Per ongeluk getrouwd boek 1: Draco's bruid
Auteur
Mira Matic
Lezers
1,5M
Hoofdstukken
31
Hoofdstuk 1
Ik had geen idee hoe ik terecht was gekomen in dit vijfsterrenhotel dat zo fel schitterde van luxe dat het eruitzag als een reusachtige glazen bol. Ik wist alleen dat ik de man moest vinden die het leven van mijn zus zo ellendig had gemaakt.
Toen de hoteldeuren opengingen, sloeg mijn hart een slag over. Er was geen weg meer terug. Ik had thuis een zus zitten die al dagen niet had gegeten of geslapen, en dat moest stoppen. Lena had een gebroken hart en weigerde te eten, maar het ging niet meer alleen om haar. Er groeide een baby in haar buik die op haar rekende.
Ze had misschien geen vader of broer om voor haar op te komen, maar ze had mij. En ik zou Ivan Draco laten zien dat hij haar niet zomaar als vuil mocht behandelen.
Ik keek omhoog naar het schitterende, fel verlichte logo van het hotel terwijl het zweet me uitbrak. Ik had mijn hele leven in de horeca gewerkt, maar nooit op zo'n plek als deze.
“Kom op, meid,” mompelde ik, terwijl ik de leuningen vastgreep en naar binnen stapte.
Ik streek mijn uniform glad. De serveerster van wie ik vanavond de dienst had overgenomen, was iets langer dan ik, maar had gelukkig dezelfde schoenmaat.
Het geluid van de lift onderbrak mijn gedachten. Ik was op de bovenste verdieping aangekomen.
Ik hoorde hakken door de gangen tikken. Het geluid deed me denken aan Lena's haastige voetstappen toen ze wegging om naar Marco te gaan.
”Je begrijpt het niet, Jade,” bleef ze maar zeggen. “Hij houdt van me. Het is zijn oom die me niet wil. Hij dreigt ermee Marco's erfenis af te pakken als hij met me trouwt.”
Toen ik de Draco-suite binnenkwam, zag ik overal gouden en zijden muren om me heen. De stadslichten schenen door enorme ramen naar binnen, waardoor ik me nietig en onzichtbaar voelde.
Deze plek straalde macht en rijkdom uit, puur gericht op luxe.
Mijn hart bonsde in mijn keel. Met elke ademhaling besefte ik dat er een reden moest zijn waarom niemand het tegen de familie Draco durfde op te nemen. Misschien probeerde Ivan Draco het duistere verleden van zijn familie te verhullen, maar je kon het overal nog voelen.
Ik keek langzaam naar het lange, donkere gestalte dat een beetje verder bij de eettafel stond, en drong de ernst van de situatie tot me door. De paar video's die ik had bekeken ter voorbereiding op deze ontmoeting deden hem geen recht. Op het scherm was zijn machtige uitstraling makkelijk te negeren, maar in het echt droeg hij het als een tweede huid.
Een van de obers gaf me een duwtje tegen mijn schouder. Hij stak een kan ijswater in mijn handen en gebaarde me in beweging te komen. Ik hield het handvat vast met uiterste concentratie. Het was net zo koud als Lena's handen die avond, toen ze me het nieuws had verteld.
”Het is een jongen,” had ze gezegd met een stralende glimlach. “Marco heeft altijd al een zoon gewild.” Ze streek over haar buik. ”Dit is mijn kans op een beter leven, en niemand zal me dat ontzeggen. Niemand.”
Die herinnering joeg mijn hartslag nog verder de hoogte in. Ze had het mis; baby of geen baby, Ivan Draco had de touwtjes in handen wat Lena's geluk betrof. Ik had alleen een kans nodig om met hem te praten over Lena en hem te herinneren aan de verantwoordelijkheden van zijn neef.
Terwijl ik naar de tafel liep, keek de lijfwacht me achterdochtig aan. Ik probeerde zo onschuldig mogelijk te glimlachen.
De blonde vrouw rechts naast Ivan, raakte zijn arm aan en leunde dichter naar zijn stoel.
“Ivan, weet je zeker dat je vanavond niet naar de club wilt? Ik wil zó graag dansen.”
Ik nam even de tijd om hem beter te bekijken. Mijn ogen volgden zijn scherpe kaaklijn en sterke, zongebruinde nek. Het enige zachte aan hem was zijn volle, donkere haar en lange wimpers, die ogen omlijstten zo zwart als de nacht.
Ik slikte moeizaam, terwijl een vreemd gevoel van onbehagen langs mijn rug omhoog kroop.
Je kon een wolf in schaapskleren steken, maar je kon er nooit een schaap van maken. Hetzelfde gold voor Ivan Draco.
De dames naast hem merkten me niet eens op. Ik was onzichtbaar voor hen, gewoon een serveerster. Maar Ivan keek me recht aan met de roofzuchtige ogen van een jager. Ik durfde te wedden dat hem nooit iets ontging. Het moest een oude gewoonte zijn, uit de tijd dat hij op zijn hoede moest zijn.
Zijn mondhoek krulde omhoog terwijl zijn ogen over mijn onopgemaakte gezicht gleden, waarbij ze iets te lang bleven hangen bij mijn lippen.
Ik kreeg kippenvel over mijn klamme huid. Ik had spijt dat ik vandaag geen make-up had opgedaan. Met mijn onopgemaakte gezicht had ik het gevoel dat hij dwars door me heen kon kijken.
“Water?” bood ik aan, terwijl ik de zware kristallen kan optilde.
Hij leunde naar voren in zijn stoel. “Ken ik jou?”
De kristallen kan begon in mijn handen te glijden.
“Nee.” Ik haalde diep adem. “Maar ik ken jou.”
“Ah,” zei hij langzaam, alsof hij genoot van het moment.
Met één vloeiende beweging opende hij de knoop van zijn colbert. Het blondje hielp hem het van zich af te schudden, en hij rolde de mouwen van zijn hemd op. De glinstering van een gouden horloge trok mijn aandacht. Het moest een fortuin gekost hebben - in tegenstelling tot het nep-exemplaar dat ik had proberen te verpatsen voor mijn grootmoeders medicijnen.
“En je wilt iets van me?” Het vleugje emotie dat ik eerder had opgemerkt, verdween weer.
“Eigenlijk,” zei ik, terwijl ik naar voren stapte, “wilde ik met je praten. Het moment deed zich nooit voor, dus heb ik zelf maar de touwtjes in handen genomen.”
Ik keek om me heen en gaf hem even de tijd om na te denken over de reden dat ik hier naar binnen was geslopen. Hij trok zijn wenkbrauw op en ik haalde diep adem.
“Binnenkort zijn we familie, meneer Draco, dus ik dacht dat het tijd was je te ontmoeten.”
De sfeer in de kamer sloeg om en ik zette instinctief een stap achteruit. Hij perste zijn lippen geërgerd op elkaar.
“Lena is jouw zus?” Door de manier waarop hij haar naam uitsprak, alsof het iets vies was, balde ik mijn handen tot vuisten.
“Ja.” Ik rechtte mijn rug en hief mijn kin in de lucht.
De twee vrouwen stopten met praten en richtten hun volle aandacht op mij.
Ivan pakte zijn telefoon en ik telde tot tien om mijn hart tot bedaren te brengen. Ik wist gewoon dat er niets goeds uit zijn mond zou komen.
De man was een arrogante klootzak, en Lena had gelijk.
“Je rekeningnummer?” vroeg hij.
“Mijn wat?” stotterde ik verward, terwijl het zweet over mijn rug liep.
“Je rekeningnummer, mevrouw?” vroeg hij opnieuw.
“Juffrouw,” zei ik, wat me weer een spottende grijns van hem opleverde. “Juffrouw Jade,” voegde ik eraan toe, en even leek het alsof hij het grappig vond. Het deed mijn bloed alleen maar meer koken van woede.
“Als je Lena's zus bent, kun je maar één ding van me willen.” Hij leunde achterover in zijn stoel. “Dus, hoeveel geld heb je nodig om jou en je zus bij mijn familie weg te houden?”
Mijn mond viel open van verbazing. Hij deed alsof Lena zwanger was geworden van een onbevlekte ontvangenis. Zijn onbeschoftheid liet me sprakeloos achter.
Hij drukte zijn handen op tafel en stond op. “Laten we dit afhandelen, juffrouw Jade,” zei hij. “Als je geen bankrekening hebt, zullen we het een andere keer moeten regelen. Ik loop niet met contant geld rond.”
Zijn woorden bleven in de lucht hangen, zwaar en verstikkend. Het was naïef geweest van mij om te denken dat ik deze man tot rede kon brengen. Mijn benen trilden. De kan gleed nog wat verder weg, waardoor mijn handen pijn deden, en vernedering maakte zich meester van me. Hij zag ons als niets anders dan opportunisten. We waren als mieren die hij vertrappelde onder zijn dure Louboutins.
Mijn grootmoeder had gelijk: er bestaat niet zoiets als een goede man.
Blinde woede maakte zich meester van me, en voordat ik kon nadenken, vloog die verdomde kan door de lucht. Ze spatte Ivan nat met ijskoud water voordat ze tegen de tafel sloeg en luid op de grond viel. Het geluid van verbrijzelend glas deed mijn hart in mijn keel springen, waardoor ik bijna stikte.
Mijn oren suisden terwijl de kamer losbarstte in geschreeuw.
Nou ja, niet de hele kamer.
Ivan Draco stond stil en keek me met een moordende blik aan, terwijl natte druppels op zijn gezicht hingen.
Voordat ik de kans had om te beseffen wat ik had gedaan, trokken sterke handen me naar achteren en sleepten me de gang door.
“Laat me los!” schreeuwde ik, terwijl ik tegen de grote bewaker vocht.
Hij liet me vallen op parkeerterrein achter het hotel. De verlaten ruimte maakte me nog ellendiger.
Nog steeds op mijn knieën, ving ik een glimp op van glanzende, gepoetste schoenen op de laatste trede van de achteringang. Ik hoefde niet op te kijken om te zien wie er boven me stond, en het feit dat ik op mijn knieën zat, benadrukte onze ongelijke machtsposities alleen maar meer.
Een zakenman, het zal wel; hij was in de eerste plaats een klootzak.
Ik lachte hardop om de gedachte, waardoor ik zijn strakke kaaklijn weer zag vertrekken. Hij trok een wenkbrauw op en bood zijn hand aan om me overeind te helpen.
Toen zijn lange vingers zich om de mijne sloten, werd ik overvallen door een golf van elektriciteit. Ik liet hem los en deed een stap naar achteren. Hij greep mijn elleboog vast om me tegen te houden, en de koude grond onder mijn voeten dwong me naar beneden kijken.
In alle chaos was ik een schoen kwijtgeraakt.
“Dank je,” zei ik, terwijl ik probeerde nonchalant over te komen en mijn rok gladstreek.
De keurige knot bovenop mijn hoofd hing nu los. Ik greep naar het elastiekje en trok het uit mijn haar. Lichtblonde lokken vielen om mijn schouders terwijl ik opkeek naar zijn ogen, klaar voor zijn scherpe blik en vernederende woorden.
Maar de man voor me leek wel in shock. Zijn ogen focusten zich zo intens op een punt boven mijn hoofd dat ik me omdraaide, benieuwd wat zijn aandacht had getrokken. Ik zag niets ongewoons achter me, alleen een parkeerplaats en een zwerfkat.
Ik fronste en draaide me weer om - net op het moment dat hij met zijn hand door mijn haar streek en de lokken tussen zijn vingers liet glijden.
Mijn hele lichaam verstijfde. Ik wist dat ik hem moest tegenhouden, maar ik deed niets. Ik keek toe terwijl hij een zijdezachte lok tussen zijn vingers wreef.
Zijn schone, mannelijke geur vulde mijn neusgaten, en ik haalde oppervlakkig adem om mijn kalmte te bewaren.
Dit was als een kat-en-muisspel. Ik was nog nooit een muis geweest, en ik was niet van plan er vandaag een te zijn.
“Ik wil je geld niet!” zei ik, terwijl ik vurig hoopte dat hij een stap achteruit zou zetten zodat ik kon ademhalen.
Alsof hij mijn gedachten had gehoord, haalde hij zijn hand uit mijn haar en streek door zijn eigen haar, waardoor kleine druppeltjes water op mijn gezicht spatten.
Ik strompelde achteruit. Mijn voet bleef haken in de ongelijke grond, en ik verloor mijn andere schoen.
Hij liep terug naar de trap, stak zijn handen in zijn zakken en draaide zich naar me om.
“De Draco-naam is te hoog gegrepen voor jou of je zus.”
De telefoon van de lijfwacht ging over en verbrak de stilte tussen ons.
“Neem het geld aan nu ik het nog aanbied. Denk goed na voordat je je trots voor je laat beslissen.”
Geloofde hij echt dat elke vrouw een Draco wilde zijn? Misschien was het niet zijn schuld; misschien deden de vrouwen in zijn leven er alles aan om hem te laten denken dat de wereld om hem draaide.
Mijn lippen krulden vreemd genoeg op, bijna uit medelijden met zijn onwetendheid.
Met een onverwachte elegantie bukte ik me, pakte de andere schoen in mijn hand en gooide die naar hem.
De lijfwacht probeerde me tegen te houden.
“Laat haar,” beval Ivan hem, zijn ogen op de mijne gericht met een vleugje speelsheid.
De schoen viel naast zijn voeten neer, als een weerspiegeling van hoe triest en hopeloos mijn situatie was. Deze man was onaantastbaar.
Mijn schouders schokten, wat de storm aan emoties in mijn binnenste verraadde.
Ik haat je, Ivan Draco.
