De Kemora archieven
Auteur
Humi
Lezers
7,1M
Hoofdstukken
100
Het enige wat Zavyar en Serena gemeen hebben, is dat hun vaders hen min of meer hebben gechanteerd om met elkaar te trouwen. Zavyar is vastbesloten zijn vrijheid terug te krijgen, zelfs als dat betekent dat hij zichzelf zo verachtelijk moet maken dat Serena hem wel moet scheiden. Tegen de tijd dat hij beseft dat er een warm hart schuilt achter het ijzige voorkomen van zijn vrouw, is het misschien te laat. Kan hij alle schade die hij heeft aangericht ongedaan maken en de ware liefde worden waarvan zij dacht dat ze die nooit zou vinden?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk 1.
ZAVYAR
Ik sta op het punt behoorlijk boos te worden op Oliver.
Deze goedkope plastic stoel prikt in mijn huid, en het is hier zo warm en klam dat ik net zo goed buiten in de regen kan zitten. Ik ben toch al doorweekt.
Je zou denken dat Oliver met al zijn centen een betere plek kon regelen.
'En?' Ik probeer kalm te klinken.
'Het meisje is zwanger, Zavyar... maar...'
'Maar?'
'Het is niet van jou.'
Gelukkig maar.
Ik zak ontspannen in de ongemakkelijke stoel alsof het de zachtste fauteuil is. Mijn grootste zorg is net in rook opgegaan voordat het mijn leven overhoop kon halen.
Een chique hotelkamer had er niet toe gedaan als het nieuws anders was geweest. Dus nee, ik zal niet meer klagen over Olivers belabberde kantoor.
'Ik ben de gelukkigste man op aarde,' lach ik.
'Ben je dat, broer?' Adam kijkt verstoord en slaat zijn armen over elkaar. 'Voor hoe lang? Tot je volgende misstap?'
'Weet je hoeveel geld en tijd we erin hebben moeten steken om dit uit de pers te houden? En stel je eens voor hoeveel we hadden moeten uitgeven als het waar was geweest.'
'Maar het was niet waar.' Ik kan niet ophouden met grijnzen.
De afgelopen vier maanden ben ik op mijn hoede geweest, en heb ik alles gedaan voor die vreselijke vrouw sinds ze mijn nette kantoor bij Velshi Financials binnenstapte met de bewering dat ik de vader van haar baby was.
Ik herinnerde me niet veel, maar ze was zo zeker - en had een paar zeer belastende foto's - dat ik niet wist wat er die nacht tussen ons was voorgevallen.
Dat is makkelijk als je bekend staat om je avontuurtjes met talloze mooie vrouwen.
Maar dat is nu allemaal voorbij. Ik ga dit vieren.
'Ik weet zeker dat meneer Velshi ook opgelucht zal zijn,' zegt Oliver terwijl hij zijn telefoon pakt om papa te bellen.
'Hij zal blij zijn te horen dat de privédetective die we hebben ingehuurd nu fulltime voor ons wil werken.'
'Ja, nog meer geld dat we niet hadden hoeven uitgeven als iemand zichzelf in toom kon houden.' Adam kijkt me boos aan.
'Hij ontdekte haar leugenachtige vriend en hoe ze me samen in de val hebben gelokt. Ze is niet eens in de kamer gebleven nadat ze haar deel had gedaan.'
Ik vertel hem dit om hem milder te stemmen, hoewel hij waarschijnlijk al alles weet. Adam is altijd zo zorgvuldig. 'Ik lag de hele nacht buiten westen. Ze hadden het allemaal bekokstoofd.'
'Niemand dwong je om je lam te zuipen. Dat deed je zelf.'
Zijn boze toon maakt me ongemakkelijk en ik haal diep adem om het te verbergen. 'Het belangrijkste is dat de detective goed werk heeft geleverd. We kunnen iemand als hem gebruiken.'
Terwijl Oliver zich omdraait om papa te vertellen hoe mijn bijna-grote probleem is opgelost, knik ik naar mijn broer in een poging hem op te vrolijken. Hij is een jaar jonger maar gedraagt zich alsof hij veel ouder is.
'Je doet alsof je liever had gehad dat de baby van mij was,' grap ik tegen hem.
'Ik zou liever hebben dat je zo leefde dat we ons geen zorgen hoefden te maken over buitenechtelijke kinderen.' Adam gaat in de andere oncomfortabele plastic stoel zitten. 'Dit moet ophouden, Zav.'
Zo dramatisch.
Ik herinner me nog goed hoe pijnlijk het was toen papa tegen me schreeuwde: Als het een meisje van een van de Families was geweest, had ik er misschien over nagedacht. Maar een barmeisje, Zavyar? Hoe kon je?!
Natuurlijk moesten we meteen Oliver Blunt en zijn team inschakelen om dit probleem op te lossen.
Zijn bedrijf is alleen maar gegroeid sinds hij exclusief voor Velshi Financials werkt. Dankzij mij heeft hij altijd werk.
Ik neem een slok water. 'Ik weet dat jij altijd het juiste probeert te doen, maar de rest van ons is normaal, Adam.'
'Bekend staan om het versieren van talloze vrouwen en voortdurend in het nieuws zijn is niet normaal.'
Hij geeft me nu echt een preek. 'Het is verkeerd. Dit is niet waar mensen aan denken bij de naam Velshi.'
Daar gaan we weer met familie-eer en al dat gedoe.
Het leven was makkelijker toen ik in Engeland was - ver weg van Kemora - waar niet iedereen wist dat ik uit een vooraanstaande familie kwam uit een klein maar rijk eiland in de Indische Oceaan.
Ik was nog steeds populair. Ik kreeg nog steeds aandacht van vrouwen. Zolang ik goed presteerde op school en cricket speelde, maakte het thuis niemand uit wat ik verder deed.
Nu, terug in Kemora, is het enige waar iedereen om geeft wat mensen van me denken.
'Heb je er ooit aan gedacht dat het meeste misschien niet waar is?' Het irriteert me hoe iedereen alles gelooft wat ze lezen. Bovendien sta ik net zo bekend om mijn zakelijke successen.
'Ik lach en ben vriendelijk in het openbaar, maar meestal ga ik gewoon naar huis. Alleen.'
'Maar dat koffiebarmeisje loog niet over het feit dat ze met je naar bed was geweest.'
'Barmeisje. En ze loog wél.'
'Je nam haar mee naar je kamer. Dat weet je nog heel goed. Dus ze had net zo goed de nacht bij je kunnen doorbrengen zoals al die andere vrouwen.'
Ik zucht. 'Ik ben niet perfect, Adi.'
'Dat zeg je me nu.'
'Wat wil je van me?' Ik spreid mijn armen uit en daag hem uit om alles te zeggen. 'Dat ik nooit meer met vrouwen omga? Dat ik beloof nooit meer seks te hebben?'
'Kunnen we dat op papier krijgen?'
'Je maakt een grapje.'
Hij schudt zijn hoofd en ik zie hoe serieus hij de hele tijd is geweest.
'Je maakt geen grapje?'
'Papa zei me dat als je deze keer niet in de problemen zou komen, hij je een contract zou laten tekenen.'
'Om nooit meer seks te hebben?'
Adam krijgt de kans niet om te antwoorden voordat Oliver eraan komt met zijn telefoon. 'Hij wil je spreken.' Hij wacht niet op mijn toestemming, maar drukt de telefoon in mijn hand.
Ik slik moeizaam, breng de telefoon naar mijn oor en hoop op het beste. 'Papa?'
'Heb je keelpijn?'
'Nee.' Het voelt alsof ik zand heb ingeslikt. 'Hoe gaat het met je?'
'Fantastisch.' Zijn stem klinkt ijzig.
'Ik heb net een fortuin uitgegeven om te voorkomen dat mijn zoon onze familie te schande maakt. Ik ben zo blij dat ik dat heb kunnen stoppen... voor nu.'
'Papa, het spijt me.' Dat is niet zo, maar hij kan mijn gezicht niet zien. 'Hou op met me een schuldgevoel aan te praten.'
'Je weet niet eens wat een schuldgevoel is, Zavyar. Maar laten we verder gaan. Heeft Adam je verteld over het contract?'
Mijn hart zinkt. 'Je meent het?'
'Net zo serieus als het geld dat ik net heb uitgegeven.'
Ik kijk hulpeloos naar Adam, maar hij haalt alleen zijn schouders op. 'Ze loog. Niets ervan was waar.'
'Wel, zoon, ik ga niet wachten tot een vrouw de waarheid komt vertellen over zoiets serieus als een kleinkind dat ik niet zou moeten hebben. Is Adam daar? Zet me op de luidspreker.'
Ik druk op de luidsprekerknop en kijk Adam boos aan. 'Ga je gang. Praat maar over me alsof ik er niet ben.'
'Hé pap,' zegt Adam in de telefoon, terwijl hij naar me knipoogt. 'Ik denk dat we goed zitten met de Geen-Seks-Regel.'
'Over mijn lijk-'
'Ik heb de papieren al klaar,' onderbreekt papa me. 'Kom morgen lunchen en we kunnen het erover hebben in mijn kantoor.'
'Prima.' Adam knikt. 'Ik kan je helpen het document waterdicht te maken. Ik ken een paar goede advocaten.'
'Ik ben zo trots op je, zoon.' Papa's stem klinkt vol liefde. 'Ik had me geen beter kind kunnen wensen.'
'Pardon?' zeg ik. 'Ik ben ook je kind, weet je.'
'Jij bent ook de reden dat ik 's nachts wakker lig en me afvraag waarom ik geen bescherming heb gebruikt.'
Adam barst in lachen uit, terwijl Oliver zich verslikt in zijn water en het over de tafel spuugt. Beide mannen hebben tranen in hun ogen van het lachen.
'Leuk hoor.' Ik kijk boos naar de telefoon. 'Kus je mama met die mond?'
'Adam, schrijf dit op,' zegt papa luid. 'We moeten een Niet-Onbeleefd-Zijn-Regel toevoegen.'
Ik kan dit niet geloven.
Ik gooi mijn hoofd achterover en kreun, maar zeg niets.
'Tot morgen, pap,' zegt Adam, en het gesprek wordt beëindigd. Hij draait zich naar mij. 'Je kunt je maar beter voorbereiden op wat komen gaat.'
Dit zou allemaal een gemene grap kunnen zijn. Maar kennende mijn vader, probeert hij me waarschijnlijk ergens in te luizen. Ik zal pas weten wat er aan de hand is als ik er middenin zit.
Ik hoop alleen dat ik slimmer kan zijn dan hij in zijn eigen spel.
