Verbonden door het Lot Boek 1: Vlam en Hoektand
Auteur
NGVandivert
Lezers
17,4K
Hoofdstukken
34
Na tien jaar op de vlucht kan Mara niet langer ontsnappen aan het enige waar ze weigert in te geloven: haar voorbestemde partner. Royce, een machtige weerwolf, is altijd al onmogelijk, irritant en onweerstaanbaar geweest. Wanneer het lot — of iets veel primairders — hen samenbrengt, wordt Mara gedwongen de aantrekkingskracht die ze al jaren bevecht onder ogen te zien. Verlangen, humor en een niet te doven vonk drijven hen dichter bij elkaar, maar vertrouwen wordt niet zomaar gegeven. Kan Mara zich laten vangen, of houden haar muren zowel de liefde als het gevaar voor altijd op afstand?
Hoofdstuk 1
Mara schrok op van het geluid van een brullende truck op de weg buiten haar kliniek. De vierhonderd meter aan dichte bomen dempte het lawaai wel, maar de snelheid was onmiskenbaar.
Ze wachtte af en een mix van anticipatie en spanning deed haar schouders verkrampen toen het gebrul van de motor aanzwol, weer afnam en in de verte wegstierf.
Ze voltooide haar bezwering, veegde de laatste zoutkorrels van haar handpalm en deed voorzichtig een stap achteruit, weg van de beschermende zoutcirkel die ze rond het gebouw had gelegd.
Een driekwart volle maan wierp een zwakke schaduw voor haar uit terwijl ze terugliep door de dubbele deuren van de kliniek. Voordat ze naar binnen stapte, keek ze achterom en hief haar gezicht op naar de maan. Zelfs nu, enkele dagen voor volle maan, voelde ze de aantrekkingskracht van haar andere kant.
Binnenkort zou ze het niet meer kunnen negeren.
Opnieuw denderde een truck over de weg. Mara fronste en deed een stap terug naar buiten; het was nog te vroeg voor sluitingstijd in de lokale kroeg.
Er klopte iets niet.
„Wat is er aan de hand?“ zei Vic, die naast haar kwam staan.
Mara keek omlaag naar haar kleine vriendin. Vic zoog aan een rietje dat in een bijna lege bloedzak stak. Ze lachte breed naar Mara en likte een veeg bloed van haar lippen. „B negatief, mijn favoriet.“
Nog een truck, die harder reed en dit keer afsloeg naar de toegangsweg van de kliniek.
Vic zei: „Daar gaat je rustige dinsdag.“
Het geluid van de truck veranderde van een gedempt gebrul naar een ongelijkmatig boem, boem, omdat de bestuurder vaart moest minderen op de hobbelige grindweg van de kliniek. De koplampen schenen wild door de bomen.
„Je kunt beter gaan, Vic. Deze man is dronken.“
„Ik ben niet bang voor ze.“
„Dat weet ik wel. Er is iets gebeurd. Dronkaards zijn onvoorspelbaar, en als ze naast drank ook drugs hebben gebruikt, wil ik niet dat het uit de hand loopt. Je weet dat ze je graag uitdagen.“
Vic keek naar de weg en haar vampiertanden lieten zich zien onder haar boze grijns. „Ze kunnen jou pijn doen.“
„Ik ben degene die hen weer oplapt zodat ze morgen weer aan het werk kunnen. Ze zullen niets doen.“
„Mara...“
„Alsjeblieft, Vic,“ zei ze, terwijl ze zachtjes een hand op de schouder van haar vriendin legde. „Je hebt nog visites te lopen. Ik zie je straks terug bij de trailer.“
„Ik laat je niet graag achter met dronken houthakkers.“
„Ik heb hier wel vaker mee te maken gehad.“
Vic nam een laatste lange slok bloed. „Ik bel je over een uur.“
„Afgesproken. En maak nu dat je wegkomt.“ Ze gaf Vic een speels duwtje.
Mara keek hoe Vic door de achterdeuren van haar bloedwagen verdween en liet toen haar blik door de spoedkamer glijden, tevreden dat alles voor een noodgeval klaarstond. Ze pakte haar oude klaptelefoon, stopte hem in de zak van haar broek en liep toen met grote stappen terug naar de dubbele deuren, waar ze de vergrendeling indrukte zodat ze open bleven staan.
Koplampen verblindden haar toen de truck tussen de bomen vandaan kwam en over de grindweg scheurde. Overstromingen na de bosbranden van vorig jaar hadden de weg vol diepe gaten en sporen achtergelaten.
Geschrokken van de hoge snelheid stapte Mara achteruit de deuropening in, terwijl de truck de kleine open plek opdraaide en met een regen van zand en stenen slippend tot stilstand kwam, vlak voor de zoutcirkel.
Dronken gelach en de vreselijke stank van verschraald bier en braaksel kwamen uit de truck. De deur zwaaide open en er werd een lichaam naar buiten geduwd. Er klonk nog meer gelach, de bestuurder liet de motor brullen en liet grind opstuiven terwijl hij keerde en de weg weer op scheurde.
Mara haastte zich naar de kreunende gedaante op de grond. Mannelijk, lang, behoorlijk gespierd, vermoedelijk zwaarder dan honderd kilo, en qua leeftijd niet in te schatten tot ze hem binnen had, wat nog een hels karwei zou worden in haar eentje. Door het licht van binnen zag ze een plas bloed onder hem ontstaan.
Vloekend riep ze de kracht van haar wolf aan, pakte de man onder zijn schouders en hees hem op in de brandweergreep. Ze bracht hem naar de spoedkamer, drukte op de hoogteverstelling van de brancard om hem te laten zakken en hees toen zijn bovenlichaam op de brancard, waarna ze zijn benen verplaatste.
Zijn gezicht zat onder de kneuzingen, zijn lip was gescheurd en één oog was dichtgezwollen. Hij kreunde en ademde zwaar terwijl hij één hand strak op de rechterkant van zijn buik drukte, waar bloed uit opwelde.
Bloedverlies had de hoogste prioriteit. Ze trok snel handschoenen aan, greep een bloedingskit en scheurde de verpakking open. Hij stribbelde tegen toen ze zijn hand optilde om het bloedstelpende middel en een dikke laag gaas op de open wond te leggen.
„Hé,“ zei ze, legde zijn hand terug, pakte met haar andere hand haar zaklampje en scheen in zijn ogen. „Je bent veilig nu. Kun je je ogen openen? Kun je me vertellen hoe je heet?“
Zijn oogleden fladderden en onthulden whiskybruine ogen die gloeiden van kracht.
Ze liet haar lampje bijna vallen. Een alfa.
Zijn lippen bewogen. „Waar ben ik?“
„Je bevindt je in de enige kliniek in een omtrek van pakweg honderd kilometer.“ Ze moest vaag blijven voor het geval hij het zich zou herinneren; het was te veel gevraagd om te hopen dat haar familie haar niet opnieuw zou vinden.
Hij probeerde rechtop te gaan zitten, trok een pijnlijk gezicht en kreunde terwijl hij hijgend terugviel, z'n zij vasthoudend. „Wie ben jij?“
„Ik ben een verpleegkundig specialist, en vanavond ben ik alleen, dus je zult moeten meewerken zodat ik je kan helpen.“
„Hoe ben ik hier gekomen?“
Ze sloot hem aan op zuurstof, ontsmette vervolgens zijn arm, zocht een ader en bracht een infuus aan. „Ik ga je wat pijnstillers geven; het kan zijn dat je je wat duizelig gaat voelen.“
Ze bevestigde een bloeddrukband om zijn andere arm, knipte zijn bebloede shirt open en sloot een hartmonitor aan. „Je hartslag en bloeddruk zien er goed uit. Kun je me vertellen hoe je heet?“
Zijn ogen stonden nu wijd open en hij keek argwanend toe terwijl ze de rest van zijn shirt wegknipte. „Royce, Royce Hawkins,“ zei hij met een melodieuze, diepe stem.
„Goed, Royce,“ zei ze, „noem mij maar Brielle.“
Ze begon zijn broek los te maken en hij greep haar pols. „Nee,“ zei hij.
Ruziën met een gewonde patiënt was nooit een goed idee.
„Royce,“ zei ze, terwijl ze een kalmerende heksenklank aan haar stem toevoegde.
Zijn oogleden fladderden toen haar magie hem kalmeerde, en zijn greep op haar pols verslapte.
„Je werd hier gedumpt uit een rijdende truck vol dronken houthakkers. Ik moet kijken wat voor verwondingen je nog meer hebt opgelopen, en dat betekent dat je broek uit moet.“
Het medicijn begon te werken; hij knipperde met zijn ogen en schudde zijn hoofd.
„Nee.“ Hij ontblootte zijn tanden.
„Ja,“ zei ze zachtjes, terwijl ze hem verschoof om zijn broek over zijn benen naar beneden te schuiven. Zijn enorm gespierde benen en een fantastische kont. „Ik heb het allemaal al eens eerder gezien.“
„Shit. Fuck!“ riep hij toen ze hem uitkleedde en vervolgens een deken over zijn benen trok. Hij vocht tegen de pijnstillers en haar magie in, ademde zwaar en probeerde rechtop te gaan zitten. „Ik moet hier weg.“
„Nee, jij gaat nergens heen. Laat me die wond nu eens bekijken.“
Voorzichtig haalde ze zijn hand weg en tilde het gaasje op. Hij siste toen ze de wond met ontsmettingsmiddel schoonmaakte en zachtjes rond de nu langzaam bloedende wond palpeerde.
„Wie heeft er op je geschoten?“
„Geen idee. Ik ben gestopt bij een bar om te bellen. De ontvangst is hier zo verdomd slecht.“
„Klopt. Bijna niemand hier gebruikt nog een mobiele telefoon.“ Ze porde verder, en hij siste weer. „Weet je, de kogel zit niet eens zo diep.“ Ze beantwoordde zijn boze, wazige blik. „Ik ga proberen hem eruit te halen.“
Hij viel achterover en legde een arm over zijn ogen. „Doe maar.“
Ze manoeuvreerde een dunne pincet in de opening en plaatste haar andere hand op zijn borst, zowel om zijn wolf te troosten als om hem tegen te houden mocht hij gaan spartelen. Hij had geluk dat degene die hem had neergeschoten vermoedelijk dronken was en niet goed kon mikken; de schotwond zat in zijn buikwand, ver van zijn vitale organen.
Hij hijgde terwijl ze bezig was, maar hield zich stil. Hij pakte de pols van de hand op zijn borst en kneep erin.
Vrijwel onmiddellijk voelde ze de kogel, klein en genesteld in een dikke spierlaag. Mara werkte rustig verder, schoof de punt van het pincet rond de kogel om hem stevig vast te grijpen en trok hem er in een rechte lijn uit. Hij haalde diep adem en begon toen te vloeken.
Er welde bloed uit de wond, maar niet meer zo veel als toen hij was gearriveerd. Ze maakte de wond opnieuw schoon, plaatste twee hechtnietjes en plakte er een gaasje overheen.
Mara deponeerde de kogel in een monsterpotje, zich verbazend over de vreemde manier waarop hij het licht ving. Uit nieuwsgierigheid nam ze hem mee naar de wasbak en spoelde het bloed eraf. Zilver. Het was een zilveren kogel. Ze was blij dat ze handschoenen droeg, want hij tintelde op haar huid, zelfs door de latex heen.
Ze draaide zich naar hem toe en hield de kogel omhoog zodat hij het kon zien. „Probeer het nog eens. Wie heeft er op je geschoten?“
