Moorddadige rozen boek 2: bloed op de blaadjes
Auteur
Ekridah
Lezers
435K
Hoofdstukken
42
Valerie had nooit verwacht dat haar fantasieën in handen zouden vallen van een zelfvoldane rechercheur met een sixpack om van te dromen. Eén plagende grijns en haar geheime voorraad schandalige boeken is het gesprek van de dag bij haar nieuwe huisgenoot – dezelfde agent die nu is aangesteld om haar te beschermen nadat een seriemoordenaar zijn zinnen op haar heeft gezet.
Hij is irritant, aantrekkelijk, gekmakend dichtbij en het soort man dat een blos kan veranderen in een vreugdevuur. Maar het gevaar dringt door hun geklets heen en trekt hen in een dodelijke dans van plagerijtjes, spanning en verleiding. In de speelse strijd om de macht en de schaduw van een moordenaar die steeds dichterbij komt, valt Valeries zorgvuldig opgebouwde wereld uit elkaar. Dromen, nachtmerries en verlangens botsen onder één dak – en ze weet niet zeker wat haar zal breken... en wat haar uiteindelijk zal bevrijden.
Hoofdstuk 65: Skeletten in de kelder
MARTIN
TWEE DAGEN GELEDEN
Woensdag 27/08
16:00 uur
Het was er erg donker. Het voelde alsof je door de hel liep, en toch bleven zijn voeten gewoon doorlopen.
Voor andere dertienjarigen was het verschrikkelijk om weggehaald te worden uit hun geboorteplaats waar al hun vrienden waren en dan ineens naar een plek als de Bronx te verhuizen.
Maar voor de jonge Martin Field was het een droom die uitkwam.
Zijn moeder had niet alleen eindelijk die klootzak van een vader verlaten en de touwtjes in eigen handen genomen, maar ze had ook iets gekocht om haar bedrijf mee te beginnen, waardoor Martin heel enthousiast was om hier te wonen.
Dat iets was het gebouw waar hij nu doorheen liep.
Zijn tantes hadden haar verteld dat het een slechte aankoop was. De plek stond al vijftien jaar leeg. Het was verlaten en een puinhoop waar niemand in kon wonen.
Een puinhoop die de perfecte plek was voor Martins dertienjarige spokenjagersdromen!
Hij moest het snel verkennen en geesten vinden voordat de schoonmakers het hele gebouw hadden schoongemaakt!
Er verscheen een beverige glimlach op zijn gezicht terwijl hij door de gang liep, op weg naar het souterrainappartement. De eerste twee verdiepingen waren met elkaar verbonden en leken in vergelijking met de andere verschrikkelijke appartementen bewoond te zijn geweest, dus was Martin naar het souterrainappartement geslopen.
Hij had gehoord dat plekken als deze vol zaten met wraakzuchtige geesten. Eén geest zien was genoeg om te bewijzen dat geesten echt waren, zoals hij altijd tegen zijn vrienden had geprobeerd te vertellen.
Het was niet zo eng, want hij wist dat zijn moeder gewoon boven was met de schoonmakers op de eerste verdieping. Eén schreeuw van hem en ze zou binnen een seconde beneden zijn.
Met die geruststellende gedachte bleef hij doorlopen.
Hij zag eindelijk het einde van de gang en het donkere gat waar het in verdween.
Er waren trappen die naar beneden gingen de duisternis in en de gang beëindigden, waar hij tot nu toe zo dapper doorheen had gelopen.
Martin kwam beverig tot stilstand en staarde met grote ogen naar de donkere ruimte. Het zag eruit als de ingang naar de hel.
'Licht...,' fluisterde hij. Er moest toch licht zijn? Als het waar was dat de plek al meer dan vijftien jaar niet bewoond was geweest, zou het licht dan überhaupt nog werken?
Hij schudde zijn hoofd. Hij moest het uitzoeken, want als hij daar naar beneden ging, dan zou hij het niet in het pikkedonker doen, ook al was hij een geweldige spokenjager.
Hij reikte naar de bakstenen muur aan de binnenkant van de opening van het souterrain en voelde aan de ruwe muur voor iets dat aanvoelde als een schakelaar.
Hij schakelde hem om en er gebeurde niets. Toen hij echter een stap naar de muur zette, schopte hij tegen iets aan en flitste er licht. Een zaklamp!
Een van de schoonmakers moest hem hebben laten vallen toen ze eerder beneden waren geweest.
Hij voelde zich erg gelukkig, pakte de zaklamp en liep verder. Hij dwong zichzelf om dapper te zijn, terwijl zijn voeten langzaam naar de trap bewogen.
Hij telde elke tree terwijl hij naar beneden ging: tree twee, tree vier, tree zes, totdat hij er veertien had geteld en op de vloer van het souterrain stond.
'Wauw...,' fluisterde hij, naar de dingen in de kamer kijkend. Ze waren zo oud, het leek wel alsof mensen uit het oude Egypte ze hadden kunnen gebruiken.
Er stond aan één kant van de kamer een enkel, wankel bed. De oude, dunne deken die erop lag, zat waarschijnlijk vol insecten en huisstofmijten. Er stond een kleine tafel naast het bed en een enkele stoel, beide waren met een heel dikke laag stof bedekt. Had hier iemand gewoond?
Het was geen grote kamer, maar het was niet erg interessant om naar te kijken.
Er was echter een muur tegenover hem die eruitzag alsof hij daar was neergezet. De deur in het midden was van dik en zwaar metaal gemaakt.
Martin kantelde geïnteresseerd zijn hoofd.
Zijn voeten wilden naar de deur bewegen, maar stopten plotseling bij het onrustige gevoel dat in zijn maag ontstond.
De jongen stond stil en staarde naar de deur.
Zou het kunnen? Achter deze metalen deur kon het antwoord liggen op al zijn vragen over de wereld van geesten!
Hij beet op zijn lip en keek terug naar de opening van het souterrain. Het geluid van de schoonmakers en zijn moeder die boven rondliepen bereikte hem, waardoor hij zich meteen beter voelde.
Martin rechtte zijn dunne schouders en duwde zijn bril op zijn neus omhoog. Hij zou dit tot het einde toe doorzetten!
Hij liep met stevige stappen die snel vertraagden en aarzelden naar de deur.
Het was koud in het souterrain en het metaal van de zware deur was ijskoud om aan te raken.
Hij wikkelde zijn handen om de hendel en duwde toen.
Er gebeurde niets.
Martin duwde opnieuw, deze keer met meer kracht.
De deur bewoog niet. Hij knarsetandde en gaf nog een stevige duw.
Nog steeds niets.
Hij greep gefrustreerd de hendel vast en rukte eraan, het heen en weer bewegend.
Er kwam plotseling een hard, schuivend geluid op hem af, waardoor Martin zijn handen wegtrok, zijn hart bonkte hard in zijn borst.
Hij staarde naar de deur en geloofde zijn ogen niet. Hij was naar hem toe bewogen!
Hij beet op zijn lip en stond stil. Het zou gênant zijn als hij hier een spook zou vinden, want dat zou betekenen dat er iemand had toegekeken terwijl hij dom tegen een deur had staan duwen waar je aan moest trekken.
Hij schraapte zijn keel en schudde het van zich af.
Er was geen tijd om zich te schamen.
Met een diepe ademhaling die zijn maag liet samentrekken, greep hij de hendel opnieuw vast en trok hij met alle kracht die hij kon verzamelen de zware deur naar zich toe.
Hij schoof luid open, alsof het metaal pijn had na zo veel jaar stil te hebben gestaan.
Eindelijk was hij open.
Toen kwam het bij hem binnen.
De geur.
Martin kokhalsde en trok zich terug, zijn neus met zijn elleboog bedekkend, terwijl hij naar de deur staarde alsof die een wind had gelaten.
Wat was dat voor verschrikkelijke geur?
Met zijn hand over zijn neus kwam hij terug naar de deur en stond daar, niet echt begrijpend wat hij zag.
Zijn jonge ogen bewogen zich langzaam over de plek, zijn knieën trilden in zijn broek.
Zelfs met het licht kon hij niet echt veel zien van wat er in de kamer was. Er stonden spullen in, dat wel, maar Martin kon gewoon niet zien waar hij naar keek. Zijn brein kon het niet begrijpen.
Was dat het?
Was dat alles? Was het gewoon een soort opslagruimte?
Hij hoestte. De vieze geur die zijn neus aanviel zei dat deze plek meer was dan een opslagruimte.
Maar er konden hier ook gewoon een paar dode ratten liggen.
Hij drukte zijn elleboog harder over zijn neus en stapte de kamer in.
Zijn beweging liet het licht van de zaklamp naar verschillende hoeken van de kamer gaan.
Het licht raakte iets. Iets wat hij nog niet eerder had gezien.
Martin stopte.
De aanblik was ongelooflijk.
Het was verschrikkelijk en het liet al het bloed uit zijn gezicht wegtrekken.
Hij probeerde trillend zijn benen te bewegen. Ze faalden.
Martin kon niet stoppen met staren.
'M-m-mam...,' fluisterde hij met een hese stem. Toen explodeerde de paniek en vloog hij achteruit, tegen de muur botsend, voordat hij voor zijn leven rennend de kamer uit stormde. 'Maaaaam!'
Hij durfde niet achterom te kijken. Maar het beeld wilde niet uit zijn hoofd verdwijnen.
De lege oogkassen. De verwrongen ruggengraat.
Het was geen geest.
Het was een rottend menselijk skelet.
ROMAN
Vrijdag, 29/08
14:00 uur
Roman gaf de tablet terug aan de agent. Hij zei dat hij op zijn orders moest wachten. Hij zei ook dat hij naar Rachel Finely's vermiste auto moest zoeken.
Roman liep weg. Hij kon zijn vuisten nauwelijks openen.
Niets klopte meer. Alles glipte hem door de vingers.
Hij had gedacht dat hij gek werd. Hij dacht dat zijn gevoelens hem parten speelden. Nu had zijn instinct een video die bewees dat hij gelijk had. En wat had Roman? Niets dan wensen, gebeden en de hoop dat het niet waar was.
Hij wreef met zijn hand over zijn voorhoofd. Hij was van slag. Hij kwam eindelijk bij Valerie en Michael aan. Er stonden aan beide kanten van hen agenten.
Ze stonden allebei op toen ze hem zagen. Valerie keek hem aan om te zien of hij kogelgaten had.
'Roman.'
'Hé, gaat het met jullie?' vroeg hij. Zijn stem klonk meer gespannen en beveriger dan hij had gedacht. Dat verbaasde hem niet. Het feit dat hij nog niet was ontploft, was wat hem nu schokte.
'Ja.'
'Sorry dat ik zo lang weg was.'
Valerie schudde heftig haar hoofd. 'Nee, dat hoeft niet. Je moest werken. Dat gaat voor. Trouwens, Dane was hier tot net voordat jij kwam.'
Haar woorden voelden als zware bakstenen die op zijn hoofd vielen. Roman verstijfde. Hij staarde haar aan. 'Dane? Was Dane... hier?'
Ze knikte. 'Hij heeft ons wat water gebracht.'
Roman keek haar aan alsof ze hem vertelde hoe hij langzaam en pijnlijk zou sterven.
Voordat hij zijn mond kon openen om iets te zeggen, begon zijn telefoon in zijn zak te rinkelen.
'Je telefoon,' zei Val.
Roman haalde hem tevoorschijn. Hij zag Kacey's nummer op het scherm.
Hij nam meteen op. 'Kacey?'
'Roman,' zei ze.
Hij ging rechtop staan toen hij de serieuze toon in haar stem hoorde. 'Wat is er aan de hand?'
Ze liet een diepe zucht ontsnappen. 'Ik kreeg een telefoontje van een collega van me in het Bronx district. Je moet hierheen komen, Parker. We hebben een aanwijzing in de originele Rozenmoordenaar-zaak. Dit... is enorm.'
