De Lycans Verloren Partner
Auteur
A. K. Glandt
Lezers
🔥23,5M
Hoofdstukken
77
Hoofdstuk 1
In de problemen raken was iets wat ik heel goed kon. Meestal kreeg ik gewoon een uitbrander en een preek van mijn vader.
Dan kreeg ik straf, iets als takken opruimen en bladeren harken in de tuin, of naar bed zonder eten.
Deze keer zou het anders zijn.
Ik kon de woede van mijn vader, die uit zijn krachtige lichaam straalde, voelen toen zijn alfa naar de oppervlakte kwam. Zijn irissen begonnen zwart te worden en vervolgens te versmelten met het wit van zijn ogen.
Ik liet mijn hoofd hangen en wachtte tot mijn vader me zou straffen.
De krijger naast me stond te schuifelen op zijn voeten, zijn ogen waren op de grond gericht en zijn hoofd was onderdanig gebogen.
Mijn vaders aanmatigende karakter dwong iedereen in onze roedel om zich te onderwerpen, hoewel dat niet zijn bedoeling was.
"Wat moet ik met je aan, Cleo?" riep hij met een diepe grom in zijn keel.
Ik zweeg, omdat ik wist dat hij geen antwoord van me wilde.
"Ik heb je al tig keer gezegd dat je uit de buurt van de territoriumgrenzen moet blijven, en dit is precies waarom."
Zijn stem was gevuld met woede en ik wist dat ik hier niet mee zou wegkomen. "Die indringer had je vermoord als Grey niet in de buurt was geweest. Je had dood kunnen zijn."
Hij spuugde zijn laatste bijna woorden uit, waardoor Grey en ik huiverden.
"Je bent bijna dertien. Dit moet ophouden. Leer te gehoorzamen, Cleo, of je zult er snel spijt van krijgen."
Hij gebaarde met zijn hoofd naar Grey. "Breng haar naar huis. Ik bedenk later wel wat ik met haar ga doen."
Grey raakte mijn onderrug aan en duwde me vooruit. Hoewel het zachtjes ging, struikelde ik een beetje.
Ik liet mijn hoofd hangen terwijl ik terug naar huis sjokte en voelde de blikken van de roedelleden op me gericht, voordat ze hun ogen weer naar de grond richtten bij Grey’s waarschuwende gegrom.
Ik sleepte met mijn voeten over de grond en schopte tegen een steentje dat in de weg lag. "Ik haat dit," mompelde ik tegen mezelf. Maar Grey’s uitstekende gehoor ving mijn woorden toch op.
"Je mag dan wel zijn dochter zijn, Cleo, maar je maakt nog steeds deel uit van de roedel. Hij is je alfa en je moet naar hem luisteren."
"Het is omdat ik zijn dochter ben dat ik geen deel van de roedel uitmaak," corrigeerde ik hem.
"Ik had vorig jaar moeten beginnen met leren. Ik had een leerling moeten zijn. In plaats daarvan word ik gedwongen om thuis te zitten en naar school te gaan en te leren als een mens. Om een mens te zijn."
Tranen prikten in mijn ogen. "Ik kan er niets aan doen. Ik wil op onderzoek uit. Net als de rest van jullie."
Ik stopte met lopen en staarde naar Grey’s voeten.
"Ik wil niet zoals die mensen zijn. Ik hoef niet eens een jager te zijn. Ik wil gewoon een wolf zijn." De tranen begonnen te stromen en ik barstte in huilen uit door de oneerlijkheid.
Grey boog zich naar me toe. "Cleo, er is niets mis met normaal zijn. Je maakt nog steeds deel uit van deze roedel, je kunt nog steeds..."
"Op pups passen? De andere wolven helpen met koken en schoonmaken?" Ik huilde harder. "Ik wil een krijger zijn, Grey. Ik wil mijn roedel beschermen, maar in plaats daarvan breng ik hen alleen maar in gevaar."
Grey zuchtte en tilde mijn kin op met zijn vinger. "Er is nog steeds een kans, Cleo. Misschien is de wolf in jou gewoon nog niet ontwaakt. Geef het tijd."
Ik vloog in zijn armen en mijn tranen stroomden over hem heen. "Ik ben drie jaar te laat. Er is nog niet het kleinste teken van vooruitgang."
Het was normaal voor wolven om op tienjarige leeftijd tekenen te gaan vertonen. Ons gehoor werd scherper, net als ons zicht. Onze hoektanden werden gevormd en we werden sterker en sneller.
Het jaar nadat de eerste tekenen zichtbaar waren geworden, begonnen we met trainen. We leerden vechten en onze menselijke lichamen te gebruiken. Op ons zestiende konden we onze wolfsvormen aannemen. We trainden onder een meester, meestal met één of twee leerlingen per krijger, totdat ze ons waardig achtten om zelf krijger te worden.
Onze meester was dezelfde voor de training van mensen- en wolvenlichamen.
Ze leerden ons hoe we ons moesten transformeren en hoe we onze driften en emoties in bedwang konden houden. Ze leerden ons hoe we in beide huiden moesten vechten en hoe we onze vaardigheden als jagers in ons voordeel konden gebruiken.
Vaardigheden die ik nooit zou verkrijgen of perfectioneren.
Ik was net zo waardeloos als elk ander mens.
"Het komt allemaal goed, Cleo, dat beloof ik." Grey omhelsde me stevig voordat hij me omdraaide en me over zijn schouder slingerde, terwijl hij mijn benen vasthield zodat ik niet van hem af zou glijden.
Hij droeg me terug naar huis en liep meteen naar mijn kamer om me op bed te gooien. Ik giechelde toen ik met een plof op het zachte matras landde.
Grey glimlachte zachtjes naar me. Zijn scherpe hoektanden waren net zichtbaar onder zijn lip. "Blijven lachen, Cleo. Laat niemand ooit je tranen zien." Hij aaide met zijn hand over mijn hoofd.
Ik pakte zijn hand voordat die weg kon glijden en keek op naar zijn ogen. "Dank je, Grey, dat je me gered hebt."
"Ik zal mijn leven altijd opofferen voor het jouwe, Cleo. Mens of niet, voor mij zul je altijd een wolf zijn."
Zijn hoofd draaide plotseling om en kantelde opzij terwijl hij aandachtig luisterde. "Ik moet gaan, Cleo. Blijf hier en wacht op je vader, en werk jezelf niet meer in de problemen."
Toen was hij weg en ik hoorde de voordeur open en dicht gaan. Alleen achtergebleven in mijn kamer draaide ik me van de open deur naar mijn make-up spiegel tegenover mijn bed.
Ik zat in kleermakerszit en staarde mezelf aan.
Ik probeerde te grommen, om te zien of ik een wolf had die zou reageren, maar de zielige geluiden die uit mijn mond ontsnapten waren niet veel meer dan die een mens zou maken die een wolf probeerde na te doen.
Ik probeerde het nog eens, maar nog steeds niets.
Hoewel ik er niet veel van had verwacht, deed het me toch pijn en voelde ik een last op mijn schouders neerdalen.
Het was deze dwaasheid, dit verlangen om iets te zijn wat ik niet was, dat me in de problemen bracht.
Ik was naar de grens gegaan om te verkennen, om te zien of ik een andere wolf kon ruiken, maar ik kon niet eens mijn eigen roedelleden ruiken.
Toch was ik gegaan, in de hoop dat vandaag de dag zou zijn dat mijn wolfkwaliteiten zich zouden laten zien.
Ik had de indringer die me van dichtbij in de gaten hield niet gehoord, laat staan geroken, maar Grey wel.
Hij had de grenzen afgezocht naar elke aanwezigheid die er niet hoorde te zijn, en hij had er twee gevonden. De mijne en die van de indringer.
Voordat hij bij me in de buurt kon komen, was Grey er al. Hij had hem bij me weggejaagd en een stevige beet in zijn halsslagader gegeven, zijn nek tussen zijn kaken geplet en hem met gemak gedood.
Hij had me daarna rechtstreeks naar mijn vader gebracht.
Mijn vader, de beste jager uit de geschiedenis.
Door wie mijn vader was, voelde ik me waardeloos. Hij was een legende, terwijl ik een waardeloos mens was. Zelfs geen kleine, zwakke, omega wolf.
Ik had het gevoel dat ik een schande was voor mijn vader, hoewel hij dat nooit met die woorden had gezegd.
"Je kunt die gedachte nu meteen stoppen, Cleo." Zijn diepe stem drong mijn gedachten binnen.
Ik slikte en richtte me langzaam op de blik van mijn vader.
Hij stond in mijn deuropening, zijn ogen vernauwden bij mijn gewaagde gebaar. Ik liet mijn blik onmiddellijk op het bed vallen. Ik had beter moeten weten dan hem in zijn ogen aan te kijken na hoe kwaad ik hem had gemaakt.
"Ja, je had inderdaad beter moeten weten, Cleo. Je zult je plaats moeten leren kennen."
Mijn lippen trilden en tranen welden op bij zijn harde terechtwijzing. Ik haatte hoe hij mijn gedachten kon lezen. Ik haatte dat ik ze niet voor hem kon afschermen.
Ik haatte dat ik net zo gemakkelijk te lezen was als een mens.
Mijn vader zuchtte toen hij die gedachten ook las. Zijn alfa trok zich langzaam terug en hij veranderde in mijn vader.
"Wat dacht je wel niet, Cleo? Alleen op pad gaan, helemaal naar de grens? Zelfs als je een indringer had ontdekt, wat had je dan gedaan?
"Je hebt geen training, Cleo. Je hebt niet eens de snelheid om te rennen." Zijn stem was moe, en klonk zelfs verdrietig.
"Ik zal nooit die snelheid hebben, toch?" vroeg ik zachtjes. "Ik zal ook nooit training krijgen."
Mijn haar gleed van achter mijn oor weg en vormde een gordijn over mijn gezicht. "Ik zal altijd hulpeloos zijn, wat er ook gebeurt."
Mijn vader zweeg en ik wist dat ik gelijk had.
Ik zou nooit tekenen van een wolf vertonen, omdat ik er geen had en ook nooit zou krijgen.
