Ja, meneer Knight. Boek 4: Deel een
Auteur
Natalie Roche
Lezers
66,4K
Hoofdstukken
31
Wat in de bossen begraven lag, had daar moeten blijven. Maar na de brand is niets meer hetzelfde. Terwijl de rook optrekt en de waarheid aan het licht komt, beseft Mason dat de dreiging niet alleen onderweg is — hij is er al.
In dit eerste deel van de seriefinale moet hij er alles aan doen om zijn gezin veilig te houden en de nalatenschap van zijn vader te beschermen. Maar nu het geheim eindelijk is onthuld, hoeveel is Mason bereid op te offeren om te redden wat er nog over is?
Hoofdstuk 1: De lege kuil
JAMIE
De lucht rook naar zout en de zoete geur van kokos zonnebrandcrème. De golven sloegen stuk op het strand achter me.
Ik zat op mijn knieën op een grote, kleurrijke strandhanddoek. Mijn huid voelde warm aan door de zon en er plakte nat zand aan mijn armen. Ik lette alleen op wat ik aan het doen was. Penelope zat recht voor me in het zand.
Ze zag er heel schattig uit in haar felrode badpak en een slappe strohoed. De hoed zakte steeds voor haar ogen. Ze werkte hard en maakte de grond plat met haar kleine plastic schepje.
„Mam, het kasteel moet hoger zijn dan de muur,“ zei ze serieus. Ze wees naar een hoopje zand. „We moeten de hoogste toren ooit maken. Zo kunnen we iedereen van heel ver aan zien komen!“
Ik glimlachte naar haar en voelde me heel gelukkig. Ik pakte wat koel, nat zand en bouwde verder aan de middelste toren. „Slim bedacht, lieverd,“ zei ik zacht. Ik boog me naar voren en gaf een kus op haar hoed.
Toen hoorde ik een stem boven het geluid van de golven uit. Hij was zwaar en heel bekend. Ik voelde me er meteen veilig door.
„Wie wil er gaan zwemmen?“ vroeg Mason.
Ik keek op. Hij stond daar met de zon achter zich. De wind blies zijn donkere haar door de war. Er verschenen rimpeltjes bij zijn ogen toen hij me heel lief aankeek. Hij had een lichte linnen korte broek aan. Zijn brede schouders waren al nat van de zee. Hij zag er gelukkig uit. Hij was perfect.
Penelope sprong op en schopte het zand overal heen. „Ik! Ik!“ riep ze blij. Ze rende zo hard als haar kleine beentjes konden naar hem toe. Mason lachte en pakte haar op in zijn armen. Samen renden ze het water in.
Ik stond op om ze te volgen, maar ineens was de warmte verdwenen. Ik kreeg een naar gevoel in mijn buik. Er klopte iets niet. Mijn handen begonnen te trillen. Het zonlicht werd vreemd en ongezond geel. Mason hoort hier niet te zijn, dacht ik. Mason is dood.
Een felle, harde pijn schoot door mijn hoofd. Het strand viel in stukken uit elkaar, net als glas dat op de grond kapot valt.
***
Mijn ogen schoten open.
Het eerste wat ik zag, was Eoin. Mijn hart bonkte heel hard in mijn borst. Ik probeerde naar achteren te gaan, maar ik kon niet bewegen. Ik keek naar beneden en raakte erg in paniek. Mijn handen waren strak vastgebonden aan de leuningen van een ruwe, houten stoel. Mijn enkels zaten aan elkaar vast met een dik touw.
„Blijf stilzitten,“ zei Eoin streng. Zijn stem klonk vlak en koud. Hij stond recht voor me. Hij deed een doorzichtige vloeistof uit een klein bruin flesje op een wit gaasje.
Eoin kwam naar me toe. Zijn aanraking voelde koud, als een dokter die het niet uitmaakte of zijn patiënt bleef leven of doodging. Hij wilde het gaasje op de diepe snee op mijn voorhoofd drukken. Ik deinsde terug en trok mijn hoofd weg. Hij zuchtte langzaam en geïrriteerd, alsof ik een lastig kind was.
Het boeide hem niet dat ik tegenstribbelde. Hij pakte mijn kin vast om me stil te houden. Daarna drukte hij het gaasje hard op mijn wond. Het medicijn brandde als vuur. Mijn hoofd voelde zwaar en wazig, alsof er watten in zaten.
Ik besefte toen dat ik gedrogeerd was. Ik wist niets meer van wat er gebeurde nadat Eoin en Jason me aan de rand van het bos in de auto dwongen.
„Waar zijn we?“ vroeg ik streng. Mijn keel was droog en de woorden klonken zwak en schor. Ik keek hem boos aan, hoewel ik wazig zag. „Heb je me gedrogeerd?“
Eoin hield het gaasje nog een paar seconden stevig op mijn voorhoofd gedrukt. Zo liet hij de pijn goed doordringen. Eindelijk haalde hij het weg. Hij gooide het bebloede gaasje op een stoffige tafel vlakbij.
„We zijn op een plek waar je nog nooit bent geweest,“ antwoordde hij. Hij deed een stap naar achteren om naar zijn werk te kijken. „Hier kunnen we rustig praten. Alleen wij tweeën. Zonder dat iemand ons stoort.“
Hij pakte het kleine bruine flesje weer op. Hij draaide het langzaam rond in zijn handen met handschoenen aan. „En ja, ik heb je inderdaad gedrogeerd,“ gaf hij toe. Er was even een koude, geamuseerde blik in zijn ogen te zien. „Je gaf me weinig keus. Ik had al verwacht dat je zou vechten, en dat deed je ook. Een licht slaapmiddel helpt om je rustig te krijgen. Het raakt snel uitgewerkt, maak je geen zorgen.“
Ik dwong mezelf om door de mist in mijn hoofd heen te denken. Het enge beeld van Erics dode lichaam zat nog steeds vast in mijn hoofd. Als Eric dood was, kon iedereen anders ook dood zijn.
Er komt niemand helpen!
ZES MAANDEN EERDER
Heel voorzichtig en langzaam draaide ik de deurklink van de slaapkamer om. De zachte klik klonk als een schot in de stille kamer. Ik trok de deur een klein stukje open en bewoog zo stil mogelijk. Maar net toen ik naar buiten wilde glippen, trilde er iets tegen mijn heup.
Mijn telefoon!
Mijn hart zat in mijn keel. Ik bevroor en een golf van angst stroomde door me heen. Snel keek ik terug naar het bed. Mijn ogen zochten naar de donkere vorm onder de dekens.
Ik was zo opgelucht dat ik bijna door mijn knieën zakte. Mason bewoog niet. Ik keek hoe zijn borstkas langzaam en rustig op en neer ging. Godzijdank. Na bijna achtenveertig uur wakker te zijn, was hij een uurtje geleden eindelijk in slaap gevallen van vermoeidheid.
De afgelopen uren had ik op het puntje van mijn stoel gezeten om hem in de gaten te houden. Sinds zijn vader was overleden, stortte Mason zich volop op zijn werk. Hij probeerde weg te rennen voor de pijn. Normaal rook de kamer vertrouwd, maar nu hing er een sterke, bittere geur van sterke drank.
Het was verdrietig om hem zo te zien. Hij was zo kwetsbaar en maakte zichzelf kapot.
Ik ging stilletjes het huis uit. Daarna reed ik naar de afgesproken plek en zette de motor uit. Door de voorruit keek ik naar het donkere bos dat in de nachtlucht verdween. We hadden afgesproken dat we dit alleen in het donker konden doen.
Ik werd misselijk toen ik terugdacht aan twee nachten geleden. Het snelle graven en hoe zwaar alles voelde. Niemand van ons wilde hier zijn, maar we konden niet meer terug. Daarvoor was het al te laat. We zaten er al veel te diep in.
In de verte stonden twee mensen te wachten. Ik vond Carmens ogen. Haar gezicht was alleen maar een lichte vlek in het donker. Ethan stond naast haar met hangende, brede schouders. Het maanlicht glinsterde op de metalen schoppen in hun handen.
Het voelde zo onwerkelijk. Het leek alsof er jaren voorbij waren, maar het was pas een paar dagen geleden dat ons leven normaal was. Mason en ik waren net verloofd en onze toekomst lag voor ons open.
Er was nog hoop.
Nu was alles anders. De dood van Harry had een gat in ons leven geslagen dat we niet meer konden vullen. En dan was er Eoin nog. Hij was niet de neef die we dachten te kennen; hij was de broer van Mason. Dat geheim bracht jaren van verborgen haat en gemene plannen met zich mee.
Terwijl Mason thuis in slaap was gevallen door verdriet en sterke drank, stond ik in het stille bos. Ik stond op het punt om hetzelfde dode lichaam voor de tweede keer te begraven. Ons plan was gekkenwerk. Toch moesten we ervoor zorgen dat ons geheim voor altijd begraven bleef.
Aan de overkant van de open plek keek Carmen me bezorgd aan. Ze vormde de woorden „Gaat het?“ met haar lippen, zonder een geluid te maken.
Het gaat helemaal niet goed met me, dacht ik. Ik haatte de waarheid, maar ik gaf haar toch een klein, strak knikje. Het was een grote leugen, maar ik had geen keuze. Ik moest me sterk houden. Als ik nu zou instorten, was het met ons allemaal gedaan.
Ik haalde nog één keer trillend adem, opende het portier en stapte uit. Het grind kraakte luid onder mijn schoenen, een hard geluid in de stille nacht. Ik liep naar ze toe en klemde mijn vingers om het koude metaal van de schop.
Ethan keek niet op toen ik dichterbij kwam. Hij bleef maar naar de donkere modder bij zijn laarzen staren. Maar Carmen liet me niet met rust. Ze wachtte tot ik recht voor haar stond en keek me onderzoekend aan.
„Ik was bang dat je in de auto zou blijven zitten,“ zei Carmen zachtjes met een lage stem.
„We hebben een afspraak gemaakt, weet je nog?“ fluisterde ik terug. „We doen dit samen.“
Ik stak mijn hand uit en kneep even in haar arm. Haar jas was vochtig van de nachtmist en ze trilde. Na alles wat we hadden doorstaan—het bloed, de paniek, de leugens—kon ik ze dit echt niet alleen laten doen. Het was mijn idee om het lichaam opnieuw te verplaatsen. Ik moest dus ook meehelpen.
We hadden elkaar voor meer dingen nodig dan alleen het zware werk. Een loodzwaar lichaam verplaatsen was één ding, maar om de duisternis weer onder ogen te komen was heel wat anders. Buiten Jack om waren wij de enige drie mensen op de wereld die de waarheid wisten.
Dit was geen geheim dat in de ochtend zomaar zou verdwijnen. We moesten dit samen dragen. Niet alleen vannacht, maar voor de rest van ons leven.
Mijn schop raakte als eerste de grond. Hij gleed soepel de zachte, natte modder in. Carmen volgde direct, met snelle en handige bewegingen. Ethan leek het echter niet te willen doen. Hij hield zijn schop even in de lucht, voordat hij hem in de aarde stak.
We groeven in stilte en de natte modder plakte aan onze laarzen. Elke schep leek zwaarder dan de vorige. Het regende nu hard door. De grond veranderde in een gladde, modderige zooi, waardoor we moeite hadden om niet uit te glijden. Maar het gat opnieuw openmaken ging makkelijker dan de eerste keer. De aarde lag nog los van toen we het twee nachten geleden hadden dichtgegooid.
Zorg gewoon dat het klaar is, hield ik mezelf voor. Ik herhaalde de zin telkens weer in mijn hoofd. Al mijn armspieren brandden. Het gevoel dat we moesten opschieten, voelde als een harde knoop in mijn maag. Die knoop trok bij elke schep zand strakker aan.
Ik moet terug zijn voordat Mason wakker wordt en merkt dat ik weg ben. De enge vraag wat ik hem in vredesnaam moest vertellen, bleef onbeantwoord in mijn hoofd rondspoken. Ik had nog niet eens een smoesje bedacht.
Zijn vader is net in een brand omgekomen. Ik hoor naast hem in bed te liggen.
Er was een uur voorbij. Ik veegde natte plukken haar uit mijn ogen met de rug van mijn hand. Daardoor smeerde ik per ongeluk een dikke streep koude modder over mijn voorhoofd, maar het boeide me niet. Ik stopte even met graven en mijn borstkas ging snel op en neer. Mijn adem vormde witte wolkjes die in de regen verdwenen.
Ik keek omlaag de donkere, natte kuil in. Er begon zich een grote plas regenwater op de bodem te vormen. Op dat moment veranderde de zenuwen in mijn buik in pure angst. Volgens mij was het niet zo diep.
„Volgens mij was het gat niet zo diep,“ zei ik met trillende stem.
Ethan stopte ook en leunde op zijn schop. Zijn gezicht was asgrauw. „Je hebt gelijk. We zijn al een uur bezig. We hadden het zeil nu al moeten zien.“
Er viel een enge stilte over ons heen. Het enige geluid was de harde regen die op de modder kletterde. Ethan keek naar Carmen met grote, paniekerige ogen. „Jij zei dat dit de plek was,“ zei hij met een luide en scherpe stem.
„Dit is de plek!“ beet Carmen van zich af met een hoge, verdedigende stem.
„Duidelijk niet! Waar is hij in godsnaam?“ Ethans stem sloeg over. Hij keek omlaag de kuil in. „Waar is het lichaam, Carmen? We hadden hem al lang moeten vinden!“
De regen voelde als ijzige vingers die langs mijn ruggengraat gleden en liet me nog banger voelen. Brent was weg. Het lichaam lag niet meer op de plek waar we het hadden achtergelaten. Ondertussen raakten Carmen en Ethan in paniek, en hun stemmen klonken steeds luider in het bos.
„Het moet hier zijn!“ riep Ethan. Hij begon met zijn schop in de modder te steken. Zijn handen trilden zo erg dat het metaal tegen de stenen kletterde. Hij groef niet eens meer; hij sloeg alleen nog maar wild op de grond in.
„Ik zeg je toch dat ik een markering op de boom heb gemaakt!“ schreeuwde Carmen terug. Ze had grote ogen van paniek.
„Hou je mond! Allebei!“ siste ik. Ik sprak zo fel dat ze meteen stil waren. Ze bevroren en keken me aan in het donker. Ik wees naar beneden, naar de modderige kuil vol water. „Ik weet zeker dat dit de plek is. Ik herinner me hoe deze open plek eruitziet. Kijk maar naar de grond. De aarde ligt los. Iemand heeft gegraven.“
„Wat betekent dat, Jamie?“ vroeg Carmen zachtjes met een doodsbange stem.
„Dat betekent dat iemand ons voor is geweest,“ zei ik, terwijl ik dichter naar de rand stapte en de modder aan mijn laarzen trok. „Iemand heeft het lichaam verplaatst.“
Het bewijs lag recht voor ons in de modder. Iemand had Brent opgegraven voordat wij aankwamen. Het was niet de politie, want er waren geen sirenes, geen linten en geen journalisten. Dit was iets heel anders. Iemand had ons bespied. Iemand wist precies waar hij moest graven.
JACK!
