Oorlog & Chaos Boek 3: Thrasher
Auteur
Lezers
173K
Hoofdstukken
17
Hoofdstuk 1
Boek 3: Thrasher
TILLY
Eindeloze uren achter het stuur hadden mijn hoofd rustig moeten maken, maar in plaats daarvan versterkte het alleen maar de wervelwind aan gedachten van de afgelopen jaren. De open weg bracht me, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, geen rust. Mensen noemden me vaak gebroken, of zelfs gek, vanwege het carrièrepad dat ik had gekozen.
Ik heb gezien hoe ze terugdeinzen als ik mijn beroep onthul. Je zou meestal niet verwachten dat een blond meisje zoals ik als forensisch technicus werkt. Ik heb de uren gedraaid, mijn bachelordiploma gehaald, en nu ben ik een van de besten in mijn vak.
Toen ik het stadje waar ik was opgegroeid binnenreed, overspoelde een golf van onrust me. Mijn aandacht werd getrokken door het geronk van de auto die ik bestuurde, of misschien was het de harde muziek uit de radio. Ik zuchtte en streek met een hand door mijn blonde haar bij een stoplicht, terwijl de angst om terug te zijn me bekroop.
„Hé!“ riep een stem vanuit de auto naast me. Ik keek opzij en zag twee mannen uit hun ramen hangen, met hun tongen uit hun mond als honden.
Ik trok een wenkbrauw naar ze op, wat me smalende grijnzen opleverde. Ik kende dit stadje en zijn mannen maar al te goed. Ze waren anders dan stadse jongens, maar hun domheid was universeel.
Ik keek naar de stoplichten en toen weer naar de mannen.
„Tot het volgende stoplicht!“ schreeuwde een van hen. Ik verstevigde mijn grip op het stuur terwijl ik zag hoe het licht op groen sprong.
Voordat iemand kon reageren, scheurde ik al richting het volgende kruispunt. Ik had een verleden dat niemand kende. Ik had studieschulden en connecties die me achteraf gezien nog duur konden komen te staan.
Bij het volgende stoplicht trapte ik het gas in door het oranje licht, sloeg af in de richting die ik op moest en liet de andere auto achter bij het rode licht.
***
Terwijl ik de parkeerplaats van het politiebureau opreed, pakte ik mijn penning uit het dashboardkastje en stapte uit de auto. De deur viel met een klap achter me dicht toen ik naar de ingang liep. Ik was hier voor een onderzoek; de vorige technicus had ontslag genomen.
Ondanks dat ik al meer dan tien jaar geen voet in dit stadje had gezet, was mijn werk mijn prioriteit.
„Kan ik u helpen?“ vroeg een jonge vrouw toen ik naar de balie liep. Ik voelde hoe haar blik mijn zichtbare tatoeages bestudeerde.
Maakte het me iets uit? Helemaal niet.
„Ik moet de leidinggevende spreken,“ antwoordde ik, terwijl ik haar mijn penning liet zien. Ze knikte en pakte de telefoon om hem te bellen.
Verderop in de gang hoorde ik stemverheffingen.
„Hij is zo bij u,“ informeerde ze me. Ik knikte kort en nam plaats tegen de muur. Een paar stoelen verderop zat een meisje aan haar arm te krabben. De vlekken op haar huid vertelden me waarom ze zo rusteloos was.
Zware voetstappen weergalmden in de gang voordat er een lange man verscheen.
„Mevrouw Moss.“ Ik stond op om de leidinggevende te begroeten, maar voordat hij kon reageren, zorgde een schreeuw uit de gang ervoor dat hij zijn hoofd omdraaide en zuchtte, terwijl hij een verontschuldiging naar me mompelde.
„Fijn om u weer te zien, meneer Cameron,“ zei ik, terwijl ik zijn hand schudde voordat hij me zijn kantoor binnenleidde.
„Bedankt dat u de reis wilde maken,“ zei hij, terwijl hij een dossier uit een kast pakte.
„Geen probleem, meneer. Ik ga waar het werk me brengt,“ antwoordde ik. Hij glimlachte even voordat hij in zijn stoel ging zitten.
De volgende twee uur zat ik bij leidinggevende Cameron en namen we de details van de zaak door. Het bewijs was schaars, maar het was duidelijk dat de slachtoffers jonge vrouwen waren die waren gewurgd.
***
Ik rolde mijn schouders los toen ik uit de lift stapte en door de gang liep naar de kamer die van mij zou zijn totdat de zaak was gesloten. Ik ontgrendelde de deur, gooide mijn plunjezak op het bed en legde het dossier op tafel.
Ik trok mijn kleren uit en stapte onder de douche, in de hoop de stress van me af te spoelen. Maar het klampte zich aan me vast en weigerde weg te spoelen.
Nadat ik mezelf had schoongeschrobd, pakte ik een van de zachte handdoeken en sloeg die stevig om me heen. Ik liep terug naar het bed en rommelde door mijn tas op zoek naar wat kleding.
Nadat ik een spijkerbroek en een strak topje had aangetrokken, hees ik me in mijn laarzen en jas. Mijn penning en dossier kregen een nieuw plekje in mijn plunjezak, die ik in de kledingkast opborg.
Ik keek naar de klok en zuchtte. Ik wist wat ik moest doen. Ik moest hem zien. Met nog een zucht verliet ik mijn hotelkamer en liep ik naar mijn auto.
Terwijl ik langs de kust reed, begon de zon onder te gaan. De lucht stond in brand met tinten oranje en roze, een vurig spektakel aan de Australische hemel. Dit was mijn favoriete moment van de dag. De schoonheid van de zonsondergang was ongeëvenaard.
Toen ik me net even buiten de stad begaf, kwam het terrein van de Highway Jokers in zicht. Mijn greep op het stuur verstevigde zich en voor ik het wist, trapte mijn voet het gas harder in. Ik draaide het terrein op, waarbij mijn banden piepten toen ik tot stilstand kwam.
Toen ik uit de auto stapte, richtten alle ogen zich op mij. Ik zag meisjes die over de clubleden heen hingen, hun blik strak op mij gericht. Ik smeet de autodeur dicht en het geluid weergalmde om me heen.
„Wow, dat is een knappe meid.“
„Wie is zij?“
„Oh shit!“
Maar het was de stem van een oudere vrouw die me deed stilstaan. Vikki stapte voor me, met een grijns die op haar lippen speelde.
„Krijg nou wat. Ik had nooit gedacht dat ik jouw gezicht hier nog eens zou zien.“ Haar ogen gleden over me heen. „Wat brengt jou hier, schatje?“
„Is mijn broer hier?“ vroeg ik, haar vraag ontwijkend.
„Hmm.“ Ze haalde nonchalant haar schouders op. Ze zag er verrassend goed uit voor de matriarch van de club. „Ik vertel het pas als jij antwoord geeft op mijn vraag, schatje.“
Ze liep in een cirkel om me heen en taxeerde me met haar ogen, terwijl ik mijn blik op de deuren van het clubhuis gericht hield. Ik zag ze openzwaaien en mijn broer tevoorschijn komen met een groep mannen in zijn kielzog en een brandende sigaret in zijn hand.
„Het is een familiezaak,“ antwoordde ik eindelijk, terwijl ik langs haar heen liep. Maar niet voordat ik Vikki tegen een ander meisje hoorde fluisteren: „Problemen.“
„Ik had nooit gedacht dat ik je de VP patch zou zien dragen,“ zei ik, terwijl ik een paar meter bij hem vandaan stond met mijn handen in de achterzakken van mijn spijkerbroek.
Alle ogen richtten zich op mij, maar het waren de vertrouwde donkere ogen die groot werden van verbazing. Zijn gezicht werd bleek en de sigaret viel uit zijn mond. Voordat ik nog iets kon zeggen, werd ik omhuld in een berenknuffel.
„Holy shit, Tilly!“
„Kan... niet... ademen...“ wist ik uit te brengen terwijl hij me stevig vasthield.
Hij zette me weer met beide benen op de grond en deed een stap naar achteren om me te bekijken. „Verdomme, zus. Waarom heb je me niet verteld dat je naar huis kwam?“
„Ik wilde je verrassen.“ Ik haalde mijn schouders op.
„Je bent echt volwassen geworden, hè?“
Ik glimlachte net als hij.
Daniel en ik waren close als kinderen, maar toen hij zich bij de Highway Jokers MC voegde, groeiden we uit elkaar. Ik vertrok naar de universiteit, terwijl Daniel hier in Bunbury bleef.
„Het is goed om je terug te hebben, zus,“ zei hij, terwijl hij me in nog een stevige knuffel trok.
„Ik weet alleen niet voor hoe lang,“ fluisterde ik in zijn oor.
Toen Daniel zich terugtrok, kon ik het verdriet al in zijn ogen zien.
