Aanstekelijk boek 1: Hart van het vuur
Auteur
A. Duncan
Lezers
161K
Hoofdstukken
39
Hoofdstuk 1
LEXI
Vandaag begraaf ik mijn moeder – mijn beste vriendin en mijn steun en toeverlaat in dit leven.
Ik sta hier en kijk naar de omgewoelde grond. Stukken droge, stoffige, rode aarde liggen overal rond mijn hoge hakken. Ik buig voorover en pak wat aarde.
Ik kijk hoe de aarde tussen mijn vingers door glijdt. Ik hoop wat levenskracht van de aarde te voelen, maar alles wat ik voel is leegte.
Ik kijk toe hoe ze mijn moeder in het diepe gat in de grond laten zakken.
Mijn vader staat naast me, hij neemt nog een slok uit zijn fles whisky. Onderweg naar de begraafplaats waren we gestopt om hem te kopen en die verdomde fles is al half leeg. 'Mooi zo.'
Hij spuugt op haar kist en strompelt weg, hij grijpt lukraak naar dingen om zich heen.
Hij was nooit een goede echtgenoot of een goede vader. Ik herinner me hem altijd met een of andere fles in zijn hand. De enige keer zonder fles is als hij bewusteloos is en de fles op de grond ligt.
Ik dacht altijd dat hij de eerste zou zijn die zou sterven. Ik wist gewoon dat zijn lever niet zo lang mee zou gaan als nu het geval is. Je zou denken dat hij met de hoeveelheid alcohol die hij elke dag drinkt, allang aan een leverziekte zou zijn gestorven.
Maar nee... mijn lieve, zorgzame moeder was degene die als eerste stierf.
'Kom op, Lexi! Ik moet onderweg naar huis nog even langs de slijterij!'
Ik werp een laatste blik in het donkere gat met de eenvoudige bruine kist van mijn moeder. Ik pak een enkele witte roos uit mijn tas om hem op de kist te laten vallen en ik zeg een kort gebedje.
Ik bid dat ze nu gelukkig is, vrij. Geen zorgen of pijn meer uit het verleden.
Ze deed haar uiterste best om te overleven in een wereld die haar constant pijn deed. Door alles heen klaagde ze nooit – geen enkele keer. Ze zei altijd dat dit leven haar beproeving was, haar problemen om te dragen. Wanneer ze voor God zou staan, wilde ze dat Hij trots op haar was. Hij is trots, mam.
'Alexis!'
Ik draai mijn hoofd en kijk naar de man die mijn vader is.
Er is niets aan mij dat op hem lijkt. Hoe meer ik kijk, hoe viezer ik me voel.
Het is dat nare, ongemakkelijke gevoel dat als een slang door mijn lichaam kruipt. Het soort dat je bijna doet overgeven.
Je voelt het helemaal achterin je keel en alles in je hoopt dat het beneden blijft.
Hij heeft nauwelijks de moeite genomen om een pak aan te trekken. Zijn broek is gekreukt en zijn stropdas hangt los en scheef. Zijn overhemd is niet eens goed dichtgeknoopt en heeft vlekken.
Er is geen jasje en hij draagt een paar teenslippers als schoenen en dan heb ik het niet eens over de geur.
Heel, heel walgelijk.
'Ik hou van je, mam. Ik beloof je, ik vind op de een of andere manier een uitweg.'
Terwijl ik naar de auto loop, vraag ik me af of ik hem gewoon uit de passagiersdeur kan duwen terwijl ik honderdvijftig kilometer per uur rijd en het op een ongeluk kan laten lijken. Maar met mij geluk zou hij vast overleven en zijn dronken verhaal kunnen vertellen.
Ik ruik alleen maar oude whisky en lichaamsgeur als ik achter het stuur ga zitten. Ik kokhals en draai het raampje naar beneden. Ik hoop dat de frisse lucht de vieze geur van de wandelende ramp naast me wegblaast.
'Vergeet niet om bij de slijterij te stoppen, domkop, en ik hoop niet dat je denkt dat je onder het koken uitkomt. Dat je moeder dood is neergezakt, betekent geen reet.'
'Ik zet je af bij het huis en ga naar de winkel. Ik moet toch een paar dingen voor het avondeten halen.'
'Maakt me niet uit, zolang je mijn whisky maar haalt en je verdomme opschiet! Je moeder is er niet meer om je te beschermen! Ik doe wat ik wil. Iets wat allang had moeten gebeuren.'
Ik verstijf.
Hij sloeg mijn moeder bijna elke dag. Ze liet het toe zodat hij niet naar mij toe zou komen om me pijn te doen.
Ze stierf door mij. Omdat haar zwakke lichaam de aframmeling niet meer aankon. Eén trap op de verkeerde plek en haar hart stopte gewoon met kloppen.
Het ergste is dat ik vind dat mijn moeder geluk heeft gehad.
Nadat ik het trieste excuus van een vader heb afgezet, rijd ik naar het dichtstbijzijnde rustige strand. Dat is best moeilijk in Zuid-Florida, maar omdat ik hier ben opgegroeid, ken ik een paar plekken.
Ik doe mijn schoenen uit en voel het zand tussen mijn tenen, schelpen schuren over mijn voetzolen.
Ik wil niet terug – terug naar het vervallen huis met de loshangende luiken en het lekkende dak. Het huis waar hoe meer je probeert het te repareren, hoe meer het kapotgaat. Je loopt naar binnen en alles wat je ruikt is oude alcohol en schimmel.
Mam en ik deden ons best, maar soms is zelfs je best gewoon niet goed genoeg.
'Ik dacht al dat ik je hier zou vinden.'
Ik schrik van het geluid van zijn diepe stem in de stilte van de herfstmiddag.
Maxwell is net afgestudeerd en is op bezoek voordat hij naar Canada gaat om een nieuwe baan in Toronto te beginnen.
Ik? Ik heb het nooit tot de universiteit geschopt. Mijn familie kon het zich niet veroorloven. Ik werkte in het restaurant om mam te helpen met de rekeningen.
Nu weet ik niet zeker hoe lang het duurt voordat die zich beginnen op te stapelen.
Maxwell daarentegen – ik ben blij dat hij zijn plek in het leven heeft gevonden. Wat het leven me ook brengt, ik zal altijd blij zijn voor mijn beste vriend. De enige persoon die alles van me weet en nog steeds niet bang is om langs te komen.
'Ja. Ik moest weg van de vieze lucht.'
'Het spijt me dat ik niet bij de begrafenis was. Ik dacht dat je vader heel boos zou worden als hij me daar zag.'
'Het is oké, en je hebt waarschijnlijk gelijk.'
Hij pakt mijn hand en knijpt erin. Hij weet dat mam me al die jaren beschermde. Hij weet ook dat ik voor haar bleef, dat ik bleef om haar te helpen.
Zijn aanraking kalmeert me meestal, maar er komen ook emoties los. Ik voel die gevaarlijke tranen die ik zo goed heb weten tegen te houden naar voren komen. Ik probeer ze weg te knipperen. Ik probeer mezelf onder controle te houden, maar deze keer werkt het niet.
Zodra Max me in zijn armen neemt, snik ik. Geen beheerst, laat-me-het-er-even-uit-krijgen soort snikken. Het is een ongecontroleerd, lelijk, snotterig huilen. Ik huil zo hard dat ik moeite heb met ademhalen.
Hij is de enige persoon die me de dingen kan laten voelen die ik zo verdomd hard probeer te verbergen.
'Adem, Lexi, gewoon doorademen,' zegt hij.
'Ik... kan niet.'
'Jawel, dat kun je wel.'
Hij pakt mijn hand en legt hem op zijn borst. 'Hier. Voel dit. Voel me ademen. In en uit. In en uit. Langzaam en gestaag. Voel me gewoon ademen.'
'Ik... kan dit niet meer.'
'Ik weet het. Ik wil ook niet dat je dat doet.'
'Maar welke keuze heb ik?'
'Je kunt met mij meegaan.'
Mijn ogen schieten snel omhoog naar zijn groene ogen. Als we niet al sinds de middelbare school beste vrienden waren geweest, zou ik waarschijnlijk een van de vele meisjes zijn die verliefd is geweest op de onbereikbare Maxwell Hayes.
Maar sinds onze ontmoeting, is het altijd alleen maar vriendschap geweest.
Maar ik ben niet blind. Ik geef toe, met zijn donkere haar, heldere groene ogen, sterke kaak en gespierde lichaam is Max erg aantrekkelijk.
'Wat?'
'Heb je nog steeds je paspoort waarmee mijn moeder je geholpen had toen je met ons meeging op onze laatste familievakantie?'
'Ja.'
'Goed. Pak vanavond al je spullen, Lex. Ik kom je rond middernacht ophalen. Ik laat je hier niet alleen achter.'
'Dat kan niet. Ik heb nog niet genoeg geld gespaard.'
'Ik heb je ticket al en je blijft bij mij en mijn vriend, West. Er is genoeg ruimte.'
'Max...'
'Voor één keer, Alexis... alsjeblieft, we gaan hier niet over in discussie.'
Hij zei mijn volledige naam. Hij noemt me nooit bij mijn volledige naam tenzij hij boos of serieus is. De vraag is, kan ik het doen? Kan ik gewoon opstaan en weggaan zonder iets te zeggen?
Ik ben mijn vader geen enkele uitleg verschuldigd. Ik ben drieëntwintig jaar oud en hij heeft nooit een reet voor me gedaan. Ik kan doen wat ik wil en de laatste plek waar ik wil zijn is hier.
Ik kijk naar mijn beste vriend. De enige persoon die er altijd voor me is geweest.
Hij pakt een lok van mijn haar en stopt hem achter mijn oor. 'Wat zeg je ervan?'
'Ik zal klaarstaan.'
