gebruikt om mijn partner te proberen vinden—maar hoe vind je iemand die je nooit hebt ontmoet?
“Oh, verdomme...“
“Wat?“
“Sta op. Alfa Zayne komt eraan.“
“Ik ga niet voor hem opstaan,“ zeg ik lachend. Alfa Zayne is al trots genoeg. Hij is een van mijn sterkste alfa's met een grote, gezonde roedel—dus we moeten hem te vriend houden. Maar ik heb nooit echt veel met hem opgehad. Hij en ik hebben in de loop der jaren onze meningsverschillen gehad, en hoewel hij respect toont als hij voor me staat, denk ik niet dat hij graag buigt voor een heerser.
“U zou wel voor de wolvin die hij heeft meegebracht,“ zegt Kia.
Nou, Kia weet wat voor soort vrouw ik leuk vind. Ik sta op zoals hij suggereerde, en Alfa Zayne komt naar mijn troon en knielt.
„Mijn koning, ik dank u voor de eer,“ zegt hij met zijn oude alfastem. Hij moet nu op leeftijd raken.
„Alfa Zayne. Dank u dat u bij ons bent.“
„Vanzelfsprekend, Uwe Majesteit.“ Ik krimp licht bij de titel. Uwe Majesteit is mijn vader, hoewel hij al jaren dood is. „Ik had gehoopt mijn dochter, Liana, voor te stellen, maar helaas lijkt ze te zijn weggelopen.“
Liana. Alleen al de naam te horen doet me ongewild rillen. Interessant...
„Geen probleem. Hoewel ik hoop dat u haar op tijd vindt voor de opstelling,“ zeg ik zachtjes en voel Kia naar me kijken. Ik heb hem er nog niets over verteld.
„M—mijn koning?“ stottert Alfa Zayne.
„Alle ongehuwde en ongepaarde vrouwen moeten voor de wisseling van deze avond worden voorgesteld.“
Ik vertel hem niet meer. Hij hoeft de details niet te weten.
„O—natuurlijk. Uwe Majesteit. Ik zal ervoor zorgen dat ze er is.“
Ik knik een keer en stuur hem weg terwijl hij haastig in de menigte verdwijnt, waarschijnlijk op zoek naar zijn weggelopen dochter.
“Een opstelling?“ Kia's stem klinkt in mijn hoofd terwijl ik met een zucht terugzak.
“Ja, Kia. Een opstelling. Van alle ongepaarde vrouwen uit de roedels. Vanavond moet ik er één kiezen om mijn kind te baren.“
Ik voel dat hij zich ongemakkelijk voelt en hij is niet de enige die zich zo voelt.
Maangodin, laat deze avond snel voorbijgaan.
